Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Τελικά, πράγματι θα μου λείψει ο Φίλης - Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη 8 Νοεμβρίου

Πριν καλά-καλά κλείσουν οι πρώτες 72 ώρες από την εγκατάσταση της νέας κυβέρνησης, άρχισαν να σωρεύονται νέφη και να «γκριζάρουν» την λάμψη που θα ήθελα οι δύο κυβερνητικοί συνεταίροι Τσίπρας-Καμένος (ή μήπως Καμένος-Τσίπρας πλέον).
Την αρχή έκανε ο Γ. Κατρούγκαλος, ο οποίος ανεκάλυψε τα δίκαια των συνταξιούχων, μετά βεβαίως, την παύση του από το Υπουργείο Εργασίας, ενώ, η πολύ ηχηρή ομιλία του Ν. Φίλη κατά την παράδοση του Υπουργείου Παιδείας δεν αφήνει περιθώρια παρανοήσεως και προοιωνίζει δύσκολες στιγμές για την κυβερνητική πλειοψηφία.
Μίλησε ο κος Φίλης για εκτέλεση «συμβολαίου θανάτου» και φωτογράφησε ως ηθικό αυτουργό την Εκκλησία και τον προκαθήμενό της Αρχιεπίσκοπο Αθηνών. Όμως, η εκτέλεση ενός τέτοιου συμβολαίου προϋποθέτει και τον φυσικό αυτουργό. Επ’ αυτού, πέραν του προφανούς συνειρμού ο οποίος οδηγεί στον συνεταίρο του ΣΥΡΙΖΑ, Πρόεδρο των ΑΝΕΛ, έβαλε και ευθέως κατά του ίδιου του Τσίπρα.
Εν πολλοίς, θα συμφωνήσω με τον απερχόμενο αριστεύσαντα στην βαθμολογία, πλην, όμως, μη προβιβασθέντα πρώην Υπουργού. Όμως, θα περίμενα την δημόσια κριτική που διετύπωσε μετά την απομάκρυνσή του να την είχε υπ’ όψιν προ των εκλογών του Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου του 2015.
Ένα άλλο, νέο πρόσωπο στην κυβέρνηση, το οποίο συγκεντρώνει την προσοχή είναι η νέα Υπουργός Εργασίας. Προβάλλονται οι καλές σπουδές της και η εμπειρία την οποία απέκτησε κατά την διάρκεια της θητείας της ως συνεργάτης του απερχομένου Κατρούγκαλου. Δεν υφίσταται λόγος να προκαταβάλει κανείς την κατάληξη, αλλά, δεν είναι δυνατόν να παραβλεφθούν σοβαρά ερωτηματικά.
Κατ’ αρχάς, η εμπειρία της, με «δάσκαλο» τον Κατρούγκαλο δεν προοιωνίζει και πολύ θετικά πράγματα. Ακόμη, η νεότητα από μόνη της δεν εγγυάται την φρεσκάδα σε ιδέες και αντιλήψεις. Τέλος οι καλές σπουδές, προφανώς και αποτελούν σημαντικό εφόδιο. Όμως, η άσκηση πολιτικής και κυρίως η διαχείριση εξουσίας είναι τελείως διαφορετικό ζήτημα. Προϋποθέτει, άλλα, πολύ πιο σημαντικά εφόδια και προσόντα. Τρανό παράδειγμα η περίοδος ΓΑΠ, όπου εμφανίστηκαν πολλά «νέα» πρόσωπα, με άριστο επίπεδο σπουδών, αλλά, δεν νομίζω –εκ του αποτελέσματος- ότι μπορούν να χαρακτηρισθούν ως επιτυχημένα στην άσκηση πολιτικής και κυβερνητικής ευθύνης.
Επίσης, μία περίπτωση νεοεμφανιζόμενου στο Κυβερνητικό σχήμα, η οποία μάλλον θα απασχολήσει σημαντικά τον δημόσιο διάλογο, είναι εκείνη του νέου υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης. Άραγε ο Πρωθυπουργός έριξε στο γήπεδο ένα ακόμη asset; Το νέο αυτό, asset θα έχει την κατάληξη του παλαιότερου; Οψόμεθα.
Κατά τα λοιπά, είδαμε τα «βαρίδια» του προηγουμένου κυβερνητικού σχήματος είτε να εξοβελίζονται ανενδοίαστα είτε να καταπίνουν επίχρυσο, παρηγορητικό δισκίο και να μετακινούνται, απομακρυνόμενοι από το επίμαχο πόστο τους ως «αναβαθμισθέντες» και στελέχη (;!) των ΑΝΕΛ να εισέρχονται και αυτά στο «κάτι σαν κυβέρνηση» παίγνιο, αναλαμβάνοντας δυσανάλογες των προσόντων τους θέσεις και η γραφικότητα αποκτά και επισήμως κυβερνητικό ρόλο.
Συγκρατούμε τους, προ ανασχηματισμού, λεονταρισμούς και απολυτότητες στελεχών του κυβερνητικού συνεταιρισμού -του τύπου «έχω έργο ακόμη να παράξω», «δεν με ενδιαφέρει άλλο υπουργείο» κ.λπ.-, αναστοχαζόμαστε τα ρηθέντα του απελθόντα Υπουργού Παιδείας, και μελαγχολούμε…

Ενσυνείδητη καπηλεία η επίκληση του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς - Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη 8 Νοεμβρίου

Προ ημερών (14η Οκτωβρίου), μία τηλεοπτική εκπομπή υπενθύμισε ότι αυτή την ημέρα, το 1906, γεννήθηκε η εβραϊκής καταγωγής Γερμανίδα, φιλόσοφος Hanna Arendt. Για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι , μεταξύ άλλων, υπήρξε μαθήτρια του Χάιντεγκερ.
Η άνοδος του Ναζισμού έκανε επιβεβλημένη την καταφυγή της στη Γαλλία, από όπου μετά την εισβολή των Γερμανών στο Παρίσι, μετέβη στη Νέα Υόρκη, όπου ασχολήθηκε με την πανεπιστημιακή διδασκαλία και την συγγραφή φιλοσοφικών δοκιμίων.
Το τρίτομο έργο της «Πηγές του Ολοκληρωτισμού» και ιδιαιτέρως, το τρίτο μέρος του «Το Ολοκληρωτικό σύστημα» αποτελεί και σήμερα ένα από τα σημαντικότερα και πλήρη κείμενα για την μελέτη και κατανόηση του ολοκληρωτισμού, είτε ως κίνημα είτε ως καθεστώς.
Σήμερα, 65 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του συγγράμματός της (1951), από την Ευρώπη εκπέμπονται σήματα λυγρά· στον Ευρωπαϊκό χώρο παρατηρούνται φαινόμενα και ανιχνεύονται τάσεις παρόμοιες με εκείνες που ενίσχυσαν την ανάπτυξη των ολοκληρωτικών κινημάτων και συνετέλεσαν στην επιβολή τους ως καθεστώτα.
Η Ευρώπη, υπό την σκιά της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας, του κύματος προσφύγων από την Αφρική, την Μέση Ανατολή και την Ασιατική Υποήπειρο και την τρομοκρατία κατευθυνόμενη κυρίως εξ Ανατολών -έστω και αν σε κάποιες περιπτώσεις, φυσικοί αυτουργοί είναι Ευρωπαίοι πολίτες-, διολισθαίνει στον συντηρητισμό· εγκαταλείπεται στην πολιτισμική ύφεση και σε τίποτε δεν θυμίζει την Ευρώπη των προηγουμένων 10ετιών.
Δεν τίθεται αμφιβολία ότι η Ευρώπη αλλάζει. Η πύκνωση των εξελίξεων, δηλαδή η επιτάχυνσή τους -η οποία συνήθως συμβαίνει εν όψει ολοκληρώσεως αλλαγών-, υπογραμμίζει αυτή την πορεία. Η κατεύθυνση, όμως, παραμένει ζητούμενο. Και είναι ζητούμενο -τουλάχιστον μέχρι την στιγμή αυτή-, απροσδιόριστο και ασαφές, γιατί ασαφής και αδιαμόρφωτη είναι η πολιτική επιθυμία και συνακολούθως δεν υπάρχει διατύπωση πολιτικού οράματος.
Στεκόμαστε και εμείς και οι ηγεσίες αμήχανοι και παρακολουθούμε το παρελθόν να επιστρέφει οξυμένο και να καλλιεργείται μια αμφίδρομη σχέση ξενότητας τόσο μεταξύ των πολιτικών σχημάτων όσο και μεταξύ της Ευρώπης ως διευρυμένης και προϋπαρχούσης έννοιας και της ΕΕ, δηλαδή της θεσμικής Ευρώπης.
Ο «ευρωσκεπτικισμός» δεν είναι σήμερα μια απλή μειοψηφική τάση, κάποια γραφικότητα επιρρεπών στην «συνομωσιολογία». Είναι το όχημα επανόδου του καταγωγικού συμβάντος, εκείνο, το οποίο συνέστησε την Ε.Ε., με συνέπεια το «εθνικό κράτος» να τίθεται εν αντιθέσει με την θεσμική Ευρώπη. Για το εθνικό κράτος το πρόβλημα είναι η ΕΕ και για την ΕΕ το πρόβλημα εκκινεί από τα εθνικά κράτη.
Εντός αυτού του περιβάλλοντος κάποιοι ηγέτες Κρατών-Μελών της Ένωσης, στην πλειοψηφία στελέχη των καταρρευσάντων κομμουνιστικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης, με μεγάλη ευκολία αναπτύσσουν ρητορική η οποία υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του λαϊκισμού και κινείται προς τον φασισμό και τον ρατσισμό, ενώ, από αυτό το προσκλητήριο σκοταδιστών δεν απουσιάζουν και οι αυθεντικοί νοσταλγοί των ναζί, οι θαυμαστές των φασιστικών, ημιφασιστικών, δικτατορικών ή τυραννικών καθεστώτων του παρελθόντος.
Στην Ελλάδα, η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου παίζει επικίνδυνα παιχνίδια με τους θεσμούς και σε περιπτώσεις, κινείται οριακά εντός Συνταγματικού πλαισίου, ενώ, σε αρκετές άλλες η τακτική της προσομοιάζει σε ολοκληρωτικές μεθοδεύσεις. Δεν είμαι σε θέση να πω με βεβαιότητα αν αυτό συμβαίνει βάσει κάποιου σχεδίου, το οποίο έχουν οι δύο τους εκπονήσει ή απλώς, είναι η φυσική πρακτική της λαϊκιστικής αντίληψης και πολιτικής τους σκέψης (;). Σίγουρα, ο Πρωθυπουργός έχει υπ’ όψιν μεθόδους που αναπτύχθηκαν επί σταλινισμού και ο συνεταίρος του τις αντίστοιχες εκείνες, άλλης ιδεολογικής προσέγγισης ολοκληρωτικών κινημάτων. Δεν είναι τυχαία η συνύπαρξή τους.
Άλλωστε, ας μην λησμονείται ότι κατά το παρελθόν, οι δύο κατ’ εξοχήν εκπρόσωποι του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη -Χίτλερ και Στάλιν- έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση ο ένας για τον άλλον, ενώ, ούτε η πρακτική τους διέφερε σε πολλά σημεία.
Η περιέργως αγαστή συνεργασία ενός «αριστερού» πρωθυπουργού και ενός εθνο-λαϊκιστή πολιτικού αρχηγού, ο οποίος κινείται στα όρια της ακροδεξιάς, είναι απολύτως ερμηνεύσιμη, και η ανάλυση της Arendt εισφέρει σημαντικά στην κατανόηση της.
Κρίσιμο διακύβευμα για την κατίσχυση των ολοκληρωτικών κινημάτων είναι η μετατροπή των πολιτών σε «μάζα». Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στηρίζονται στις μάζες, παρά τα εμφανή εγκλήματά ή τις καταστροφικές επιλογές τους. Αυτό, δεν δικαιολογείται από την άγνοια ή την προπαγάνδα και την πλύση εγκεφάλου.
Κλείδα επιτυχούς καταλήξεως οποιασδήποτε επιχειρήσεως προπαγάνδας, είναι η περιφρόνηση για τα γεγονότα και την πραγματικότητα. Εξορκίζεται ο πραγματικός κόσμος, εντός του οποίου το άτομο είναι υποχρεωμένο να ζει και η οποία είναι απαγορευτική ή άκρως επώδυνη για την ύπαρξή του. Υποκινείται και μεθοδεύεται μία εξέγερση των μαζών ενάντια στον ρεαλισμό και την αληθοφάνεια του κόσμου.
Εγκαθιδρύεται ένας κόσμος σύμφωνος με την θεωρία τους και ψεύτικη συνοχή που ικανοποιεί το ανθρώπινο μυαλό καλύτερα από την πραγματικότητα.
Προσφέρουν, στην έτοιμη να αποδεχθεί κάτι σχετικό, μάζα καταφύγιο από την πραγματικότητα· ένα οικείο περιβάλλον, εντός του οποίου αισθάνονται προστασία και θεωρούν ότι αποτρέπουν τα πλήγματα που η πραγματικότητα επιφυλάσσει σε όνειρα και ελπίδες.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο μεγιστοποιείται η ισχύς προπαγάνδας ενός ολοκληρωτικού κινήματος ή καθεστώτος. Η ικανότητά της να αποκόπτει τις μάζες από την πραγματικότητα, δημιουργώντας ένα σιδηρούν παραπέτασμα, το οποίο δεν επιτρέπει να διέλθει ψήγμα πραγματικότητας ώστε να ταράξει την μακάβρια ηρεμία του ολοκληρωτικού φαντασιακού κόσμου, τον οποίο και προσφέρει προς κατανάλωση.
Η θεωρία συνομωσίας, η κατασκευή εξωτερικών εχθρών και εσωτερικών προδοτών, είναι το πλέον αποδοτικό εργαλείο σε αυτή την προσπάθεια. Και ό Χίτλερ και ο Στάλιν κατέφυγαν Εβραϊκή συνομωσία. Ο Χίτλερ με την «τελική λύση» και το Σοβιετικό καθεστώς με απηνή διωγμό σε όλα τα κέντρα επιρροής του, με αφετηρία την δίκη Ράϊκ στην Ουγγαρία το 1952, την υπόθεση Αννα Πάουερ στην Ρουμανία και την δίκη Σλάνσκι στην Τσεχία, κατέληξε στις διώξεις όλων των ανωτάτων στελεχών του κόμματος με εβραϊκή και αστική καταγωγή, καταγγέλλοντας όλους τους Εβραίους ως Σιωνιστές και μίσθαρνα του ιμπεριαλισμού.
Οι δύο πολιτικοί σχηματισμοί που συνιστούν την κυβερνητική πλειοψηφία μετέρχονται παρόμοιων μεθοδεύσεων· η διάκριση μνημόνιο-αντιμνημόνιο συσπείρωσε τους πολίτες σε βάση, η οποία με την αφαίρεση κάθε άλλου ιδεολογικού περιεχομένου, εκινείτο επί ολοκλήρου του πολιτικού φάσματος από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα –ακρότατη- δεξιά.
Επακολούθησε, ο διαχωρισμός σε προδότες και πατριώτες με την ανάπτυξη ακραίας συνθηματολογίας και διχαστικής ρητορικής: «Ή εμείς ή αυτοί», «στις 20 ψηφίζουμε στις 21 φεύγουν» κ.ά. Όλοι εκείνοι που πρέσβευαν -έστω και αφού χρειάστηκε να κάνουν κάποια βόλτα από το Ζάππειο-, την προσαρμογή στην νέα πραγματικότητα την οποία διαμόρφωνε η δημοσιονομική κρίση, χαρακτηρίσθηκαν ως «προδότες πολιτικοί», «Γερμανοτσολιάδες» κ.λπ. Ανεσύρθη ό,τι πιο ταπεινό και χυδαίο διαθέτει ο άνθρωπος και επέτυχαν την αποτροπή εκτυλίξεως και εφαρμογής του φάσματος μεταρρυθμίσεων τις οποίες είχε και έχει ζωτική ανάγκη η χώρα. Βέβαια, σε αυτή την ολική, την ισοπεδωτική απαξίωση του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών, συνέβαλλαν για πολλά προηγούμενα έτη και τα ΜΜΕ, τα οποία βέβαια εισπράττουν και αυτά με την σειρά τους το μερίδιό τους στην απαξίωση.
Το φαινόμενο του brutal υφυπουργού δεν εμφανίσθηκε αιφνιδίως. Είχε καλλιεργηθεί καταλλήλως το έδαφος και οι συνθήκες.
Ο προπηλακισμός πολιτικών, ακόμη και με αναφορές στην εμφάνισή τους ή κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους (χοντρός, κοντός, σακάτης κ.λπ.) άρχισε να συστηματοποιείται. Εκδηλώσεις και ομιλίες «μνημονιακών» κομμάτων ματαιώνονταν γιατί κάποιοι οργανωμένα «την έπεφταν», χυδαιολογούσαν και διέλυαν την εκδήλωση.
Ουσιαστικά, απαγόρευαν σε κάποιους ανήκουν, να επιλέγουν άλλο πολιτικό κόμμα ή εν πάση περιπτώσει να θέλουν να ακούσουν και την άλλη εκδοχή, ενώ η πλειοψηφία της κοινωνίας παρακολουθούσε απαθής.
Δημιουργήθηκε –δεν λέγω με βεβαιότητα ότι αυτό ήταν η αρχική πρόθεση, αλλά, έτσι κατέληξε δίχως καμία αντίδραση για το αντίθετο- ένα ολοκληρωτικό κίνημα. Η προσπάθεια εξελίξεώς του σε καθεστώς είναι νομοτελειακή συνέχεια; Λειτουργεί με την αρχική κεκτημένη ταχύτητα και με την ιδεοληψία ως καύσιμο;
Η θεώρηση, αυτή, ενισχύεται και από τις τελευταίες εμφανίσεις, δηλώσεις και συμπεριφορά των κυβερνητικών παραγόντων και βουλευτών του Συριζα μετά και την απόφαση του ΣτΕ με την οποία ο Ν. 4339/2005 (νόμος Παπά) κρίθηκε αντισυνταγματικός.
Στην κρίση των δικαστών του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, του Δικαστηρίου που αποτελεί καταφυγή των αδικουμένων από την κρατική ή κυβερνητική αυθαιρεσία πολιτών, αντιπαρατέθηκαν τα παιδάκια που στερούνται το πρωινό τους και μύρια όσα γελοία και αίολα επιχειρήματα.
Δεν είναι το ΣτΕ που στερεί τα πρωινά από τα παιδάκια και τους νοσηλευτές από τα νοσοκομεία καλή μου κυρία. Είναι οι αβέλτηρες αποφάσεις σας, είναι η αλλαζονία και η μνησικακία σας, είναι τα σύνδρομα (κόμπλεξ) που αναπτύξατε στο περιθώριο της πολιτικής ζωής μέχρι σήμερα. Είναι ότι στα πολιτικά θέματα απαντάτε με ευτελείς τακτικισμούς υποθηκεύοντας την προοπτική, τις αξίες και τις αρχές.
Και βέβαια, μην τολμήσετε να επικαλεσθείτε για μια ακόμη φορά το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς, γιατί θα είσθε ένοχοι ενσυνείδητης καπηλείας. Αυτό, το όποιο ηθικό πλεονέκτημα κτίσθηκε με κορμιά και αίμα πραγματικών αγωνιστών, σε πραγματικούς αγώνες. Στον Γράμμο, το Βίτσι, στα Γιούρα και τα Μακρονήσια. Δεν σας ανήκει. Δεν ανήκει σε μια παρέα βολεμένων, αβασάνιστων και κομπλεξικών ή -πολύ περισσότερο- σε μια συμμορία εξουσιομανών αρπακτικών, ενίοτε παρεπιδημούντων σε χώρες της Λατινικής Αμερικής…

Το πνεύμα του Νίκου Ζαχαριάδη στοιχειώνει την Κουμουνδούρου - Ελεύθερος Τύπος, Κυριακή 30 Οκτωβρίου

Η πρώτη εντύπωση που προκαλείται από πρόσφατες κυβερνητικές επιλογές και χειρισμούς, είναι ότι το πνεύμα του Νίκου Ζαχαριάδη έχει στοιχειώσει την Κουμουνδούρου ή ότι τα στελέχη της πάσχουν από κάποια εκφυλιστική νόσο που πλήττει, αποκλειστικά, τα εγκεφαλικά κύτταρα.
Αυτά, όμως θα αποτελούσαν άλλοθι και θα δικαιολογούσαν συμπεριφορά και πρακτικές επιλογές. Η αλήθεια είναι ότι, η κυβέρνηση αιφνιδιάζει και τον πλέον σκληρό αντίπαλο της με την απεριόριστη θρασύτητα με την οποία, αντιμετώπισαν οι κυβερνητικοί παράγοντες την απόφαση –ομολογουμένως, πολύ δυσάρεστη για εκείνους-, του Συμβουλίου της Επικρατείας, σχετικά με την διαδικασία αδειοδότησης των τηλεοπτικών σταθμών. Δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια επ’ αυτού, έχουν ειπωθεί σχεδόν όλα.
Η τελευταία έκπληξη που μας επιφύλαξαν, προτείνοντας τον ανεκδιήγητο Πολύδωρα για την θέση του Προέδρου του ΕΣΡ, φανερώνει το βάθος της διαστροφικής τους αντίληψης για τους θεσμούς, την Δημοκρατία, την εξουσία, την κοινωνία εν γένει. Τελικά, αυτοί οι τύποι, πρέπει να μισούν βαθύτατα την κοινωνία. Ίσως γιατί μέχρι χθες τους είχε στο περιθώριο της πολιτικής.
Δεν βρίσκεται άλλη αιτιολογία για την συνεχιζόμενη ελεεινή συμπεριφορά τους. Ας δούμε τα κρίσιμα σημεία της μέχρι σήμερα διαδρομής. Επιτυχία στην διαπραγμάτευση με τον πρώην, γραφικό και ανεκδιήγητο τσαρλατάνο τον οποίο ο Πρωθυπουργός χαρακτήρισε asset (sic) και είχε ορίσει Υπουργό Οικονομικών. Ανυπαρξία και γκάφες στο Υπουργείο εξωτερικών. Οι χουντικού τύπου εορτασμοί, τα μασκαρέματα του Υπουργού Εθνικής Αμύνης –πολύ γελάσαμε πάλι με τα τιτιβίσματά του σχετικά με την επικείμενη επίσκεψη Obama στην Αθήνα. Και βέβαια, η κορωνίδα, η καλύτερη αποτύπωση της άθλιας, ολοκληρωτικής αντίληψης με τον νόμο Παπά για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών. Αντίληψη η οποία συμπυκνούται στις δηλώσεις της κυβερνητικής εκπροσώπου, μετά την ανακοίνωση της αποφάσεως του ΣτΕ.
Έχει γραφεί και στο παρελθόν, ότι το κόμμα της κυβερνητικής πλειοψηφίας πάσχει από ένα είδος απέχθειας προς τους θεσμούς, συνέπεια της περιθωριακής του σύστασης. Αλλά, το πιο χαρακτηριστικό, το πιο ενδεικτικό σημείο της ολοκληρωτικής οπτικής τους είναι η πρόταξη σεναρίων συνομωσίας –όλοι μας κυνηγάνε, όλοι μας πολεμάνε- και η επιρρέπεια στην γραφικότητα. Μετά τον μήνα του μέλιτος με τον Λεβέντη, η σειρά του Πολύδωρα! Και βέβαια εντυπωσιάζει –όποιον φυσικά δεν έχει υποστεί σημαντικές απώλειες των εγκεφαλικών του κυττάρων-, η ευκολία με την οποία απονέμονται τα συγχωροχάρτια.
Μετά τα ορφανά του Τσοχατζόπουλου και τους «κολλητούς» του ραφηνάτου πρώην Πρωθυπουργού, τους τριτο-τεταρτοκλασσάτους πρώην ΠΑΣΟΚους και όλα, όσα αμάσητα καταπίνουν μέλη και οπαδοί, αναζητάται το «νέο» στην 10ετία του 1970-1980.
Έτσι όπως το πάνε δεν είναι απίθανο, πολύ σύντομα, να συγκυβερνήσουν με τον Άδωνη και τον Βορίδη!…

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Βραδινη καταδρομικη επιθεση με την συμμετοχη και των ΗΠΑ! - Ελεύθερος Τύπος, Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου

Όπως αναφέρουν οι τελευταίες πληροφορίες από το μέτωπο της Μοσούλης, οι δυνάμεις των Peshmerga (Κούρδοι μαχητές του Αυτόνομου Κουρδιστάν του Βορείου Ιράκ), έφθασαν στα όρια της πόλης! Οι Κούρδοι μαχητές προήλασαν με αστραπιαία ταχύτητα και κατέλαβαν περιοχές πέριξ της πόλεως μέσα σε μια ημέρα με την υποστήριξη τόσο αμερικανικών όσο και ιρακινών δυνάμεων.

Οι κουρδικές δυνάμεις είναι εκείνες οι οποίες ξεκίνησαν πρώτες την επίθεση εναντίον των θέσεων των τρομοκρατών του ISIS, αφού προηγήθηκε νυκτερινή επιχείρηση μικρής καταδρομικής ομάδας του στρατού των ΗΠΑ.

Η προέλαση συνεχίζεται με τον ρυθμό της να επιβραδύνεται, λόγω των παγιδευμένων σημείων με νάρκες και βόμβες και όπως μας πληροφόρησε Κούρδος αξιωματούχος πρώτιστη μέριμνα των απελευθερωτικών δυνάμεων είναι ο περιορισμός ή και εκμηδενισμός των απωλειών μεταξύ των πολιτών και μαχητών.
Πληροφορίες και εκτιμήσεις αναφέρουν ότι εντός της νύκτας θα έχουν απελευθερωθεί τα προάστια της πόλης και συντόμως αυτή θα έχει εκκαθαριστεί από τους φανατικούς ψυχοπαθείς του Ισλαμικού Κράτους.

Παρακολουθήστε live τις μάχες για την ανακατάληψη της πόλης

Απόψε δεν θέλω αποδείξεις και ονόματα- Ελεύθερος Τύπος, Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2016

Άλλη μία φούσκα έσκασε στην προχθεσινή συνεδρίαση του Κοινοβουλίου, όπου διενεργήθη η συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων, περί διαπλοκής. Αυτό, καθ’ αυτό το θέμα της προ ημερήσιας συζήτησης ήταν μια φούσκα.Και ήταν μια φούσκα γιατί αφ’ ενός, ούτε αποδείξεις ούτε ονόματα αναφέρθηκαν. Οι ίδιοι λεονταρισμοί, τα γνωστά φραστικά πυροτεχνήματα κάθε πλευράς· ατάκες για οπαδούς και δελτία ειδήσεων.
Αφ’ ετέρου, γιατί πλέον προκαλεί γέλιο κάθε απόπειρα «πάταξης» της διαπλοκής από επίδοξους αρχαγγέλους της πολιτικής σκηνής. Και προκαλεί γέλιο, διότι όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι η οικονομία και η πολιτική είναι χώροι που αναπόφευκτα διαπλέκονται· γιατί σε όλον τον κόσμο έτσι γινόταν, έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται. Γιατί, έτσι είναι τα ανθρώπινα και γιατί ως αντικείμενα έχουν γενετήσια αλληλεξάρτηση. Παρακαλώ! μην εκπλήσσεσθε και μην μένετε άναυδοι, γιατί όλοι το γνωρίζουν, όλοι το κατανοούν, αλλά, όλοι καταφεύγουν στην λαϊκιστική υποκρισία της άγνοιας όταν συζητούνται παρόμοια θέματα.
Αν κάποιος ήθελε να κτυπήσει την διαφθορά που προκαλείται από την διαπλοκή -γιατί αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα-, δεν έχει παρά να καταθέσει νομοσχέδιο για την αλλαγή του Διοικητικού Συστήματος και αποκέντρωση των εξουσιών και των πόρων. Αυτό βέβαια, είναι θέμα άλλης τάξεως και απαιτεί σοβαρή ανάπτυξη, αλλά δεν είναι του παρόντος.
Αν κάποιος θέλει να κτυπήσει την διαφθορά, κατ’ αρχάς, θα μιλούσε επί του πραγματικού αναγνωρίζοντας και την δική του ευθύνη και θα εισήγαγε προς διαβούλευση ένα σχέδιο νόμου για την χρηματοδότηση των κομμάτων, των υποψηφίων κ.ο.κ., ένα σχέδιο νόμου για την αξιολόγηση και επιλογή υποψηφίων κ.λπ. κ.λπ.
Αλλά, όλη αυτή η ζαλάδα περί διαπλοκής, είναι το μελάνι της σουπιάς, είναι η εύκολη καταφυγή για να χαϊδέψουμε αφτιά· είναι ο άρτος και το θέαμα για το πόπολο και μιας και ο άρτος είναι δυσεύρετος, δώσε σανό που είναι και τζάμπα.
Και αγαπητέ αναγνώστη μου, να το πω ή μάλλον να το γράψω και αυτό: η εμπειρία στην χώρα μας υπαγορεύει ότι, όποιος φωνάζει συνεχώς και πιο δυνατά για τους κλέφτες, αυτός είναι συνήθως ο μεγαλύτερος!
Εύκολα, λοιπόν, κατανοεί κανείς γιατί οι πολίτες απέχουν από κάθε δημόσια συζήτηση, από κάθε πολιτική, συλλογική δράση και ενεργό ανάμειξη –εκτός βεβαίως, από όποιους «επενδύουν» σε αυτό-, ακόμη και από την κορυφαία πράξη ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, τις εκλογές.
Την τελευταία 10ετία, το φαινόμενο της υψηλής αποχής από τις εκλογές, βαίνει συνεχώς αυξανόμενο. Το πολιτικό σύστημα, όμως, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται· δεν προσπαθεί καν να τείνει ευήκοον ους και οι «ελπιδοφόροι» νεοσσοί που αναφύονται, συνεχώς αποδεικνύουν ότι είναι τρισχειρότεροι από τους παλιούς αφού, εμφανίζονται ως απόρροια της εναγώνιας αναζήτησης για «νέους» και «νέα πρόσωπα», αδιακρίτως και άνευ όρων.
Και συνεχίζεται η ίδια πρακτική. Πρακτική κατασπατάλησης δισεκατομμυρίων εγκεφαλικών κυττάρων, χιλιάδων ωρών εργασίας προκειμένου να κατασκευασθεί μία ωραία ομιλία, ένα περίτεχνο κείμενο ή να αναδειχθεί η συμφερότερη οπτική της πραγματικότητας.
Όμως, όταν υπαναχωρήσει ο εντυπωσιασμός και επέλθει η καταλαγή της ηδονής των ακουσμάτων, όταν η εντύπωση της ατάκας παύσει και πέσει η αυλαία, οι πολίτες διαπιστώνουν ότι η ζωή τους δεν αλλάζει.
Παραμένουν τα ίδια αδιέξοδα:
Οι νέοι σπουδάζουν, μοχθούν αλλά θα συνεχίσουν να παραμένουν άνεργοι ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα εργασθούν σε άσχετο με τις σπουδές τους αντικείμενο (κατά κύριο λόγο σε κάποιο, ελέω ΕΣΠΑ, café). Διαφορετικά, θα μεταναστεύσουν ενώ εμείς θα δακρύζουμε υποκριτικά για «τα καλύτερα μυαλά που έφυγαν» –αν και μάλλον, κέρδος θα έχουν μεταβαίνοντες σε χώρες οργανωμένες και εν τάξει-, ενώ το πρότυπο που τους είχαμε δώσει ήταν μια καλούτσικη, καλή ή καλύτερη θεσούλα στο Δημόσιο.
Οι εργαζόμενοι με οικογένεια θα προσπαθούν να καταφέρουν να ισοσκελίσουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Να καταφέρουν να καλύψουν υποχρεώσεις. Να πληρώσουν με τον μειωμένο μισθό –όταν υπάρχει κι αυτός-, τους οικιακούς λογαριασμούς, τους φόρους, τις σχολικές δαπάνες, τις δαπάνες για την απαραίτητη ξένη γλώσσα και τις δαπάνες φροντιστηρίων –αφού έχουμε υψηλού επιπέδου Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, χωρίς κριτήρια αριστείας και έχουμε ξορκίσει με τον απήγανο τους ιδιώτες. Και παραπέμπονται στο απώτερο μέλλον τα παιδικά ή εφηβικά αιτήματα για ρούχα, παπούτσια ή εκδρομές, σε κάποιες περιπτώσεις και το ελάχιστο για μια έξοδο στην πλατεία της γειτονιάς.
… Και το βράδυ θα δαγκώνουν το μαξιλάρι τους, θα δακρύζουν από απόγνωση και θα σκέφτονται ότι «κάπως αλλιώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα»!
Οι συνταξιούχοι, θα προσπαθούν να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες –σε τροφή και φάρμακα-, αλλά και θα βουρκώνουν από την αδυναμία τους να κάνουν «κάτι περισσότερο» ώστε να βοηθήσουν, να υποστηρίξουν οικονομικά τα εγγόνια και τα παιδιά τους. Τα παιδιά τους, τα οποία έχασαν ή δεν μπορούν να βρουν δουλειά, έχουν οικογένεια ή δεν μπορούν να φτιάξουν τη ζωή τους.
Οι επιχειρηματίες, του πραγματικού ιδιωτικού τομέα, όχι οι επιχειρηματίες-δημόσιοι υπάλληλοι, θα δίνουν τον άνισο και από χέρι χαμένο αγώνα με την εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία, τις «υπηρεσίες» και τους «αδέκαστους υπαλλήλους ή λειτουργούς» του Δημοσίου. Θα προσπαθούν να διαχειρισθούν πιστωτές και οφειλέτες με τους οποίους θα μοιράζονται την απόγνωση.
Απόγνωση για την μάταια προσπάθεια σε μία χώρα, η οποία στα δύσκολα, έψαχνε τον μεγαλύτερο (αυτ)απατεώνα, που θα έκλεβε τους δανειστές για να τον βάλει επικεφαλής στην διακυβέρνησή της.
Και στην θέση των προηγουμένων «ανάλγητων» έβαλε τους ιδεοληπτικούς, αβασάνιστους και τυχαίους άεργους λιμοκοντόρους της πολιτικής (κυρίως εκ Βορείων Προαστίων ορμώμενους). Οι μέχρι πρότινος περιθωριακοί πίστεψαν ότι ήρθε η ώρα να πάρουν την ρεβάνς από την κοινωνία που τους είχε στην ακρούλα της πολιτικής σκηνής και με πραγματικό μίσος για τους θεσμούς ξεκίνησαν σπουδαία επιχείρηση ευτελισμού και διάλυσής τους. Και αν αυτό γίνεται ενσυνείδητα, θα υπάρξει η αντιπαράθεση και τελικά θα βρεθούν ισορροπίες. Φοβούμαι όμως, ότι γίνεται από καθαρή, αγνή ηλιθιότητα. Ένα μείγμα πολιτικού –και όχι μόνον- καιροσκοπισμού και ιδεοληπτικής παθολογίας. Πράγμα απείρως χειρότερο και επικίνδυνο.
Διέξοδος, πάντως, από αυτή την καταθλιπτική περιπέτεια υπάρχει! Χρειάζεται απόφαση, και κατά μέτωπο σύγκρουση με τα προβλήματα. Έχει όμως κόστος και προϋποθέσεις. Να αναλάβουμε την ευθύνη έναντι του εαυτού μας και των νέων γενεών. Να σκεφθούμε σοβαρά, ποια είναι τα προβλήματα και να βρούμε λύσεις. Λύσεις που εξυπηρετούν το κοινωνικό όφελος και όχι την όποια ιδιωτική ή συντεχνιακή ιδιοτέλεια. Όπως έπραξε η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Κύπρος. Οι επιλογές πολιτικών προσώπων, κομμάτων και αντιπροσώπων είναι το προϊόν των δικών μας προσδοκιών και κριτηρίων, δίχως φυσικά να απαλλάσσονται οι πολιτικές ηγεσίες από ευθύνες που κατά τεκμήριο έχουν. Ας προβληματιστούμε, όμως, με τι θέλουμε να αντικαταστήσουμε το «παλιό» και υπό ποιες προϋποθέσεις. Δυστυχώς, πολιτικό σύστημα χωρίς πολίτες δεν υπάρχει…

De profundis - Ελεύθερος Τύπος, Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2016

Οι απόψεις και η στάση ζωής μας, καθορίζονται από στιγμές, ανθρώπους και εικόνες. Εμπειρίες, πρόσωπα και γεγονότα διαμορφώνουν αντιλήψεις και μας καθορίζουν· ακόμη ως προς την πολιτική τοποθέτηση. Αυτό συνέβαινε, τουλάχιστον, μέχρι την εποχή της δικής μου εφηβείας.
Η επαφή μου με την αριστερά οφείλεται στην μητέρα μου. Ήταν μέλος της ΕΔΑ και της Νεολαίας Λαμπράκη. Κάποιες μέρες πηγαίναμε μαζί και αγόραζε την Αυγή (καμία σχέση, βέβαια με την σημερινή … εξελιγμένη μορφή της). Από έξω έβαζε κάποια άλλη εφημερίδα, για τα μάτια, όχι του κόσμου, αλλά του ασφαλίτη ή του ρουφιάνου· του επαγγελματία ή αυτόκλητου και εθελοντή προστάτη του Έθνους και της «καθεστηκυΐας» τάξεως. Την «επικίνδυνη» εφημερίδα την αγοράζαμε από περίπτερο εκτός γειτονιάς -αυτή η συνήθεια της είχε μείνει μέχρι και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Άλλοτε, πηγαίναμε σε συγκεντρώσεις –ημιπαράνομες ή παράνομες μάλλον-,του σωματείου ραπτεργατών μαζί με την φίλη της την Μαρία. Εγώ, νήπιο τότε, δεν καταλάβαινα τι ακριβώς συνέβαινε, αλλά ήταν πολύ ευχάριστες δραστηριότητες αφ’ ενός, γιατί σήμαινε βόλτα και αφ’ ετέρου, γιατί υπήρχε μία αύρα «συνωμοτικής συνενοχής». Συχνά, μου σιγοτραγουδούσε τραγούδια του Μίκη, και άλλα παρόμοια, απαγορευμένα, πάντα με την υπόμνηση, ότι αυτά δεν πρέπει να τα λέμε όταν υπάρχουν ξένοι…
Κάποια μέρα, πρέπει να ήταν ’69 – ’70, τέσσερα μαύρα αυτοκίνητα έκλεισαν τον χωμάτινο δρόμο που παίζαμε μαζί με τα παιδιά της γειτονιάς και από το γωνιακό 2όροφο, το σπίτι αγαπημένων οικογενειακών μας φίλων, βγαίνει ματωμένος ο Πέτρος Σ., ο γιός του καπετάν Γιώργη φοιτητής του Χημικού, με χειροπέδες στα χέρια …
Με την μητέρα μου, κάναμε και μια «κλεφτή» βόλτα στο Πολυτεχνείο, τον Νοέμβρη του ’74, έχοντας ψωνίσει τρόφιμα και κάποια φάρμακα. Εγώ τότε, περίπου 9 ετών, αισθανόμουν υπερήφανος που με εμπιστευόταν, για κάτι πού σε κανέναν άλλο συγγενή μας δεν είχε κάνει γνωστό –γιατί «δεν πρέπει να εκθέσουμε σε μπελάδες ανθρώπους που αγαπάμε»…
Μετά την Μεταπολίτευση, στο Γυμνάσιο, μου αγόρασε τα άπαντα του Λουντέμη. Γνώρισα τα παιδιά που μετράνε τα άστρα, τις κερασιές που ανθίζουν, αλλά και τους αγγέλους με τα γύψινα φτερά. Εκεί, μέσα στις σελίδες του, ανακάλυψα την ύπαρξη της διαφορετικής αριστεράς. Της αριστεράς που απορρίπτει τον δογματισμό, της αριστεράς που ανέχεται και κατανοεί την διαφορετικότητα, της αριστεράς που δεν κατασκευάζει μονολιθικούς ήρωες, ως αυτοσκοπό, αλλά που ακόμη και όταν βασανίζεται μέχρι θανάτου, σέβεται την ανθρώπινη υπόσταση και αναγνωρίζει αξιοπρέπεια ακόμη και στους βασανιστές της· κατανοεί και προσπαθεί να αποκομίσει ό,τι καλύτερο και από το λούμπεν προλεταριάτο, το περιθώριο και να το διδάξει ήθος και δημοκρατική συμπεριφορά.
Αργότερα (1976-1977), στον προθάλαμο της εφηβείας, στις εξερευνήσεις με την παρέα, στις γειτονιές της Νίκαιας, έτυχε να συναντήσω έναν νεαρό δικηγόρο, Βαλκανιονίκη αθλητή του επί κοντώ, τον Παντελή Νικολαΐδη. Μεγάλη υπόθεση και τιμή για τις γειτονιές μας, στην Β’ Πειραιά, την εποχή εκείνη να γίνει κάποιος δικηγόρος και να είναι διακεκριμένος αθλητής. Την προηγούμενη ημέρα είχε βρέξει. Οι δρόμοι χωμάτινοι ακόμη, γεμάτοι λάσπη. Θυμάμαι ένα μεσημέρι να βγάζει το σακάκι, να αφήνει τον χαρτοφύλακα σε μια άκρη και να βοηθάει έναν ηλικιωμένο παγοπώλη (ναι! πρόλαβα εκείνα τα ξύλινα ψυγεία με πάγο) να ξεκολλήσει από την λάσπη το φορτωμένο πάγο καρότσι του. Το έκανε, δίχως καμία επιτήδευση, δίχως κάμερες να απαθανατίζουν την «ανθρωπιά» του.
Στις εκλογές του 1977 ο Παντελής εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς, στην διάρκεια ενός ταξιδιού, προκειμένου, να λάβει μέρος στο συνέδριο του Γερμανικού SPD, το 1978 σκοτώθηκε με την σύζυγό του, σε αυτοκινητικό δυστύχημα λίγο έξω από το Βελιγράδι.
Αυτές οι πρώτες μου παραστάσεις. Οι πρώτοι μου ήρωες και παραδείγματα στην πολιτική, εκείνοι που διαμόρφωσαν την θεώρησή μου για την ηθική της αριστεράς. Λίγα χρόνια αργότερα, στο γυμνάσιο (Ζάνειο), με αφορμή τα τραγούδια του Μίκη σε μια εκδρομή, είχα την πρώτη μου επαφή με οργάνωση που οδήγησε στην ένταξή μου!
Το 1978, άφησα το δύσκολο, αλλά δημοκρατικό Ζάννειο. Παρά το ότι ήταν πρότυπο, ήταν πραγματικά δημοκρατικό σχολείο. Ατυχώς είχε μόνο θετική κατεύθυνση και υποχρεώθηκα να αλλάξω σχολείο. Στο 36ο Λύκειο Αθήνας, εισέπραξα μια γενναιόδωρη 5μερη αποβολή. Αιτίες η διοργάνωση γιορτής του Πολυτεχνείου και η διακίνηση πολιτικών εντύπων («Θούριος» ήταν η εφημερίδα της νεολαίας του Ρήγα). Ναι, τότε η ημέρα του Πολυτεχνείου δεν ήταν αργία και η διακίνηση πολιτικών εντύπων ήταν πράξη κολάσιμη σύμφωνα με την εγκύκλιο 1010 του Υπουργείου Παιδείας.
Το ρεύμα της επικείμενης Αλλαγής, η αύρα που εξέπεμπε ο Ανδρέας Παπανδρέου με οδήγησαν στην νεολαία ΠΑΣΟΚ.
Από τότε μέχρι σήμερα πέρασε πολύς χρόνος. Ο κόσμος άλλαζε. Οι αδιαμφισβήτητες βεβαιότητες των 10ετιών ’70-’80 έπαψαν να υφίστανται.
Το διάστημα των τελευταίων 17-18 μηνών άρχισαν να καταρρίπτονται μύθοι, να αποκαλύπτονται τα αδιέξοδα ιδεοληψιών· να αναδεικνύεται η ανεπάρκεια στην διαχείριση του κράτους, η ασέβεια και τα επικίνδυνα παιχνίδια με τους Θεσμούς.
Πώς όμως, μία «πρώτη φορά αριστερά» «ελπίδα» μεταβάλλεται σταδιακά σε εφιάλτη; Πώς μπορεί να υποθηκευθεί το μέλλον της αριστεράς και κατ’ επέκταση ολόκληρου του Προοδευτικού Χώρου από ομάδες τυχοδιωκτών ή φανατικών και ιδεοληπτικών; Πώς ένα κόμμα της αριστεράς υποκύπτει σε χυδαίες σκοπιμότητες και απευθύνεται στα πλέον ταπεινότερα ένστικτα των ανθρώπων;
Η πιθανότητα κατά την οποία ο λόγος της αριστεράς θα συναντούσε και ενίοτε θα ταυτιζόταν με την ρητορική και ηθική εθνολαϊκιστικών, ακροδεξιών και πέραν, σχημάτων και ένα κόμμα της αριστεράς θα συνυπήρχε στην εξουσία με ένα ευκαιριακό συνονθύλευμα ακροδεξιών αποκλίσεων· ότι ένας φαιδρός ακροδεξιός λαϊκιστής, θα συγκυβερνούσε με έναν –έστω και κατά δήλωση- αριστερό πρωθυπουργό, προ ετών φάνταζε αδύνατη έστω και ως ακραίο σενάριο. Τι συνέβαλε, ώστε από το σημείο της ευκαιριακής συγκροτήσεως μετώπου διαμαρτυρίας, να καταλήξει στην εξ αδιαιρέτου νομή της εξουσίας;
Είναι, αυτή, η αριστερά που σημάδεψε την εφηβεία μας; Που πιστέψαμε ότι μαζί της γινόμαστε καλύτεροι; Και είναι ανανεωτική μία αριστερά, η οποία διαχειρίζεται την εξουσία ιδιοτελώς, διχαστικά και αντιδημοκρατικά, σχεδόν στα όρια του ολοκληρωτισμού;
Εύκολες απαντήσεις, σε σύνθετα ερωτήματα δεν υπάρχουν…
Ίσως, η ιστορική αναδρομή στην συγκρότηση και εξέλιξη του Συριζα βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα τις αιτίες.
Η πολυπολικότητα του νέου παγκόσμιου περιβάλλοντος και η εξέλιξη του καπιταλισμού δημιούργησαν νέα δεδομένα και έφερε την αριστερά και τις σοσιαλιστικές-σοσιαλδημοκρατικές παρυφές της σε αμηχανία. Δεν βρήκε έγκαιρα απαντήσεις για την εξέλιξη του λαϊκού, προοδευτικού κινήματος στην νέα πραγματικότητα, την οποία η κλασική μαρξιστική θεώρηση δεν μπορούσε να αναλύσει και να ερμηνεύσει επαρκώς. Εξ αιτίας αυτού του αιφνιδιασμού, μεγάλο τμήμα, αντιμετώπισε την Παγκοσμιοποίηση ως «Αρμαγεδώνα». Αυτό είναι το σημείο συνάντησης με τον εθνικισμό, τα νεοναζιστικά κινήματα· αρνούμενη την Παγκοσμιοποίηση, δηλαδή την πραγματικότητα, κατέφυγε σε εξορκισμούς. Έτσι, έγινε δυνατή η όσμωση με τις γνωστές αντιλήψεις περί συνομωσιών που, υποτίθεται, εξυφαίνονται σε κάποια σκοτεινά κέντρα (κυρίως Εβραϊκά, Μασονικά, Εβραιο-μασονικά κ. ά). Και το μεν ΚΚΕ, είχε την δογματική της καταφυγή, η «άλλη», όμως, αριστερά δεν είχε αναπτύξει την ιδεολογική και πολιτική της άμυνα.
Το αδιέξοδο που αντιμετώπισε, κατέστησε δυσχερή την προσαρμογή· προσαρμογή που θα επέτρεπε να τεθεί επικεφαλής στον αγώνα για μια άλλη Παγκόσμια κοινωνία, πραγματικά των πολιτών. Το ανανεωτικό και σύγχρονο κομμάτι της συνέπραξε ή απορροφήθηκε από σοσιαλδημοκρατικούς σχηματισμούς. Ένα άλλο τμήμα της οδηγήθηκε στην περιθωριοποίησή ως κίνημα διαμαρτυρίας και άρνησης. Η Αριστερά, έχασε την ευκαιρία να βρεθεί εμπρός από τις εξελίξεις, να διευρύνει την επιρροή της και να ηγηθεί κινήματος για δημιουργία μηχανισμών ελέγχου της νέας μορφής εξουσίας και δυνάμεων, με έμφαση στις δημοκρατικές και ουμανιστικές αξίες.
Είναι διαφορετικό να πεις, «θέλω μια άλλη παγκόσμια κοινωνία και όχι αυτή των αγορών», από το να λες «δεν θέλω την παγκόσμια κοινωνία».
Στην Ελλάδα, το τμήμα, το οποίο συμβάδιζε με τις εξελίξεις, απορροφήθηκε σε μεγάλο ποσοστό από το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη. Ως απάντηση σε αυτό, η τότε ηγεσία του ΣΥΝ, αντέταξε την δημιουργία του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, στον οποίο συνετάχθησαν ομάδες αριστεριστών και άλλων, ακραίων τάσεων, που μέχρι τότε βρισκόταν στο περιθώριο της πολιτικής σκηνής. Οι μετέπειτα εξελίξεις (2010) και η δημιουργία σχημάτων, όπως η ΔΗΜΑΡ και το ΠΟΤΑΜΙ, δημιούργησε όρους για την αποχώρηση και του υπολοίπου κεντροαριστερού τμήματος από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Στην χώρα μας η ανανεωτική αριστερά προέκυψε από αντιπαράθεση μεταξύ της ηγεσίας του ΚΚΕ, η οποία βρισκόταν στο εξωτερικό (μην λησμονείται ότι το ΚΚ ήταν παράνομο μέχρι το 1974) και εκείνων που παρέμεναν εντός του Ελλαδικού χώρου, δηλαδή, του Γραφείου Εσωτερικού της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Στην 12η Ολομέλεια, τον Φεβρουάριο του 1968, ανέκυψε το πρώτο ρήγμα και εξεφράσθη ανοικτά πλέον, η διαφωνία για την αντιμετώπιση της δικτατορίας και την στάση που το κόμμα τηρούσε έναντι αυτής καθώς και η διαφορά για την αξιοποίηση της ΕΔΑ την οποία οι του εσωτερικού κλιμακίου θεωρούσαν ότι είχε εξελιχθεί σε κόμμα της (κέντρο)αριστεράς και θα έπρεπε ακηδεμόνευτη να ακολουθήσει ανεξάρτητη πορεία, κάτι που το εξωτερικό κλιμάκιο δεν δέχονταν, επ’ ουδενί. Τον Αύγουστο του ιδίου έτους, με την εισβολή των Σοβιετικών τεθωρακισμένων στην Πράγα, ερρίφθη ο κύβος και επήλθε η διάσπαση. Δημιουργείται το ΚΚΕ εσωτερικού με πρώτο Γραμματέα τον Μπάμπη Δρακόπουλο. Στο αξίωμα αυτό, τον διαδέχθηκαν οι Γιάννης Μπανιάς και Λεωνίδας Κύρκος.
Ας μην σπεύσει κανείς να υπεραπλουστεύσει και να αποδώσει σε μια φτηνή υπόθεση διαχείρισης εξουσίας, αλλά και αυτό, ήταν μια σημαντική παράμετρος.
Την 10ετία ’60-’70 μέχρι και τα πρώτα χρόνια του ’80, τα Κομμουνιστικά κόμματα των Σ. Καρίγιο στην Ισπανία, Ενρίκε Μπερλίγκουερ στην Ιταλία και του Γαλλικού Κ.Κ. υπό τον Ζωρζ Μαρσέ, συνιστούσαν το block των Ευρωκομμουνιστών, με σαφείς διαφοροποιήσεις και αποστάσεις από την ολοκληρωτική οπτική του Σοβιετικού Κ.Κ. Το Κ.Κ.Ε. εσωτερικού στην Ελλάδα, εντάχθηκε σε αυτήν την ομάδα.
Στα τέλη της 10ετίας του ’80 (1987) ο Λεωνίδας Κύρκος, με έναν πυρήνα στελεχών, κατενόησαν την ατελέσφορη εμμονή της ύπαρξης των τίτλων «κομμουνιστικό» σε ένα σχήμα που ισχυριζόταν ότι ήταν η ανανεωτική, η ευρωπαϊκή αριστερά. Στο 4ο Συνέδριο του κόμματος απεφασίσθη η συγκρότηση της ΕΑΡ (Ελληνική Αριστερά), στην οποία το κόμμα αποφάσισε να προσχωρήσει εξ ολοκλήρου με τον τίτλο και τα σύμβολά του. Στην κίνηση αυτή εντάσσονται και ανένταχτοι της αριστεράς, όπως π.χ., ο προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ Λάζαρης και ο Ν. Μπίστης.
Ο Γιάννης Μπανιάς με μειοψηφία στελεχών, κυρίως από την νεολαία -μεταξύ αυτών και οι γνωστοί πλέον, Αλέκος Φλαμπουράρης, Νίκος Φίλης, Πάνος Σκουρλέτης, Νίκος Βούρτσης, Στέλιος. Παππάς, Θεανώ Φωτίου, κυρίως προερχόμενα από την νεολαία του κόμματος- δημιούργησαν το ΚΚΕ εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά…
Η συγκρότηση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, με την συμμετοχή και του ΚΚΕ (1989), έφερε σε επαφή τμήματα της ΕΑΡ και άλλων όμορων τάσεων με τους «ορθοδόξους» του Περισσού. Το 1991το ΚΚΕ παίρνει διαζύγιο από τον ΣΥΝ και στο αμέσως, επόμενο συνέδριό του, οι ανανεωτικοί ηττούνται και ομάδα κορυφαίων στελεχών (Γ. Δραγασάκης, Π. Λαφαζάνης, Μ. Ανδρουλάκης, Μ. Δαμανάκη κ. ά.), αποχωρούν και προσχωρούν στον ΣΥΝ, ο οποίος έκτοτε μετεξελίχθηκε σε πολιτικό σχηματισμό που φιλοδοξούσε να εκφράσει την ανανεωτική αριστερά. Όμως, παρά το γεγονός ότι ευάριθμη ομάδα στελεχών διέθεταν την απαιτούμενη συγκρότηση και Ευρωπαϊκό προσανατολισμό (Λ. Κύρκος, Γρ. Γιάνναρος, Μ. Παπαγιαννάκης, Μ. Ανδρουλάκης), υπήρχε μεγάλος αριθμός μελών και στελεχών, των οποίων η θεώρηση δεν απείχε κατά πολύ από εκείνη, της ολοκληρωτικής, αριστεράς. Δια λόγων, εκφραζόταν διαφοροποίηση από το μοντέλο της ΕΣΣΔ, αλλά, ούτε η μέθοδος ούτε ο πυρήνας του ιδεολογήματος απείχαν ουσιαστικά, όπως επί παραδείγματι, ήταν το «αριστερό ρεύμα». Σε κάθε περίπτωση, ο Σοβιετικός «τύπος» διαχείρισης της εξουσίας ήταν παρών, πιο χαλαρός μεν, αλλά πάντοτε υπαρκτός ως προς την άσκηση του κρατικού ελέγχου και τον ρόλο του κόμματος στην οποτεδήποτε και αν αυτό, κληθεί να ασκήσει εξουσία. Σε κάθε περίπτωση, απείχε από την ευρωπαϊκή αντίληψη για την δυτικού τύπου, φιλελεύθερη δημοκρατία.
Σημαντικός σταθμός για την εξέλιξη του χώρου, υπήρξε η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ανέλαβε την ηγεσία του ο Αλαβάνος και η αποχώρηση ομάδων στελεχών και μελών προς το ΠΑΣΟΚ. Αυτό έδωσε την δυνατότητα σε μια σειρά από αριστερίστικες ομάδες να «εισβάλουν» στον πολιτικό σχηματισμό και αυτός, από σχήμα ανανεωτικής αριστεράς, να μετατραπεί σε κόμμα ριζοσπαστικής αριστεράς γεγονός που επέτρεψε απροσχημάτιστα, πλέον, την ανάπτυξη ολοκληρωτικής αντίληψης. Αυτό, γιατί ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ ούτε ανανεωτική είναι ούτε, καν, ίσως αριστερά.
Ο σημερινός Συριζα και ο ίδιος ο Τσίπρας, , ανοίγουν μέτωπα μόνο και μόνο, για να πούν κάτι. Για μια ατάκα αυτοϊκανοποίησης και προς τέρψη των απεγκεφαλισμένων οπαδών. Συντηρούν την παράνοια που καλλιεργήθηκε από το 2010 και μετά, ευτελίζουν και καταρρακώνουν την ηθική της αριστεράς. Ενεχυριάζουν και καταστρέφουν κάθε προοπτική και της αριστεράς και της χώρας.
Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εγκλωβισμένος μεταξύ ιδεοληπτικών εμμονών αριστερίστικης προέλευσης και καιροσκοπικών επιθυμιών. Διαπιστώνει καθημερινά τα αδιέξοδα που δημιούργησε η καλλιέργεια απατηλών προσδοκιών, πέρα από κάθε λογική. Το βέβαιο είναι ότι δίχως ένα τμήμα του, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει καμία πρωτοβουλία ανασυγκρότησης του Προοδευτικού Χώρου (κεντροαριστερά). Ευνοήτως, στην εκδοχή αυτή δεν περιλαμβάνονται κομμάτια αριστερίστικου προσανατολισμού ή ομάδες των οποίων κίνητρο συγκρότησης ήταν και παραμένει, ο αμιγής καιροσκοπισμός. Αυτό όμως, προϋποθέτει γενναία αυτοκριτική, πραγματική βούληση αλλαγής και τόλμη υπέρβασης. Αλλιώς, η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα προβάλουν ως ο μόνος προοδευτικός και μεταρρυθμιστικός πόλος και η ανισορροπία στο πολιτικό σύστημα θα συνεχίζει να υφίσταται, προδιαγράφοντας γκρίζο –τουλάχιστον- το μέλλον της χώρας και ημών των πολιτών της.

Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ: Σανό και φρέσκο χορτάρι από βοσκοτόπια- Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2016,

Έξι χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης και της υπαγωγής σε μνημόνια, ένας χρόνος από την πλήρη ένταξη του Συριζα και του Αλέξη Τσίπρα στην μνημονιακή πολιτική.
Στην διάρκεια αυτών των ετών, είδαμε πολιτικές ηγεσίες να μετακινούνται άρδην στις επιλογές τους, εξαιρουμένων ελαχίστων πολιτικών σχηματισμών. Από τις ανέφελες, ευτυχισμένες στιγμές των περιπάτων στο Ζάππειο και από το heavy metal του «go back Κα Μέρκελ», στην άτακτη υπαναχώρηση και την εφαρμογή πολιτικής λιτότητας και αποδοχή των αιτημάτων της Τρόϊκας ή των … Θεσμών.
Εμείς, εκπαιδευμένοι από τους δημαγωγούς αρνηθήκαμε και καταδικάσαμε ηγεσίες που «έπεφταν στα τέσσερα» και αναδείξαμε άλλες, μάλλον γιατί το έκαναν με πιο κομψό τρόπο! Στην παραζάλη μας, στο shock της ένταξής μας σε «πολιτικές μνημονίου», ενδώσαμε ακρίτως στις ανόητες εξαγγελίες λαϊκιστών. Καταλήξαμε να στείλουμε στην Βουλή ακόμη και την επιτομή της γραφικότητας, μάλλον, ως δικαίωση για το γέλιο που μας χάριζε τα προηγούμενα χρόνια…
Καταλήξαμε να ενστερνιστούμε ως πραγματική, την εκδοχή που μας παρουσίαζαν· ότι, δηλαδή, το μνημόνιο έφερε την κρίση· ότι υπάρχει τρόπος να εκβιάσουμε τους δανειστές μας και να ζουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Δεχθήκαμε ότι την κρίση μας την έφεραν οι ξένοι και κάποιος, με μαγικό τρόπο θα δώσει μια κλωτσιά και θα τους πετάξει στην θάλασσα. Πιστέψαμε ότι η κρίση που έκανε σεισθούν οικονομίες, όπως εκείνη των ΗΠΑ ή των προηγμένων παραγωγικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, θα άφηνε ανέγγιχτο τον εξυπνότερο λαό του κόσμου!
Η αλήθεια είναι –και επ’ αυτού έχω προσωπική αντίληψη-, ότι το 2014, η αγορά είχε αρχίσει δειλά-δειλά να βελτιώνεται. Οι επιχειρήσεις άρχιζαν να καλύπτουν, έστω και με δυσκολία τις υποχρεώσεις τους. Από τον Δεκέμβριο του 2014 και μετά, με την έλευση της «περηφάνιας» και την πολιτική «αξιοπρέπειας», στην αγορά έπεσε μαύρο και μάλιστα πολύ πιο σκοτεινό από εκείνο των τηλεοπτικών σταθμών.
Έχουν ειπωθεί και έχουν γραφεί άπειρα, όσα, σχετικά. Και από όλες στις πλευρές. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε έγκαιρα να συνέλθουμε και να αποφασίσουμε τι είναι αναγκαίο να πράξουμε ώστε να καταφέρουμε να φύγουμε από την κρίση. Μέχρι στιγμής, βρισκόμαστε σε περιδίνηση και αυτό-παγιδευόμαστε.
Δεν έχει μεγάλη σημασία και πρακτική αξία να παραθέτει κανείς τα ψεύδη του Τσίπρα ούτε τις αριστερόφρονες ανοησίες ή ιδεοληπτικές πράξεις του θιάσου που τον περιβάλει –ο οποίος, θίασος, ειρήσθω εν παρόδω, κατατείνει σε θέατρο σκιών.
Δεν είναι το πιο σημαντικό ζήτημα οι αυταπάτες του κ. Τσίπρα και των συνεταίρων του για τον ΕΝΦΙΑ, τον ΦΠΑ στην εστίαση και τα νησιά, τις συντάξεις, τις τιμές εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς ή για την φορολογία των αγροτών κ.λπ., κλ.π. Δεν είναι ούτε η επιβάρυνση των 80 δις. Ευρώ ως αποτέλεσμα των ανόητων χειρισμών του πρώτου 7μήνου· ούτε η τραγική εξέλιξη του προσφυγικού-μεταναστευτικού με τις οδούς των διεθνών μεταφορών αποκλεισμένες επί 70+ ημέρες, την άθλια και .ύποπτη κατάληξη του θέματος των hot spot’s.
Σημαντικότερα και πλέον ανησυχητικά όλων των προηγουμένων είναι αφ’ ενός, η περίσεια θράσους με το οποίο οι … αυταπατεώνες παραδέχθηκαν είτε ότι μας δούλευαν είτε ότι είναι παντελώς ανίκανοι και άκρως επιζήμια είναι η συνεχιζόμενη χρήση διχαστικού λόγου και η διχαστική τακτική του Σύριζα και του Τσίπρα. Λόγος και πράξη που συνεχίζει να ερεθίζει τα πλέον ταπεινά ένστικτα των πολιτών, γεγονός που επιπροσθέτως, αποενοχοποιεί σκοτεινές περιοχές του πολιτικού φάσματος.
Είναι όμως, κουραστικό και ατελέσφορο να πολιτεύεται κάποιος με βάση το «εσείς κάνατε αυτό» ή «εσείς κάνατε εκείνο». Οι άλλες χώρες –π.χ., ΗΠΑ-, ξεπέρασαν την δυσκολία σχετικά σύντομα και με λιγώτερο επώδυνες συνέπειες αφ’ ενός γιατί υπήρχαν οι υποδομές και η νοοτροπία και αφ’ ετέρου, γιατί αμέσως με την εμφάνιση της κρίσης σκέφθηκαν ότι «έχουμε πρόβλημα, να δούμε τις λύσεις». Δεν σπατάλησαν χρόνο στην απόδοση ευθυνών, στην αναζήτηση των αποδιοπομπαίων και ούτε μηδένισαν τα κεκτημένα τους, όπως συνέβη εδώ με τα κεκτημένα της Μεταπολίτευσης.
Τελικά, πράγματι, «Αρχή άνδρα δείκνυσι» και ο Τσίπρας και οι αυταπατεώνες του Συριζα και των ΑΝΕΛ απεδείχθησαν ελλιπέστατοι. Σκοπός ήταν «να φύγουν οι άλλοι, να παίρνουμε κι εμείς σειρά». Μόνο που οι άλλοι είχαν όρια και δεοντολογία, είχαν γνώσεις διαχείρισης και ικανότητα υλοποίησης. Το μόνο που συγκρατεί στην εξουσία την συγκυβέρνηση των κατά αυθαίρετη δήλωσή τους, «αριστερών» και εθνικολαϊκιστών ακροδεξιών, είναι η νομή της εξουσίας με ότι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται.
Ποια συμπεράσματα εξάγονται από τις καταγγελίες του Ο. Βουδούρη (παραιτηθείς Γ. Γραμματέας για το προσφυγικό) σχετικά με το κόστος ξενίας των προσφύγων (ο πρόσφυγας στοιχίζει υποπολλαπλάσια ποσά στην Ελλάδα απ’ ό,τι στην Νορβηγία), από τις καταγγελίες του πρώην Υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Πανούση, ακόμη και από τις δηλώσεις-τοποθετήσεις των αποχωρησάντων από τον Συριζα Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου κ.λπ. ή τις καταγγελίες του Υπουργού Άμυνας και κυβερνητικού εταίρου για υποψήφιο καναλάρχη;.
Αριστερά, χωρίς αριστερή ηθική δεν υπάρχει. Και η παρέα που διαχειρίζεται το Συριζα και την κυβέρνηση της χώρας, αποδεικνύει καθημερινά το ηθικό έλλειμμά της και επιβεβαιώνει ότι τίποτε διαφορετικό δεν επιδιώκει, από όσα με άναρθρες κραυγές καταδίκαζε. Η απάντηση σε κάθε κριτική, με την φράση «οι άλλοι, τι έκαναν;», προφανώς είναι απόδειξη της αληθείας της κριτικής που δέχεται η κυβέρνηση.
Ίσως για αυτό επιχείρησαν να αλλάξουν το «σανό» με φρέσκο χορταράκι από τα βοσκοτόπια της Ιθάκης…
Υπό το φως των ανωτέρω δεδομένων, στην σύγκριση της παρουσίας των δύο ηγετών, δηλαδή του Πρωθυπουργού και του Προέδρου του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, στην ΔΕΘ, σαφώς ο δεύτερος κέρδισε τις εντυπώσεις και παρουσίασε σοβαρό και υπεύθυνο πρόσωπο. Αλλά, αν δεν αποδεχθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις την ανάγκη συνεργασίας· την ανάγκη να συζητήσουμε επί των ουσιαστικών προβλημάτων και με τόλμη να βρούμε λύσεις, τότε θα συνεχίσουμε την περιδίνηση και «τα μνημόνια» θα αποτελούν την μόνιμη, καθημερινή μας πραγματικότητα.