Πραξικόπημα στην Τουρκία; Ευτελισμός στρατού και Ερντογάν - Ελεύθερος Τύπος, Σάββατο 16 Ιουλίου 2016

Ο αλαζόνας και θεωρητικά πανίσχυρος Σουλτάνος της Αγκύρας παρ’ ολίγον να τεθεί εκτός παιδιάς από τους συνήθεις υπόπτους στην γείτονα.

Ομάδα από τις Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις επεχείρησε να καταλάβει την εξουσία, με κίνητρο ή πρόσχημα την επάνοδο στην Κεμαλική τάξη, όπως άλλωστε φανερώνει και η ονομασία του κινήματος «Ειρήνη για την χώρα». Υπενθυμίζεται ότι αυτό, αποτελούσε το κεντρικό motto του Κεμάλ Αττατούρκ.

Ο ευτελισμός αμφοτέρων απόλυτος. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας υποχρεώθηκε να επικοινωνήσει με τους Τούρκους δημοσιογράφους και πολίτες μέσω των μισητών του διαδικτυακών μέσων (skype), αναγκάσθηκε να ταπεινωθεί και να στραφεί προς την Δύση –και να ζητήσει άσυλο, όπως αναφέρουν πληροφορίες-, έναντι της οποίας, μέχρι πρότινος, εκτόξευε υπερφίαλες υποδείξεις, ενώ και ο Πρωθυπουργός κατέφυγε στο twitter (!).

Από την απομάκρυνση του Ahmed Davoudoglou ο χρόνος του Erdogan άρχισε να μετρά αντιστρόφως. Ο σοβαρός, μετριοπαθής χαρακτήρας,, οι ικανότητες και οι γνώσεις του κ. Νταβούτογλου σηματοδοτούσαν την ισορροπία και την μετριοπάθεια στην πολιτική της Άγκυρας.

Η απομάκρυνσή του από τον Τούρκο Πρόεδρο, σίγουρα, αργά ή γρήγορα, θα κοστίσει. Όμως, ακόμη και η αποτυχία των πραξικοπηματιών είναι ικανή να μεταβάλει τα πράγματα στην γείτονα. Ευχής έργον θα είναι το μήνυμα να γίνει άμεσα αντιληπτό από τον Erdogan και την ηγεσία του ΑΚΡ: η Δημοκρατία δεν είναι πολίτευμα που εφαρμόζεται επιλεκτικά, στηρίζεται στους πολίτες και στην ελευθερία έκφρασής τους, η Τουρκία δεν είναι Οθωμανική Αυτοκρατορία και ούτε μπορεί να καταστεί τέτοια στο σημερινό διεθνές περιβάλλον. Τέλος, πρέπει να συγκρατηθεί από την Άγκυρα ότι η Δύση, θυμάται …
Τα «ανομήματα» του Τούρκου ηγέτη βαριά. Ο υπερφίαλος και εκρηκτικός χαρακτήρας του –σύμφωνα με εκτιμήσεις-, τον οδήγησε σε «αυτοκρατορικές» επιλογές πολιτικής συμπεριφοράς και πρακτικής, δεν συγκράτησε την αδηφάγο πολυπραγμοσύνη του και -παρά τις επανειλημμένες προτροπές Αμερικανών και υψηλόβαθμων αξιωματούχων του ΝΑΤΟ-, δεν διέκοψε την υποστήριξη προς το ISIS, ακόμη και μετά την Ρωσική παρέμβαση στην κρίση της Συρίας, η οποία διαφοροποίησε ριζικά την κατάσταση εκεί.

Την μεγίστη δυσαρέσκεια της Δύσης, αποδεικνύουν τόσο οι πρώτες δηλώσεις του επικεφαλής του State Department και η αρχική σιγή των Ευρωπαίων ηγετών, ενώ ενδεικτικές του κλίματος ήταν και οι πρώτες δηλώσεις του Κρεμλίνου και φυσικά η Γερμανική άρνηση στο αίτημα του Τούρκου Προέδρου.

Αυτό καθ’ αυτό το πραξικόπημα δεν εκδηλώθηκε με τους καλύτερους οιωνούς για την επιτυχία του. Δεν γνωρίζω ποιος ή ποιοί ήταν αυτοί που το υποκίνησαν, αλλά εγείρονται σοβαρά ερωτηματικά. Πρώτον η ώρα έναρξης της εκδηλώσεώς του. Πώς μπορεί ο στρατός να κινηθεί με την απαιτούμενη ταχύτητα και ευελιξία σε πόλεις που είναι γεμάτες κόσμο που μετακινείται και βρίσκεται εν εγρηγόρσει στους δρόμους.

Επίσης, δίχως την ανοχή έστω, της φυσικής ηγεσίας του στρατεύματος και την συμμετοχή των μυστικών υπηρεσιών και χωρίς την υποστήριξη –τουλάχιστον ικανού αριθμού- μονάδων των ειδικών δυνάμεων, πώς θα μπορούσε να υλοποιηθεί η ζωτική προϋπόθεση αστραπιαίας κατάληψης των στόχων, που δεν μπορεί να είναι άλλοι εκτός από τα ΜΜΕ, τις επικοινωνίες και πρωτίστως η σύλληψη της πολιτικής ηγεσίας. Δεν γνώριζαν οι επικεφαλής των στασιαστών που θα βρισκόταν ο Τούρκος Πρόεδρος; Δεν είχαν την ευφυΐα να συλλάβουν άμεσα εντός των πρώτων λεπτών τους σημαντικούς παράγοντες της πολιτικής και Πολιτειακής ηγεσίας; Εξ άλλου, πως δεν υπήρξε μέριμνα για την διακοπή και άμεσο έλεγχο των επικοινωνιών;

Αυτά και άλλα ακόμη, των οποίων για οικονομία χρόνου δεν απαιτείται η λεπτομερής αναφορά, είναι τα στοιχειώδη για κάποιον που θέλει να πραγματοποιήσει παρόμοιο εγχείρημα. Άλλωστε, ένα πραξικόπημα δεν σχεδιάζεται και δεν εκτελείται από ένστολους «χαρτογιακάδες», αλλά πιθανότητες επιτυχίας έχει μόνον όταν συμμέτοχοι στον σχεδιασμό, αυτόν, είναι στελέχη μαχίμων τμημάτων. Επίσης, ήταν εμφανέστατη η αδυναμία των
Δημιουργείται η αίσθηση ότι η Τουρκία εισέρχεται σε μία περίοδο αναταραχής. Το αίμα των Τούρκων ενστόλων και πολιτών για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας, δεν πρέπει να έχει χυθεί μάταια.

Η διασάλευση της κανονικότητας και της τάξης –έστω και ανεπιτυχής- στέλνει καταιγισμό μηνυμάτων προς πολλαπλούς αποδέκτες. Επαφίεται στην κρίση του Προέδρου Erdogan και της Τουρκικής πολιτικής ηγεσίας η ορθή ερμηνεία τους και η επιλογή των καταλλήλων δράσεων, προκειμένου η χώρα να διατηρήσει την τροχιά της προ της ομαλότητα, τον εκδημοκρατισμό και την διατήρηση της προσεγγίσεώς της με τις Ευρωπαϊκές Δημοκρατίες.
Η αποτυχία των στασιαστών, δεν πρέπει να ενισχύσει τον αλαζονικό χαρακτήρα και τον ρεβανσισμό του ηγέτη της Άγκυρας. Τούτο, γιατί σήμερα, δεν μπορούμε να μιλάμε για νίκη του Erdogan, αλλά για νίκη των Τούρκων δημοκρατικών πολιτών και ενστόλων.

Το κλίμα εμφύλιου δεν ωφελεί ούτε την Τουρκία ούτε τον υπόλοιπο κόσμο. Ατυχώς, τα πρώτα δείγματα, με τις εξευτελιστικές συλλήψεις των συμμετεχόντων στο πραξικόπημα, δεν προοιωνίζουν κάτι καλό, καθώς και το γεγονός ότι μέχρι και αυτή την στιγμή (12:03 μεσημβρινή) θύλακες του στρατού με την πλευρά των πραξικοπηματιών ανθίστανται σθεναρά και δεν παραδίδουν τα όπλα, δεικνύει το χάσμα μεταξύ τμήματος των ενόπλων δυνάμεων –ειδικά της περίφημης στρατο-χωροφυλακής, η οποία αποτελεί την αιχμή του δόρατος του Κράτους εναντίον των Κούρδων αυτονομιστών- και της σημερινής πολιτικής ηγεσίας.

Βέβαια, άλλα ήθη, άλλα έθιμα, άλλος πολιτισμός. Σε κάθε περίπτωση, η χώρα μας, έχει κάθε λόγο να εύχεται και να προσφέρει συνδρομή στην κατεύθυνση ωρίμανσης του Τουρκικού Δημοκρατικού Πολιτεύματος και τούτο διότι, οι εξελίξεις στην Τουρκία, βαρύνουν σημαντικά στην διαμόρφωση του τοπίου στην ευρύτερη περιοχή της λεκάνης της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Σε κάθε περίπτωση, έχει ενδιαφέρον να δούμε τις επόμενες εξελίξεις, στις οποίες η Ελλάδα θα πρέπει να αντιδράσει με σύνεση και ψυχραιμία, απαρέγκλιτα σε συνεργασία και συνεννόηση με τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, δίχως να απουσιάζει. Οψόμεθα…

Διάλυση του ισλαμοφασιστικού μορφώματος, η μόνη απάντηση - Ελεύθερος Τύπος, Παρασκευή 15 Ιουλίου 201

Για μία ακόμη φορά, η Γαλλία θρηνεί εκατόμβες νεκρών και τραυματιών! Η Νίκαια επελέγη από ψυχοπαθείς, φανατικούς δολοφόνους, υπό την αιγίδα του Ισλαμικού Κράτους, προκειμένου να πληγεί θανάσιμα ο Δυτικός τρόπος ζωής και να τεθούν σε δοκιμασία οι αρχές της Δυτικής Φιλελεύθερης Δημοκρατίας.

Δεν έχει σημασία αν ο φυσικός αυτουργός –ή αυτουργοί- της βάρβαρης, αυτής, τρομοκρατικής επίθεσης έδρασαν κατόπιν σχεδίου ή εντολής της ηγεσίας των φανατικών της Ράκα. Ακόμη και αν η ενέργεια ήταν προσωπική επιλογή των δραστών, είναι βέβαιο ότι η ηγεσία του ISIS, θα σπεύσει να την οικειοποιηθεί, ακόμη και εμμέσως.

Επίσης, δεν απασχολεί αν ο δράστης ήταν οργανωμένο μέλος κάποιου πυρήνα των ισλαμιστών, είτε χρησιμοποίησε την θρησκευτική του διαφορετικότητα ως πρόσχημα εν μέσω της παράνοιάς του.

Σημαίνον, είναι ότι η τρομοκρατία βρίσκεται, πλέον, διάσπαρτη εντός του Ευρωπαϊκού εδάφους· ότι με ερείσματα στο αυτοαποκαλούμενο «χαλιφάτο», κάθε ψυχοπαθής μουσουλμάνος, επιχειρεί να διασώσει την ψυχή του και να δοξάσει το όνομα του Allah, μέσα από την δολοφονία και το αίμα αθώων, όχι μόνον «απίστων» αλλά, ακόμη και ομοθρήσκων του· ότι κάθε παρανοϊκός, έχει αποκτήσει το αυθαίρετο δικαίωμα να ενοχοποιεί το σύνολο των Δυτικών, για όσα κακά του συμβαίνουν -ή θεωρεί ότι του συμβαίνουν- και να πυροβολεί, να ανατινάζεται ή όπως χθες στην Γαλλική Νίκαια να θερίζει κόσμο με όπλο ένα όχημα.

Μετά τον θάνατο του Ομάρ της Τσετσενίας ή Al-Shishani, κατά κόσμον Tarkhan Batirasvilli, μέλους της υψηλής ιεραρχίας της Raqqa, ήταν αναμενόμενες κάποιες επιθέσεις. Επίσης, αναμενόμενο ήταν ότι αυτές οι επιθέσεις θα εντείνοντο εν όψει του ιερού μήνα του Ραμαζανίου. Όπως και έγινε στην Σαουδική Αραβία εις βάρος Σιϊτικής ομάδας πληθυσμού αλλά και στην Βαγδάτη. Το κτύπημα επί Ευρωπαϊκού εδάφους, ήταν δεδομένο ότι δεν θα αργούσε να ξανασυμβεί.

Οι επεμβάσεις των Δυτικών και Ρωσικών δυνάμεων στα πεδία μαχών της Συρίας έχουν επιφέρει ισχυρά πλήγματα στις μάχιμες μονάδες και τον εξοπλισμό των φανατικών ισλαμιστών. Περί τους 3.500 στρατιωτικών από την Ευρώπη εκπαιδεύουν τις Ιρακινές δυνάμεις, ενώ, Γαλλικά πολεμικά αεροσκάφη έχουν πραγματοποιήσει πλέον των 3000 αποστολών εναντίον θέσεων του Ισλαμικού Κράτους, σε αυτό που το Γαλλικό Υπουργείο Αμύνης αποκαλεί «εντατική εκστρατεία αέρος» («intensive air campaign»).

Η δραστηριότητα αυτή επέφερε ως συνέπεια, την ανάκτηση εδαφών, τα οποία είχε καταλάβει η συμμορία του ISIS, από τους Κούρδους Peshmerga της Συρίας και του Arbyl, και των Ιρακινών ενόπλων δυνάμεων. Όπως όλοι οι παρανοϊκοί δολοφόνοι, έτσι και οι ακόλουθοι του Al-Baghdadi, εκλαμβάνουν τις ουμανιστικές αρχές και αξίες της Δύσης –ελευθερία μετακινήσεων, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, αλληλεγγύη προς πρόσφυγες κ.λπ.-, ως αδυναμία.

Προφανώς, η Γαλλική ανάμειξη στην υπόθεση της Συρίας και η σκιά της ήττας που αρχίζει να καλύπτει, τον μέχρι το πρόσφατο παρελθόν, φωτεινό ορίζοντα της εδαφικής κυριαρχίας του χαλιφάτου, καθιστά πρώτης επιλογής στόχο την Γαλλία. Αυτή είναι η τρίτη σοβαρή, αιματηρή επίθεση που δέχονται οι Γάλλοι πολίτες, σε διάστημα κατά τι μικρότερου του 1,5 έτους.

Η μετατροπή οχημάτων σε όπλα, δεν είναι αποτέλεσμα της διεστραμμένης ευφυΐας του συγκεκριμένου δράστη. Τόσο η Al-Qaeda, όσο και το ISIS, προέτρεπαν τα μέλη και τους οπαδούς τους να σκοτώσουν Δυτικούς με όπλα οχήματα.

Κάθε τρομοκρατική επίθεση καθιστά κατανοητό ότι τα όποια μέτρα δεν τελεσφορούν έναντι της διαστροφής των μεμονωμένων φανατικών. Οι Κυβερνήσεις όμως, οφείλουν να εντείνουν την προσοχή τους, προκειμένου να προστατευθεί η ζωή των πολιτών και να παρέχεται η μεγαλύτερη, δυνατή συνθήκη ασφάλειας. Η λογική ότι για πράξεις τέτοιου είδους φταίει αποκλειστικά η «μιζέρια» στην οποία οι Δυτικές κυβερνήσεις έχουν «υποχρεώσει» κάποιους ταλαίπωρους, ούτε απαντά στο πρόβλημα, ούτε ευσταθεί!.

Ο πολιτισμένος κόσμος –όχι μόνον οι Δυτικές χώρες-, οφείλει μία ισχυρή, οριστική απάντηση που δίδει η διάλυση του ισλαμοφασιστικού μορφώματος. Ακόμη και με χερσαία επέμβαση! η ΕΕ οφείλει να αναλάβει την ευθύνη της ως στρατηγικός παίκτης του διεθνούς συστήματος και να μην αναμένει από την Ουάσιγκτων να βγάζει κάθε φορά το «φίδι από την τρύπα».

Στην προκειμένη περίπτωση, υπάρχει η συμπαράσταση και του μεγαλυτέρου τμήματος του Αραβικού και του Μουσουλμανικού Κόσμου, εν γένει. Βέβαια, οποιαδήποτε εξέλιξη, δεν πρέπει να προκύψει ως αποτέλεσμα θυμικής και εκδικητικής αντιδράσεως, αλλά να είναι προϊόν ενός αρτίου, όχι μόνον στρατιωτικού αλλά –και πρέπει να τονισθεί ιδιαιτέρως έντονα- και πολιτικού σχεδιασμού, με ιδιαίτερη μέριμνα για την επόμενη ημέρα (το Ιρακινό παράδειγμα είναι η καλύτερη πηγή αντλήσεως μαθημάτων).

Επίσης, πρόνοια πρέπει να ληφθεί οπωσδήποτε και για την ενδεχομένη διασπορά πυρήνων και μεμονωμένων μαχητών του Ισλαμικού Κράτους στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, αν και εφ’ όσον αποφασισθεί η αναπόφευκτη χρήση ένοπλης βίας κατά των τζιχαντιστών του, επί Μεσανατολικών εδαφών.

Είναι γεγονός ότι ο πόλεμος με την τρομοκρατία δεν πρόκειται να κερδιθεί. Τουλάχιστον όχι άμεσα˙ όχι εύκολα˙ όχι ανώδυνα˙ όχι οριστικά. Είναι όμως ένας πόλεμος που η Δύση δεν πρέπει να χάσει!

Κυβέρνηση και υπουργοί εκτός πραγματικότητας - Ελεύθερος Τύπος, Πέμπτη 14 Ιουλίου 2016,

Η φιλοδοξία, όταν συνοδεύεται από ικανότητα υποστηρίξεώς της και παραγωγή έργου, είναι θεμιτή και εν δυνάμει δημιουργική.

Η ανοησία, όταν συνοδεύεται από καλή πρόθεση, μπορεί και να είναι χαριτωμένη. Ο συνδυασμός, όμως, ανοησίας, ματαιοδοξίας και συνδρόμων, αποβαίνει καταστροφικός.

Ο επικονιασμός του δε, με εθνικο-ιδεολογικές εμμονές – είτε οφειλόμενες σε ιδεοληψία είτε χρησιμοποιούμενες ως πρόσχημα- και με την εξουσία, δημιουργεί ένα άκρως επικίνδυνο μείγμα και είναι σχεδόν, νομοτελειακή η κατάληξη σε τραγωδία.

Οι ανωτέρω συνειρμοί προκαλούνται, από την μέχρι σήμερα πράξη των κυβερνώντων.Τούτο διότι, αφού χυδαιολόγησαν έναντι κάθε αντιπάλου, αφού ισοπέδωσαν κάθε αξία, επέτυχαν, τελικά, να αναλάβουν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας. Ούτε ο μεγαλύτερος πολέμιος της συγχορδίας που συνθέτει την σημερινή κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να φαντασθεί ότι αυτή θα οδηγούσε τα πράγματα στην σημερινή κατάσταση.

Και πράγματι, οι ψευδολογίες και οι κενές υποσχέσεις των προηγουμένων και προεκλογικών περιόδων (σκίσιμο μνημονίων, διατήρηση του δημοσίου καθεστώτος σε λιμένες και αεροδρόμια, 13η σύνταξη και μισθός στα 751 ευρώ, πρόγραμμα Θεσσαλονίκης κ.λπ.), αποτελούν πταίσμα μπροστά στην συνεχιζόμενη συμπεριφορά εμπαιγμού και την συνεχή επίδειξη μικροψυχίας και ολοκληρωτικής αντίληψης για την διαχείριση της εξουσίας.

Η παντελής έλλειψη σχεδιασμού και συνείδησης της πραγματικότητας, είναι προφανής. Καθημερινά, επιβεβαιώνεται από τις αντιφατικές δηλώσεις και πράξεις υπουργών, αμήχανο μηρυκασμό τσιτάτων αριστεροσύνης και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Πρόσφυγες αφήνονται βορά σε αμφιβόλου σκοπιμότητας και πνευματικής υγείας «αλληλέγγυους, η χώρα εκτίθεται διεθνώς και οι ίδιοι οι πρόσφυγες λόγω της άθλιας διαχείρισης καθίστανται πρόβλημα για τις τοπικές κοινωνίες· υπογράφονται συμβάσεις παραχώρησης δημοσίων αξιών, των οποίων τα συμβόλαια είναι μουσκεμένα από τα δάκρυα των υπογραφόντων κυβερνητικών παραγόντων· μπάχαλο επικρατεί σε τομείς όπως η Υγεία και η Παιδεία· ισοπεδώνεται κάθε αξία και απαξιώνεται κάθε υγείες κίνητρο για την ακαδημαϊκή ή επιχειρηματική πρόοδο· ανεξέλεγκτα διορίζονται σύντροφοι και κολλητά «φιλαράκια»· η οικονομία συνεχίζει να τελεί υπό τον θανάσιμο βρόγχο των capital’s control.

Και ενώ, οι πολίτες βλέπουν την καθημερινότητά τους να προβάλει όλο και πιο ανηφορική και δύσβατη, ενώ οι επιχειρήσεις αδυνατούν να ανταπεξέλθουν σε στοιχειώδεις υποχρεώσεις και μόνη προοπτική για την συντριπτική πλειοψηφία τους, εμφανίζεται το λουκέτο, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ακκίζονται και μας εμπαίζουν, εκόντες-άκοντες, σαν να μην ζούμε στην ίδια χώρα.

Επαίρονται, βγάζουν στην πασαρέλα την αλαζονεία τους –κεκαλυμμένη με ψηφίδες υποκριτικής συμπόνιας και πληθωρισμένο λαϊκισμό- και τελικά, αφού σε κάθε τομέα έχουν παταγωδώς αποτύχει, η μόνη τους έννοια συνίσταται στην διατήρηση της εξουσίας (τόσα χρόνια, άλλωστε, είχαν ονειρώξεις μαζί της). Στην πρώτη γραμμή, βέβαια, μαζί με γηγενείς ιδεοληπτικούς και λαϊκιστές, δίνουν το παρόν τα μέχρι πρότινος, ΠΑΣΟΚικά αζήτητα, που άρπαξαν την ευκαιρία …

Οποιαδήποτε ηλιθιότητα ή/και αθλιότητα μπορεί να γεννήσει ο νους του ανθρώπου, την συναντήσαμε στις πράξεις και την ακούσαμε στους λόγους υπουργών και κοινοβουλευτικών της κυβερνητικής συμμαχίας. Συγχωρήστε μου την οξύτητα των εκφράσεων, αλλά, δεν νομίζω ότι είναι δυνατόν να αποτυπωθεί διαφορετικά, η διαχείριση της σημερινής κυβέρνησης.

Μόλις, την 12η Ιουλίου, σε συνέντευξή του σε τηλεοπτικό σταθμό, ο αρμόδιος για τα έσοδα υπουργός, παραδεχόταν ότι «μπορεί να υπάρχουν χίλιες περιπτώσεις αδικίας λόγω φορολογικού συστήματος», λόγω διάλυσης των υπηρεσιών υπάρχει φόβος ο ΕΝΦΙΑ (ναι, αυτός ο φόρος που καταργήθηκε με ένα άρθρο), να εισπραχθεί σε λιγότερες δόσεις και πλείστα όσα, να μην σπαταλώ τον χώρο και τον χρόνο των αναγνωστών, ο καθένας εξ αυτών, θα έχει σίγουρα κάτι να προσθέσει.

Στον αντίποδα των προβλημάτων και των πραγματικών, ζωτικών αναγκών, η Κυβέρνηση αντί να αναλάβει τις ευθύνες της και να πράξει με τόλμη και σοβαρό σχεδιασμό, συνεχίζει να ασελγεί στη ελπίδα των πολιτών και να προτάσσει τον εκλογικό νόμο και τον νόμο για τα ΜΜΕ ως τις ρυθμίσεις εκείνες που θα λύσουν δια μιας τα προβλήματα και θα θέσουν την χώρα σε τροχιά ανάπτυξης και ευημερίας! Αιδώς Αργείοι!

Από πού η κυβέρνηση και ο εκάστοτε υπουργός –στις δημοκρατίες δεν είναι μόνιμοι-, αποφασίζουν τι «σηκώνει» η αγορά και τι όχι; Και γιατί αυτό να γίνεται μόνο για τηλεοπτικούς σταθμούς και όχι για περιοδικά, εφημερίδες, παντοπωλεία, βενζινάδικα, φούρνους (στην γειτονιά μου υπάρχους τρεις σε απόσταση μικρότερη των 50 μέτρων) κ.λπ. κ.λπ. …

Άρα, μόνη μέριμνα της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι η δημιουργία νέου status στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, απολύτως ελεγχόμενο από αυτήν και μόνον. Στην σκοπιμότητά της αυτή, η συνεχής ανακάλυψη και δημιουργία «εχθρών» καθώς και η διατήρηση της χώρας σε κατάσταση σοβιετίας οθωμανικού τύπου, είναι άκρως εξυπηρετική…

Μπορεί οι πολίτες να τελούν ακόμη υπό το κράτος της οργής για τους προηγούμενους και να μην εξεγείρονται –αν και τα πρώτα δείγματα αρχίζουν να εμφανίζονται στις δημοσκοπήσεις και στις παρουσίες νέο-αγανακτισμένων σε εκδηλώσεις των κυβερνητικών σχηματισμών (δικό τους κομμάτι είναι).

Αν η κυβέρνηση συνεχίσει να θεωρεί τους τακτικισμούς και τη μικροπολιτική συστατικά της επιβίωσής της, αν δεν αντιληφθεί την κρισιμότητα των περιστάσεων, σύντομα η προηγούμενη περίοδος Σαμαρά-Βενιζέλου θα παραπέμπει στην bell époque (μπέλ επόκ) και στον τυφώνα των αντιδράσεων δεν θα υπάρξει καταφυγή…

Το χρόνιο επικίνδυνο παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ με τους θεσμούς - Ελεύθερος τύπος, Δευτέρα 11 Ιουλίου 2016,

Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, συστηματικά, κάνει επικίνδυνο παιχνίδι με τους θεσμούς, είχε διαφανεί από την εποχή που η τότε ηγεσία του (Τσίπρας – Αλαβάνος) πραγματοποιούσε παραστάσεις στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκειμένου αυτός, να μην υπογράψει τον νόμο για το ασφαλιστικό που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση Ν. Δημοκρατίας. Ποια, επομένως, η σκοπιμότητα εμπλοκής του Προέδρου σε ένα ζήτημα, πέραν πάσης αρμοδιότητός του; Καμία άλλη, πέραν της προσελκύσεως του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ και της προβολής εικόνας «αγωνιστών του λαού».

Την ίδια τακτική συνέχισε η σημερινή κυβερνητική παράταξη –«εμπλουτισμένη», πλέον και από το λαϊκιστικό μόρφωμα των ΑΝΕΛ και κατά την περίοδο της «πλατείας», συνεπικουρούμενη και συμβιούσα με την ΧΑ- στο διάστημα της εφαρμογής των μνημονίων.

Στον αντιπολιτευτικό λόγο της, δεν ενοχλούσαν τόσο τα ψεύδη και οι εύκολες υποσχέσεις, τις οποίες αφειδώς μοίρασε, προς πάσα κατεύθυνση· προκαλεί ερωτηματικά η ισοπεδωτική αντίληψη την οποία καλλιέργησε εναντίον, όχι μόνον των πολιτικών αντιπάλων, αλλά και έναντι της όλης μεταπολιτευτικής περιόδου, την οποία συλλήβδην απέρριπτε. Δεν είναι ο λόγος για την υπεράσπιση της Μεταπολίτευσης. Δεν πρέπει, όμως, να λησμονείται ότι πρόκειται για την πλέον μακρά περίοδο δημοκρατίας. Συγκρατείστε ότι είναι η μόνη περίοδος που ο Στρατός δεν αναμειγνύεται στα πολιτικά πράγματα. Αυτό ίσως να θλίβει ορισμένους που προβάρουν στρατιωτικές ενδυμασίες, όπως οι μασκαράδες το Τριώδιο ή άλλους, οι οποίοι νοσταλγούν καθεστώτα του παρελθόντος. Το γιατί επήλθε η κρίση είναι άλλης τάξεως ζήτημα. Η κρίση δεν κτύπησε μόνη την Ελλάδα. Το ζήτημα είναι ότι, αυτή ήταν παντελώς απροετοίμαστη και ευάλωτη.

Η τακτική Τσίπρα-Καμένου και των –έστω ευκαιριακών-, συνοδοιπόρων της δεν απέχει πολύ από την πρακτική ολοκληρωτικών κινημάτων. Με την ανάπτυξη ισοπεδωτικού λόγου, απευθυνόμενοι στα ταπεινώτερα ένστικτα των πολιτών, υποσχόμενοι «λαγούς με πετραχήλια», καθυβρίζοντας με προστυχιά πολιτικούς αντιπάλους, ευτελίζοντας έργῳ και πράξει θεσμούς και σύμβολα, επιτυγχάνουν την μετατροπή των πολιτών σε μάζες· οριοθετούν χυδαίους διαχωρισμούς: αυτοί-εμείς, καλοί-κακοί, πατριώτες-προδότες, μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί, όχι μαζί μας ίσον εχθροί. Επιμηκύνουν την σχιζοφρενική εικόνα που παρουσιάζει η καθημαγμένη, μετά και τα 5 χρόνια κρίσης, κοινωνία μας, συντηρούν εμμονές και μύθους, που τόσο βλάπτουν και αποτρέπουν την χώρα από βήματα προόδου.

Θα έχει ενδιαφέρον η στιγμή κατά την οποία οι πολίτες θα συνειδητοποιήσουν το αδιέξοδο και την χυδαιότητα αυτής της πολιτικής συμπεριφοράς, που θα επέλθει καταλαγή της τυφλής οργής και θα αποφασίσει η Ελληνική κοινωνία να κάνει βήμα εμπρός. Ουσιαστικά!

Συνεπής, στην μέχρι στιγμή αυτή, συλλογιστική, είναι και η κυβερνητική πρόταση, δια χειρός του εκλειπόντος από το «παλιό πολιτικό σύστημα» και προσφάτως αναβαπτισμένου Υπουργού Εσωτερικών. Ο λόγος για τον νέο εκλογικό νόμο.

Αναντίρρητα, η επάνοδος της πολιτικής στην κανονικότητα, sine qua non όρο έχει την επανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών στην πολιτική, την αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος. Προϋποθέτει την φυγή από την ανακύκλωση ευθυνών –ευνοήτως, δίχως αυτές να παραγράφονται- και την αναζήτηση λύσεων για τα προβλήματά μας. Με σύνεση, γνώση των ιστορικών και σύγχρονων δεδομένων· με ψυχραιμία και θέληση για το μέλλον. Οι πολιτικοί σχηματισμοί, πρέπει να πείσουν τους πολίτες ότι τους αφορά πραγματικά και έχουν ρόλο και λόγο στην διαμόρφωσή του, αυτών που αποφασίζονται στους τοίχους των γραφείων,.

Στην κατεύθυνση αυτή, βασική προϋπόθεση είναι η κατάρτιση ενός νέου εκλογικού νόμου. Η αλλαγή είναι επιβεβλημένη και έπρεπε να έχει πραγματοποιηθεί πολύ καιρό πριν. Όμως, ούτε ο κατάλληλος χρόνος είναι, ούτε οι προτεινόμενες ρυθμίσεις δίδουν τις κατάλληλες απαντήσεις στα ελλείμματα που συνεπάγεται ένας κακός προηγούμενος. Η χρονική συγκυρία εντός της οποίας η κυβέρνηση επιλέγει να ανοίξει το ζήτημα και οι προτάσεις που παρουσιάζει σαν αλλαγή, ενισχύουν τις σκέψεις για την ύπαρξη ιδιοτελών, κομματικών σκοπιμοτήτων και μόνον.

Η ψήφος στα 17, δεν αντέχει σε κριτική. Υπό την βαριά σκιά των δημοσκοπήσεων, κρίνεται ότι εξυπηρετεί αποκλειστικά την διεύρυνση του target group –εκείνου, της πελατείας-, σε μια κατηγορία που το κομματικό επιτελείο της Κουμουνδούρου εκτιμά ότι είναι προνομιακός συνομιλητής ή τουλάχιστον, η αύξηση του αριθμού των ψηφοφόρων, θα μειώνει την ποσοστιαία απόστασή της από τον πρώτο. Όσο για το bonus των εδρών, καμία ουσιαστική συνέργεια δεν έχει, αν αυτό και μόνον, είναι το σημείο μεταβολής. Θα ήταν δυνατόν να πάρει κανείς στα σοβαρά την πρόταση αλλαγής, αν έπειθε ως πραγματικά ανυστερόβουλη και γενναία απόφαση αλλαγής.

Ατυχώς, είμαστε μακράν αυτού του σημείου. Έτσι, οι εκλογικές περιφέρειες-τέρατα εις ουδέν θίγονται, η ψήφος των αποδήμων –ακόμη και αυτών που έχουν ΑΦΜ στην Ελλάδα-, εξαφανίζεται από το τραπέζι της συζητήσεως. Δεν συνιστά, άραγε, άκρως τυχοδιωκτική πρακτική η αγωνία για την δυνατότητα των 17ρηδων (ουσιαστικά των 16ρηδων, αφού υπολογίζεται το έτος και όχι η ακριβής ημερολογιακή ηλικία.), να εκφρασθούν, ενώ για την δυνατότητα έκφρασης της Ελλάδας των 7 εκατομμυρίων, περίπου, αποδήμων να μην γίνεται λόγος;;
Και εν τέλει, σε τι συνίσταται η δημοκρατική ευαισθησία όταν παραμένει π.χ., ως έχει η Β΄ Αθηνών, μια περιφέρεια που ο βουλευτής εκφράζει τους πολίτες της Βουλιαγμένης, Κηφισιάς και ταυτοχρόνως, εκείνους του Περιστερίου; Ποιος κοινωνικός έλεγχος διασφαλίζεται; Πως ενισχύεται η δημοκρατία, εντός των κομμάτων; Θα είχε μια βάση ουσίας η πρόταση για δημιουργία εκλογής δύο τύπων και η δημιουργία διακριτών νομοθετικών και ελεγκτικών σωμάτων, μείωση του αριθμού των βουλευτών κ.λπ. Πέρα από κάθε άλλη σκέψη, αυτό που απαιτείται είναι η πραγματικά ανιδιοτελής και ουσιαστική συζήτηση, στον κατάλληλο χρόνο και περιβάλλον. Δίχως βουκολικές κουτοπονηριές. Μέχρι τότε, η σκιά της συναλλαγής, του τυχοδιωκτισμού και της υποκρισίας θα βαραίνει παρόμοιες πρωτοβουλίες.

Υ.Γ. ίσως, η συμπεριφορά ευτελισμού των θεσμών από τον ΣΥΡΙΖΑ, να έλκει την προέλευσή της εκ του γεγονότος ότι αυτή, η αυτοαποκαλούμενη αριστερά, παρασιτούσε επί μακρόν στις παρυφές των θεσμών, δίχως να ενσωματώνεται. Αυτό πιθανώς, οδήγησε στην ανάπτυξη συναισθημάτων μίσους και καταστροφικής μανίας έναντι των θεσμών και πάντως, σε κάθε περίπτωση, άγνοια και αδυναμία διαχειρίσεώς τους…

Εξωτερική πολιτική: Από τον σεβασμό στην εποχή της σφαλιάρας - Ελεύθερος Τύπος-Τρίτη 5 Ιουλίου 2016, 12:16μμ

Οι εξελίξεις επί των εσωτερικών, κρίσιμων θεμάτων, δεν επέτρεψαν την ανάδειξη των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής, όχι τουλάχιστον με την βαρύτητα που προσήκει και τα οποία έχουν προκύψει κατά την τελευταία περίοδο.

Με μελαγχολία διαπιστώνει κανείς ότι, η εποχή που η Τουρκία υφίστατο επανειλημμένες διπλωματικές ήττες, φαντάζει πολύ μακρινή. Ομοίως μακρινή είναι και η εποχή που η Ελλάδα είχε ηγετικό ρόλο στα Δυτικά -και όχι μόνον-, Βαλκάνια. Παρήλθε (ελπίζω όχι ανεπιστρεπτί), η εποχή που οι Έλληνες αξιωματούχοι απολάμβαναν του σεβασμού και θεωρούντο αξιόπιστοι συνομιλητές της διεθνούς κοινότητος.

Σήμερα οι αναφορές στο Ελσίνκι δεν εγείρουν, όπως παλαιότερα, αντιπαραθέσεις. Δυστυχώς, προξενούν νοσταλγικούς, μελαγχολικούς συνειρμούς για μία επιτυχία ή έστω θετική στιγμή της ελληνικής διπλωματίας, που όμως, δεν δικαίωσε και δεν αξιοποίησε η συνέχεια.

Από μίας πλευράς, ο Τούρκος Πρωθυπουργός επιχειρεί να κερδίσει τις εντυπώσεις στον Ισλαμικό κόσμο και στο εσωτερικό της χώρας του, στην προσπάθεια ενισχύσεως του προφίλ του ως θρησκευτικούς ηγέτη. Έτσι επιτρέπει την ανάγνωση του ιερού Κορανίου εντός της Αγίας Σοφίας. Έναν χώρο ο οποίος έχει χαρακτηρισθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, ένα μνημείο ολόκληρης της Ανθρωπότητας. Και συνέχεια αυτού, αποτελεί και η τελευταία πρόκληση, με τον μουεζίνη, ο οποίος και πάλι, εντός της Αγίας Σοφίας, καλούσε σε προσευχή.

Και ήρθε η πραγματικότητα να χλευάσει, εκείνους οι οποίοι προεδίκαζαν την κακή μοίρα της Τουρκίας, λόγω της αντιπαραθέσεως με Μόσχα και Ουάσινγκτον. Ο «εφέντης» της Άγκυρας, ελίσσεται επιτυχώς και διευθετεί -ικανοποιητικά, μέχρι στιγμής-, τις εντάσεις με την Ρωσική ηγεσία.

Από την άλλη, η Αλβανική Πολιτική ηγεσία πρώτη φορά θέτει επισήμως το θέμα των Τσάμηδων. Ένα ζήτημα, επί του οποίου οι απαντήσεις έχουν ήδη δοθεί από την επομένη ημέρα της λήξεως του δευτέρου μεγάλου πολέμου. Παρ’ όλα ταύτα, η Ελληνική πλευρά με μια απλή διατύπωση, περί προσφυγής των αιτούντων σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα, μπορούσε να βάλει τέλος σε κάθε συζήτηση. Δεν είναι, όμως, αυτό το θέμα του παρόντος. Το κύριο ζήτημα είναι ότι οι σχέσεις μας με την γειτονική χώρα, διολισθαίνουν σε όλο και δυσμενέστερο επίπεδο. Αυτό, αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν συνυπολογισθεί ότι συμβαίνει επί σοσιαλιστικής κυβερνήσεως Ράμα στα Τίρανα και κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα.

Αναπόφευκτα, προβάλει η σύγκριση της σημερινής εικόνας, την οποία παρουσιάζει η χώρα και η θέση της στον διεθνή στίβο, με εκείνη προηγουμένων ετών. Η Ελλάδα, ως χώρα-μέλος της ΕΕ! Εκείνη, που χρηματοδοτούσε προγράμματα ανασυγκρότησης και ανάπτυξης γειτονικών βαλκανικών κρατών, χρηματοδοτήσεις που προέρχονταν από ίδιους ή/και Ευρωπαϊκούς πόρους! η χώρα που με μία, πανθομολογουμένως, επιτυχή Προεδρία έκανε δυνατή την ένταξη νέων χωρών, στην μεγαλύτερη ιστορικά διεύρυνση της ΕΕ!. Σήμερα, εισπράττει «σφαλιάρες», ακόμη και από εκείνους, των οποίων η ένταξή κατέστη γεγονός, με Ελληνική προτροπή και συναίνεση.

Ενώ οι εξελίξεις στο παγκοσμιοποιημένο και άκρως διαδραστικό διεθνές περιβάλλον ακολουθούν καταιγιστικό ρυθμό και οι συμμαχίες σε διεθνές επίπεδο είναι περισσότερο από ποτέ, ζωτικής σημασίας και για λόγους εθνικής ακεραιότητας και για λόγους οικονομικής ανάπτυξης, η σύγχρονη Ελλάδα, αρκείται σε παθητικό ρόλο και παρακολουθεί, απλώς, με ένα αμήχανο, ανύπαρκτο στην ουσία υπουργείο εξωτερικών, απομονώνει την χώρα από φίλους και εν δυνάμει συμμάχους και εστιάζει την σύγχρονη προσφορά της στο παγκόσμιο πολιτισμό, διδάσκουσα τους λαούς της οικουμένης να απορρίπτουν την γραβάτα και την τουριστική περιβολή ως εμφάνιση επίσημης αποστολής…

ISIS, όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος - Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου, 2015 - koolnews.gr

Η τρομοκρατική επίθεση την οποία δέχθηκε η Γαλλική Πρωτεύουσα, με εκατόμβη θυμάτων (νεκρών και τραυματιών) δεν είναι επιδεκτική επιθετικού προσδιορισμού (άνανδρη, ύπουλη κ.λπ.). Είναι επίθεση διεστραμμένων, φανατικών οργάνων της Ισλαμιστικής συμμορίας του ISIS, η οποία γιγαντώθηκε εξ αιτίας της Δυτικής απραξίας στα εδάφη της Συρίας και του βορειοδυτικού Ιράκ.

Είναι επίθεση στην καρδιά του δυτικού τρόπου ζωής, από ομάδες θρησκόληπτων ψυχοπαθών, προσκολλημένων στον 16ο αιώνα και κάθε άλλη προσέγγιση –είτε μεταφυσικής αφαίρεσης, αριστερής προελεύσεως είτε εκπορευομένη από τον εν ανθίσει, μεταφυσικό εθνικισμό-, είναι επιεικώς ανόητη. Το γεγονός ότι οι δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες βρίσκονται εντός μιας οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής κρίσης, δεν δικαιολογεί, σε καμία περίπτωση, την αντικατάστασή τους από ισλαμοφασιστικές ή άλλες θρησκόληπτες θεωρήσεις.

Η έναρξη της Συριακής κρίσεως έθεσε ισχυρά διλήμματα στον δυτικό κόσμο. Σημειωτέον, ότι η εξέγερση στο σύνολό της, αποτελεί προϊόν αμιγώς ενδοαραβικής διεργασίας ατυχώς, καλουμένης ως «Αραβική Άνοιξις» και όχι συνέπεια κάποιας Δυτικής συνωμοσίας. Η σειρά αυτή, εξεγέρσεων στον Αραβικό κόσμο, επήλθε ως συνέπεια της επί 60 ετών σκληρής καταπιέσεως των πληθυσμών αυτών, από τα εθνικολαϊκιστικά-δικτατορικά καθεστώτα στα οποία εξελίχθησαν, τα «επαναστατικά-αντιϊμπεριαλιστικά κινήματα», όταν με την καθοδήγηση της ΕΣΣΔ, ανέτρεψαν τα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα της πρώτης μετα-αποικιακής περιόδου.

Η εμπειρία του Ιράκ και μετέπειτα της Λιβύης, επέδρασε ανασταλτικά στην προοπτική άμεσης εμπλοκής στρατιωτικών Δυτικών δυνάμεων, στην Συρία προς υποστήριξη της αντιπολίτευσης και προκλήσεως καίριων πληγμάτων στις δυνάμεις του καθεστώτος Άσαντ. Ομολογουμένως, πρόκειται για σύνθετο πρόβλημα καθώς η παρουσία υψηλών και κρισίμων Ρωσικών συμφερόντων -τα οποία εξυπηρετεί η πλευρά του καθεστώτος της Δαμασκού-, η εμπλοκή της Τουρκίας, ως Σουνιτικής επίδοξης περιφερειακής δυνάμεως και ο ανταγωνισμός της, επ’ αυτού, με το Σιϊτικό Ιράν και της επικούρου του Hezbollah του Λιβάνου περιπλέκει την κατάσταση και δημιουργεί ένα δυσεπίλυτο σταυρόλεξο για τις ΗΠΑ και την Δυτική πλευρά στο σύνολό της.
 

Όμως –και ίσως θεωρηθεί κοινοτυπία, αλλά, στους κοινούς τόπους, ανήκει ο άχαρος ρόλος να περιγράφουν τα αυταπόδεικτα και αληθή-, εύκολες λύσεις σε δύσκολα προβλήματα δεν προσφέρονται. Η αιφνίδια και ραγδαία εξάπλωση του ISIS δεν οφείλεται στην επιθετική ενέργεια Δυτικής δυνάμεως ή της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Στο σημείο αυτό, ας συγκρατηθεί ότι ο ένοπλος Ισλαμισμός, προέκυψε ως κληρονομιά της Σοβιετικής επέμβασης στο Αφγανιστάν, ενώ οι Δυτικές επεμβάσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ, συνιστούν τελείως διαφορετικές περιπτώσεις. Το μεγάλο κενό που παρουσίασε η πολιτική προετοιμασία της επόμενης ημέρας –μετά την αποκαθήλωση των καθεστώτων των Taliban και Sadam Hussein-, οπωσδήποτε συνιστά ευθύνη και αβλεψία.

Αντιθέτως, επήλθε ως συνέπεια αφ’ ενός της πρόωρης αποχώρησης των μαχίμων Αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ και ενώ η πλήρης σχεδόν ειρήνευση εκεί είχε αρχίσει να γίνεται σαφώς ορατή. Τούτο, επέτρεψε την επαύξηση επιρροής της Ιρανικής πλευράς στην Σιϊτική κυβέρνηση της Βαγδάτης γεγονός που επανέφερε τις διακρίσεις σε βάρος των Σουνιτικών πληθυσμών στο Ιράκ, παρέχοντας στο ISIS ιδανικές συνθήκες προσηλυτισμού και στρέφοντας αυτές στην αγκαλιά των ισλαμιστικών σχηματισμών, επιτρέποντας την κατάληψη εδαφών στο ΒΔ Ιράκ (Μοσούλη, Anbar κ.ά.) και την λαφυραγώγηση των εγκατελειμμένων στρατοπέδων του Ιρακινού στρατού.

Αφ’ ετέρου, η 3ετής απραξία των Δυτικών χωρών και ο Τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός, έδωσε την δυνατότητα στους φανατικούς Ισλαμιστές να περιθωριοποιήσουν τις μετριοπαθείς, δημοκρατικές δυνάμεις της Συριακής αντιπολίτευσης και να υφαρπάξουν τον σύγχρονο οπλισμό που οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους παρείχαν στην μαχόμενη το καθεστώς Assad, φιλοδυτική αντιπολίτευση. Επομένως, η Δύση ή δεν έπρεπε να λάβει θέση ή όφειλε εξ αρχής, να παρέμβει λυσιτελώς.

Αυτό, προφανώς, θα είχε αποτρέψει την εξάπλωση του ISIS, την 3ετή και πλέον, συνεχιζόμενη αιματηρή βία στην Συρία και βεβαίως, την δημιουργία του προσφυγικού ρεύματος των εκατοντάδων χιλιάδων ταλαιπωρημένων και δυστυχών ανθρώπων, οι οποίοι ενώπιον του κινδύνου των πυροβόλων όπλων, επιλέγουν τους κινδύνους που συνεπάγεται η διέλευση της θαλάσσιας ζώνης του Αιγαίου. Η εκεί στρατιωτική παρουσία δυτικών δυνάμεων, θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει προστατευμένες και ασφαλείς ζώνες, όπου θα εγκαθίσταντο οι πρόσφυγες, ως displaced persons και θα παρείχε δυνατότητα αποτελεσματικών ελέγχων προκειμένου να αποτραπεί η είσοδος στον Ευρωπαϊκό χώρο προσώπων αμφιβόλων ή κακών προσθέσεων.

Δυστυχώς, από μιας πλευράς την σπαστικότητα της Προεδρίας Bush διαδέχθηκε η ατολμία της Προεδρίας Obama, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση αρκέσθηκε σε φραστικές διατυπώσεις γενικών αρχών και αντιμετώπισε τον ρόλο και την ευθύνη της φοβικά. Οι αεροπορικές επιδρομές που σε κάποια στιγμή επελέγησαν, δεν ήταν δυνατόν να καταφέρουν αποτελεσματικά και καίρια πλήγματα σε ομάδες που δρουν και κινούνται υπό επιχειρησιακό καθεστώς άτακτων ανταρτικών δυνάμεων. Αλλά, ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασισμένη να αναλάβει δράση και ταυτοχρόνως το κόστος αυτής της επιλογής; Εκ των πραγμάτων συνάγεται πως όχι.

Το Ρωσικό καθεστώς και οι συνεπίκουροί της Δαμασκού και Τεχεράνης, αφέθηκαν να «αλωνίζουν» και η παραφυάδα του Ισλαμικού Κράτους να γιγαντώνεται, να δολοφονεί αδιακρίτως αμάχους και να καταστρέφει πολιτιστικά μνημεία της ανθρωπότητας.

Το κύμα επιθέσεων στο Παρίσι ήταν αποτέλεσμα αυτής της τακτικής και προσομοιάζει περισσότερο σε δοκιμή των Δυτικών αντανακλαστικών. Είναι καιρός η Ε.Ε. να αναλάβει τις ευθύνες της και να μην αναμένει από μόνες τις ΗΠΑ να επιλύσουν το πρόβλημα –άλλωστε, αυτό στερείται και ηθικής βάσεως-, αλλά να προβεί σε άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα προκειμένου να τακτοποιηθούν τα πράγματα στην Μ. Ανατολή. Σε κάθε περίπτωση, διατίθενται αξιόπιστοι και σοβαροί σύμμαχοι.

Εκτός των Σουνιτικών, φιλοδυτικών καθεστώτων του Κόλπου –τα οποία σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν αφίστανται του φόβου των τρομοκρατών και συμπεριφέρονται ανεκτικά προς αυτούς-, το Κουρδικό στοιχείο σε Βόρειο Ιράκ και Συρία, απέδειξε και την μάχιμη επιχειρησιακή ικανότητά του και την αξιοπιστία του ως συνομιλητής. Δεν θα ήταν άσκοπη η προοπτική δημιουργίας μιας ευρείας Κουρδικής οντότητας, έστω και σε πρώτη φάση με την δημιουργία αυτονόμου Κουρδικής περιοχής στην Συρία κατά τα πρότυπα του Β. Ιράκ.

Σε κάθε περίπτωση, η Ρωσική παρέμβαση –ουδέν κακόν αμιγές καλού-, έθεσε τέρμα στα όνειρα της Αγκύρας για την δημιουργία προστατευομένης (από τουρκικά στρατεύματα) ζώνης στην μεθόριο της, εκεί δηλαδή όπου θα ασκούσε και άμεσο, στρατιωτικό έλεγχο στους Κουρδικούς πληθυσμούς και εκτός συνόρων της.

Η στρατιωτική παρουσία της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας είναι πλέον επιβεβλημένη και υπάρχει θετική ανταπόκριση και στην διεθνή κοινή γνώμη. Στην επιχείρηση δοκιμασίας της αποφασιστικότητας και συνοχής της Δύσης, πρέπει να υπάρξει άμεση και σαφής απάντηση. Διαφορετικά το φάσμα των συνεπειών –το οποίο ήδη, εξαπλώνεται και πέραν της Μέσης Ανατολής-, θα καλύψει το σύνολο της Ευρωπαϊκής ηπείρου με συνέπειες απρόβλεπτα δυσμενείς. Αν δεν επιδειχθεί και τώρα ετοιμότητα εμπλοκής και αποδοχής κόστους και κινδύνων, πολύ σύντομα θα κληθεί η ΕΕ να αντιμετωπίσει «περίεργες» καταστάσεις προ ή και εντός των συνόρων της.

Σε καμία περίπτωση δεν είμαι θιασώτης των ενόπλων συγκρούσεων. Ο διάλογος, όμως, έχει θέση εκεί που το επιχείρημα εισακούεται, η διπλωματική διαβούλευση αποτελεί αμφίπλευρη επιλογή και η ειρήνη κοινό επιδιωκόμενο. Οι δικτάτορες και οι φανατικοί κάθε είδους, ερμηνεύουν την διαλλακτικότητα ως αδυναμία. Ας μην αφήσουμε την θυσία των Γάλλων πολιτών στο κενό.

Νίκος Κοτζιάς: Ο πλατυγάστωρ ένοικος της Βασιλίσσης Σοφίας – Σάββατο, 17 Οκτωβρίου - koolnews.gr

 Προ καιρού, και περισσότερο ως παιγνίδισμα σε κάποια αποστροφή του λόγου,  είχα αναφέρει ότι μετά τον «Γιάνη» και την Ζωή, ο επόμενος που θα αναγκάσει τον Τσίπρα σε απολογία, μέλλει να είναι ο πλατυγάστωρ ένοικος της Βασιλίσσης Σοφίας. Οφείλω να ομολογήσω ότι, η ταχύτητα με την οποία αυτός έσπευσε να επιβεβαιώσει την πρόβλεψή μου, με κατέπληξε.

Στο ελάχιστο χρονικό διάστημα της υπουργίας του, επέτυχε όχι, μόνον, να προκαλέσει γενικευμένη αναστάτωση στην υπηρεσιακή κατάσταση και τον μηχανισμό του ΥΠΕΞ· όχι, μόνον την γενικευμένη δυσθυμία του Διπλωματικού κλάδου· όχι, μόνον να απαξιώσει με την απρεπή συμπεριφορά του δοκιμασμένα και αξιολογότατα υψηλόβαθμα στελέχη της διπλωματικής υπηρεσίας, αλλά και να ξεκινήσει την βίαιη αποδόμηση του πλέγματος των διεθνών σχέσεων της χώρας, ανατρέποντας ισορροπίες και συμμαχίες, προκαλώντας φθορά σε διαύλους επικοινωνίας με γειτονικά και μη κράτη.

Δεν είναι καινή η διαπίστωση ότι η Ελλάδα την στιγμή αυτή βρίσκεται σε δεινή θέση. Καθημαγμένη οικονομικά, με πολίτες στα όρια της κατάθλιψης και γεμάτους αγωνία και ανασφάλεια για την επόμενη ημέρα, με την αγορά να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Προφανώς και δεν έχει την δυνατότητα να διεκδικήσει δυναμικά τον ρόλο που είχε και κατά τις προηγούμενες περιόδους, στην ευρύτερη περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων. Επομένως, η διατήρηση κεκτημένων σχέσεων και συμμαχιών, κατά το δυνατόν ουδετεροποίηση αντιθέσεων και αποτροπή νέων ανταγωνισμών είναι περισσότερο από αναγκαίες πρακτικές.

Για την επιτυχία αυτής της προσπάθειας, sine qua non όρος είναι η καλλιέργεια ομαδικού κλίματος, κλίματος συνεργασίας και υπηρεσιακής γαλήνης εντός του αρμόδιου θεσμικού οργάνου άσκησης πολιτικής και διαχείρισης των διεθνών υποθέσεων της χώρας. Συνεπώς, οι εμμονές, οι ιδεοληψίες, η εμπάθεια, η ρεβανσιστική και συγκρουσιακή λογική στην αντιμετώπιση των υπηρεσιακών ζητημάτων και των στελεχών του ΥΠΕΞ όχι μόνον παράγουν αρνητικό λειτουργικό αποτέλεσμα, αλλά, επιμολύνουν καταστροφικά τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της όποιας πολιτικής.

Άρα προκαλεί ερωτηματικά –τουλάχιστον- η συμπεριφορά του πολιτικού προϊσταμένου του υπουργείου προς στελέχη της διπλωματικής υπηρεσίας, τα οποία έχουν δώσει δείγματα γραφής τόσο, όσον αφορά στην  υπηρεσιακή τους επάρκεια, όσον και στο ήθος και τον επαγγελματισμό τους. Από την πλειάδα περιπτώσεων που έχουν αναφερθεί, συγκρατώ με ενδιαφέρον τις περιπτώσεις των πρέσβεων κ. Παρασκευόπουλου και Σπινέλη Γ. Γραμματέως και αναπληρωτού Γ. Γραμματέως αντιστοίχως (οι Γ. Γραμματείς του ΥΠΕΞ προέρχονται από την υπηρεσία), οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με την αδικαιολόγητη μανία του όταν αυτός «ζορίστηκε» στο Κοινοβούλιο, από ερώτηση της αντιπολίτευσης σχετικά με την εξέλιξη ζητήματος που αφορά στον πρώην επικεφαλής του Γ. Προξενείου Κωνσταντινουπόλεως. Άραγε, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου πρέπει να μεταφέρει τις όποιες πολιτικές ευθύνες της στους ώμους των υπηρεσιακών παραγόντων;

Ακόμη μια περίπτωση είναι εκείνη του ΣΤ΄ Γενικού Διευθυντού (είναι η διοικητική διεύθυνση του ΥΠΕΞ), ο οποίος καίτοι τοποθετηθείς από αυτόν τον υπουργό, εξεδιώχθη γιατί δεν ψήφισε στο υπηρεσιακό συμβούλιο υπέρ της θέσεως σε αργία δύο πρέσβεων οι οποίοι φέρονται αναμεμειγμένοι σε σκάνδαλο ΜΚΟ. Η συγκεκριμένη υπόθεση βρίσκεται σε εξέλιξη στην Δικαιοσύνη και δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία. Ακούγεται λογική και σύννομη η απαίτηση Κοτζιά να τεθούν σε αργία προ της τελικής κρίσεως των αρμοδίων δικαιοδοτικών οργάνων; Δεν ήταν το κόμμα του και τα στελέχη του εκείνα που διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους περί τηρήσεως του Συντάγματος και σεβασμού της Δικαιοσύνης από την Διοίκηση;  

Στο ομολογουμένως άκρως εσωστρεφές, εκ φύσεως και λειτουργικής συνθήκης, Υπουργείο Εξωτερικών, παρόμοιοι χειρισμοί ερεθίζουν και προξενούν αρνητικά συναισθήματα και εκνευρισμό στην ιεραρχία. Την στιγμή αυτή, η προστασία της υπηρεσιακής ηρεμίας, η τόνωση του ηθικού και η ενίσχυση της αξιοπιστίας των Ελλήνων διπλωματικών είναι στοιχείο υψηλής, ζωτικής θα έλεγα κρισιμότητος.

Δεν γνωρίζω αν ο υπουργός φρονεί ότι είναι δυνατόν μόνος αυτός, να διεκπεραιώσει την αποστολή του ΥΠΕΞ. Αν ναι, θα χαρώ και θα καμαρώσω να δω κάτι τέτοιο να υλοποιείται, μιας και δεν έχω την καλύτερη εικόνα για την πλειοψηφία των στελεχών της υπηρεσίας. Όμως, τα μέχρι τώρα αποτελέσματα από την άσκηση των υπουργικών του καθηκόντων κάθε άλλο παρά αισιοδοξία προκαλούν και επιτυχίες προαναγγέλλουν.

Ήδη, είμαστε εκτός συμμετοχής στην διαδικασία που έχει ξεκινήσει από πέρυσι με Γερμανική πρωτοβουλία και αφορά στην σταθεροποίηση χωρών των Δυτικών Βαλκανίων (Αλβανία, Σερβία, Μαυροβούνιο, ΠΓΔΜ, Κόσοβο και Βοσνία-Ερζεγοβίνη). Χώρες στις οποίες κατά το πρόσφατο παρελθόν η Ελλάδα ασκούσε σημαντική επιρροή, καθώς ήταν η μόνη Ευρωπαϊκή και ανεπτυγμένη χώρα. Ας αναλογισθούν τις ευθύνες τους οι άφρονες που με τις κραυγές και τις γελοιότητές τους υπέσκαπταν καθημερινά επί μια 5ετία την διεθνή εικόνα της χώρας· ας αναλογισθούν οι ιδεοληπτικοί μάνητες τι προσφέρουν στην πατρίδα με την τυφλή εμμονή υλοποίησης των δοξασιών τους.

Ο πλατυγάστωρ ένοικος της Βασιλίσσης Σοφίας είναι μεταξύ αυτών. Θιασώτης μιας … πολυγαμικής εξωτερικής πολιτικής, κατάφερε να μας «ρίξει καραμούζα» ολόκληρη η Ευρώπη όταν φλερτάριζε –δίχως και κανένα θετικό αποτέλεσμα- με τον Σλάβο Δεσπότη.

Ήρκεσε μια και μόνη επίσκεψή του στην Αλβανία και με τις δηλώσεις του περί του ζητήματος του Κοσόβου κατάφερε να προκαλέσει την οργή των Σέρβων –οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω, αυτοπροτάθηκαν να αναλάβουν διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ ημών και της ΠΓΔΜ, διεκδικούντες ρόλο και θέση ισχύος, εκεί που μέχρι πρότινος παρόμοιο ρόλο είχε αδιαμφισβήτητα η Ελλάδα-, αλλά και να επιδεινωθούν έτι περεταίρω οι σχέσεις μας με την Αλβανία. Όσο για τις δηλώσεις του περί Τουρκίας, θυμάμαι την περίφημη ρήση του, περί της «ζαριάς του Θεού» και θα έκλαιγα από τα γέλια ακόμη, αν η παρουσία του στην ηγεσία της Ελληνικής διπλωματίας δεν είχε τις σοβαρές επιπτώσεις για την χώρα και τους πολίτες. Τέλος δεν χρειάζεται να αναδείξω την παντελή απουσία του ή τον περιορισμό της Ελλάδας σε ρόλο κομπάρσου στα διαδραματιζόμενα στην λεκάνη της ΝΑ Μεσογείου και ειδικά στην Μέση Ανατολή.

Κάποιοι θα σπεύσουν να αντιτάξουν τον θησαυρό γνώσεων που κομίζει. Δεν αντιλέγω, έχει γνώσεις, αλλά είναι και σαν την έρημο. Εκεί, όσο και να βρέξει, λιβάδι και νερό δεν θα βρούμε. Τούτο διότι είναι η ιδεοληψία, η εμμονή και η εμπάθεια που καθοδηγούν την αντίληψη και την σκέψη του. Ελπίζω να έχει την οξυδέρκεια και να μεταστρέψει τακτική ή να αντικατασταθεί ταχέως, πριν αναγκασθεί ο κ. Τσίπρας να ομολογήσει ένα ακόμη «λάθος». Διότι, τέτοιο λάθος θα έχει πολλαπλά αρνητικές έως και ολέθριες επιπτώσεις.