Το άλλο με τον Παππά το ξερεις; - Ελεύθερος Τύπος, Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2016

Ο κοινός τόπος της φετινής εμφάνισης του Τσίπρα, στην ΔΕΘ, με άλλες, προηγούμενες ήταν τα ψεύδη, η έπαρση και το θράσος. Το νέο στοιχείο είναι ο καταφανής εκνευρισμός του –ειδικά σε «δύσκολες» ερωτήσεις-, η απόσταση που πήρε από το δεξί του χέρι και η απροκάλυπτη επίδειξη καθεστωτικής, ολοκληρωτικής, νοοτροπίας με τον αποκλεισμό από τις ερωτήσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, ενώ, σε άλλα, φίλια δόθηκε η δυνατότητα υποβολής δύο-τριών ερωτήσεων.

Πράγματι, χρειάζεται μεγάλη περίσσεια θράσους να απευθύνεσαι σε συνταξιούχους, οι οποίοι, μόλις πήραν τις κουτσουρεμένες τους συντάξεις και στους αγρότες των οποίων έχεις φορολογήσει και τις επιδοτήσεις και να επαίρεσαι ισχυριζόμενος ότι προστάτευσες το εισόδημά τους.

Υπήρχε κάτι ενδιαφέρον και σημαντικό στην παρουσία του Τσίπρα; Ναι. Ενδιαφέρον, όσο και αποκρουστικό ήταν το σημείο κατά το οποίο, σε μία επίδειξη φασίζοντος κυνισμού επιτέθηκε στην δημοσιογράφο του Alpha, η οποία πιθανώς θα είναι άνεργη σε λίγες ημέρες. Δυστυχώς για εκείνη, ούτε κόκκινα γάντια έχει να φορέσει ούτε στην ΕΡΤ εργάζεται, γεγονός που θα την καθιστούσε εν δυνάμει πελάτη και επομένως, άξια προσοχής.

Μετά την ολοκλήρωση της φαρσοκωμωδίας της απόδοσης των τηλεοπτικών αδειών, οι κυβερνητικοί παράγοντες –και ο ίδιος ο Τσίπρας στην ΔΕΘ-, συμψηφίζουν την περίπτωση της ΕΡΤ με την μέλαινα προοπτική ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών. Μία ακόμη επίδειξη προπαγανδιστικής τακτικής ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Τούτο, γιατί, η ανόητη απόφαση και η ακόμη πιο βλακώδης μεθόδευση εφαρμογής, η οποία βαρύνει αποκλειστικά τον ίδιο τον Σαμαρά για την Δημόσια τηλεόραση, δεν αλλάζει το γεγονός ότι η σημερινή, τελική επιβάρυνση του Δημοσίου θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από τα έσοδα και φυσικά, πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικές περιπτώσεις.

Στην περίπτωση της ΕΡΤ, ο ιδιοκτήτης της (Ελληνικό Δημόσιο), απεφάσισε να κλείσει τον σταθμό, προκειμένου, να προβεί σε διαρθρωτικές αλλαγές. Οι εργαζόμενοι (1400 περίπου), που προσελήφθηκαν στην ΝΕΡΙΤ του Σαμαρά, προέρχονταν από την παλαιά ΕΡΤ και δεν νομίζω να υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις για το ότι έπρεπε να μειωθεί δραστικά ο αριθμός των 2.500+ εργαζομένων, οι οποίοι υπήρχαν στην προηγούμενη κατάσταση. Ας το κόψουν λοιπόν τα παπαγαλάκια της Κουμουνδούρου και τα μαντρόσκυλα του Μαξίμου το παραμυθάκι και αν θέλουν συζήτηση επί της ουσίας για την διαπλοκή και το μαύρο χρήμα, ας απαντήσουν στις αιτιάσεις του συνεταίρου τους Υπουργού Εθνικής Αμύνης!

Κανείς δεν θέλει να τίθεται σε διακύβευμα η εργασία κανενός! Αλλά, μόνον εμπαθείς, μικρόψυχοι, εκδικητικοί και κατά συνέπεια ηλίθιοι, συγκρίνουν και σε κάποιες περιπτώσεις επιχαίρουν. Όπως, μόνον διαστροφικά, καθεστωτικά μυαλά προκαταλαμβάνουν με θρασύτητα τις αποφάσεις δικαστηρίων και δη των Ανωτάτων όπως το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Το άλλο, με τον Παππά το ξέρεις; Αλήθεια, τι ήταν και αυτό; Μήπως, ο γκαιμπελίσκος του Σύριζα χρεώνεται το ναυάγιο των σχέσεων με τον …ραφηνάτο υποστηρικτικό πυλώνα του Τσίπρα ή μήπως εμμέσως υποδεικνύεται, αυτός ο υπουργός, ως «ο αίρων τις αμαρτίες» του συγχρωτισμού και τις κακές συναναστροφές; Κάτι από Μόσχα του … και Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς θυμίζει η τακτική του Τσίπρα….

Δυστυχώς, η χώρα ατύχησε και σε κρίσιμες στιγμές ανέδειξε ανεπαρκείς ηγεσίες, κατώτερες των περιστάσεων. Η προστιθέμενη(!) αξία του Σύριζα είναι η ολοκληρωτική αντίληψη και πρακτική. Αντίληψη η οποία προσήκει σε Ανατολικού τύπου Δεσποτείες ή σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όλων των αποχρώσεων.

ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι: Οι βαρονίες που εμποδίζουν την σύμπραξη στην Κεντροαριστερά- Ελεύθερος Τύπος, Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2016

Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι λίγοι περίμεναν αίσια έκβαση στην διαβούλευση για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς –προσωπικά, βρίσκω κενό τον όρο, θα επέλεγα του «Προοδευτικού Χώρου»-, στην οποία μετείχαν η Δημοκρατική Συμπαράταξη και το Ποτάμι.

Παρά το γεγονός των καλών σχέσεων και της επικοινωνίας που είχε αναπτυχθεί κατά το τελευταίο διάστημα και την κοινή στάση των δύο κομματικών σχηματισμών στο Κοινοβούλιο, για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ τίποτε δεν προοιώνιζε θετική κατάληξη, τουλάχιστον, στο εγγύς χρονικό διάστημα.

Αυτό, αφ’ ενός για λόγους, οι οποίοι συνδέονται με τον «χαρακτήρα» των δύο κομμάτων και αφ’ ετέρου, διότι, ο προαναγγελλόμενος «γάμος» ήταν συνέπεια … προξενιού, με απουσία των άλλων, απαραίτητων για την περίπτωση συναισθημάτων.

Δηλαδή, δεν ήταν τόσο η ιδεολογική και η πολιτική συνάφεια των δύο φορέων που τους οδηγούσε «εις σάρκαν μία», αλλά η πίεση που ασκούσαν εσωτερικοί κύκλοι τους για κοινή εκλογική κάθοδο, αύξηση των ποσοστών και συνακολούθως την διατήρηση των εκλογικών εδρών, πράγμα θεμιτό μεν, ως σκοπιμότητα, ατελέσφορο δε ως ουσιαστική πράξη ανασύνταξης του Προοδευτικού Χώρου.

Η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ σηματοδότησε την στρατηγική ήττα του ευρύτερου χώρου, γεγονός που καταγράφεται εύγλωττα στα εκλογικά αποτελέσματα. Και μπορεί να υπάρχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ειδικώτερα από το 2011 και μετά, μέχρι και σήμερα, αλλά ήταν και –κατά κάποιον τρόπο- σχεδόν αναπόφευκτη, για μία χώρα όπως η δική μας, με το τεράστιο έλλειμμα παιδείας, τις σωρευμένες παθογένειες –γενετήσιες και επίκτητες- στο Κράτος και την οικονομία και κυρίως, με ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα στο οποίο φυσικά πολιτικοί και πολίτες συνοδοιπορούσαν και με ανάλογο μέρισμα ευθύνης, διαιώνιζαν την στρεβλή αντίληψη για την έννοια του δημοσίου συμφέροντος.

Το ΠΑΣΟΚ έκτοτε εισήλθε στην «πολική νύκτα» του. Πανικόβλητες ηγεσίες αναζητούσαν λύσεις τύπου «Ελιάς» και κατέστησε ισότιμους συνομιλητές του ομάδες, των οποίων η κομπορρημοσύνη και φιλοδοξία, καμία αντιστοίχηση δεν είχαν στην κοινωνία. Δεν πρέπει να λησμονείται, ότι ακόμη και όσοι σήμερα βρίσκονται για κάποια στιγμή στο προσκήνιο και προκαλούν την προσοχή, αυτό συνέβη γιατί είτε εντάχθηκαν είτε «κόλλησαν» στο οργανωμένο ΠΑΣΟΚ. Η «Ελιά» ήταν ένας σχηματισμός, στον οποίο τον κορμό αποτελούσε το ΠΑΣΟΚ. Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ» επίσης.

Η σημερινή ηγεσία του κόμματος κληρονόμησε από την προηγούμενη το άγχος για την άνευ όρων και αρχών, ανανέωση και πέφτει στην ίδια παγίδα της απαξίωσης του χώρου του. Δεν αντιλέγω και σε καμία περίπτωση δεν υποτιμώ την παρουσία σημαντικών και απολύτως χρήσιμων, ικανών και έντιμων ανθρώπων στις παρέες που συγχρωτίζονται σήμερα στον χώρο της προοδευτικής παράταξης. Και φυσικά, η ΔΗΜΑΡ, έστω και αυτή που έχει απομείνει συντεταγμένη υπό το σημερινό σχήμα, έχει θετικά να προσφέρει και λειτουργεί αναζωογονητικά στην προσπάθεια. Πέραν αυτού, όμως, προκειμένου να «μπολιάσεις» το δέντρο, δεν αναδεικνύεις το «μπόλι» σε δέντρο και οπωσδήποτε, δεν κόβεις τον υπάρχοντα κορμό.

Προφανώς και στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν σημαντικά θέματα που πρέπει να εξετασθούν και να θεραπευθούν. Οι βαρονίες, οι προσωπικές στρατηγικές στελεχών και η ιδιοτελής και μόνον σκοπιμότητα, αποτελούν σημεία που εμποδίζουν την επαναφορά της ουσιαστικής πολιτικής διεργασίας εντός του οργανισμού στο κόμμα αυτό. Όμως, δεν είναι δυνατόν να τίθεται εν αμφιβόλω η ιστορική διαδρομή του και η συντεταγμένη οντότητά του.

Ο Προοδευτικός Χώρος δεν πάσχει από πρόσωπα και ούτε η συνάθροιση δίνει τις αναγκαίες απαντήσεις. Αυτό που απαιτείται είναι να δοθεί ένα τέλος στην αέναη ομφαλοσκόπηση και η διαμόρφωση σοβαρών και ουσιαστικά επεξεργασμένων προτάσεων και θέσεων για τα προβλήματα της χώρας.

Ακόμη και αν όλες οι επιγραφές αλλάξουν και όλα τα «παλιά» πρόσωπα φύγουν από το προσκήνιο –ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα προς επίλυση, ποιος δηλαδή θεωρείται νέος και ποιος παλαιός-, δεν πρόκειται να επανέλθει η ισορροπία και να μπει ο χώρος σε τροχιά ανασύνταξης. Το ζητούμενο δεν είναι το χαμόγελο της Colgate, ούτε η πλέον καλλίπυγος παρουσία, αλλά η πολιτική.

Η επεξεργασία θέσεων και πολιτικής για την δημιουργία θεσμικού κράτους, εκλογικό νόμο, στρατηγικό σχεδιασμό για την ανάπτυξη, τομές για τον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Διοίκησης, την αλλαγή του Διοικητικού Συστήματος, την Παιδεία και την Υγεία-Πρόνοια, την αποκέντρωση είναι οι sine qua non προϋποθέσεις, ώστε να αρχίσουν οι πολίτες να ενδιαφέρονται για τον λόγο της κεντροαριστεράς. Άνευ τούτων, ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων…

Έλλειμμα: Μια «βόμβα» που έσκασε - Ελέυθερος Τύπος, Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2016

Η πρώην Πρόεδρος της Βραζιλίας οδηγείται στο ειδικό δικαστήριο αφού προηγουμένως, η Γερουσία της χώρας της, με συντριπτική πλειοψηφία, την καθαίρεσε από το αξίωμά της. Το αδίκημα για το οποίο παραπέμπεται η κα Dilma Rousseff, είναι εκείνο της παραχάραξης στοιχείων του προϋπολογισμού και απόκρυψης του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Η Ελληνική Βουλή το 2008, ψήφισε προϋπολογισμό με έλλειμμα στο 3%. Αναθεωρήθηκε περίπου, 6 μήνες μετά, στο 6%. Τελικά, το έλλειμμα το 2010 εμφανίσθηκε στο 15%. Φυσικά, κανείς από την πολιτική ηγεσία –Πρωθυπουργός ή Υπουργός Οικονομικών- της περιόδου δεν υπέστη κανενός είδους συνέπεια. Αντιθέτως! …

Τελικά, αυτός που την πλήρωσε, ήταν εκείνος στα χέρια του οποίου «έσκασε» η βόμβα και είχε την αφέλεια να πραγματοποιήσει τις πλέον ακατάλληλες επιλογές προσώπων και πράξεων.

Παρ’ όλα αυτά, η ευθύνη για την υπαγωγή στο Μνημόνιο δεν ανήκε στην Κυβέρνηση Παπανδρέου. Το τεράστιο έλλειμμα, με συνέπεια τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό, δημιουργήθηκε την περίοδο 2004-2009 και η στοιχειώδης συστολή δεν θα έπρεπε να εκλείπει από τους, τότε, υπευθύνους, οι οποίοι θα έπρεπε να σιγούν και επί σκηνής και στο παρασκήνιο.

Έκτοτε, η Ελληνική κοινωνία, επιδεικνύει απόλυτη συνέπεια προς την αγαπημένη σε αυτήν και συνήθη πρακτική στρουθοκαμήλου. Ακόμη και σήμερα, μετά από μια 6ετία σκληρής λιτότητας, περικοπών και ό,τι άλλο επήλθε, αναζητά μανιωδώς το ποιος φταίει. Επιρρίπτει τα βάρη σε όποιον βρίσκει βολικό και ξορκίζει το κακό, καταριέται τους κακούς δανειστές, τους ξένους που «μας μισούν» και απαξιώνει συλλήβδην την περίοδο της Μεταπολίτευσης!
Κανείς λόγος για το ΤΙ φταίει και για το ΠώΣ θα λύσουμε τα προβλήματά μας, αφήνοντας στην άκρη προσωρινά την μανία αποδόσεως ευθυνών. Πολύ πιθανόν γιατί έτσι, κλαυθμυρίζοντας ως παραπλανηθείσα νεανίς, αυτό-απαλλάσσεται καθένας από την δική του ευθύνη.

Για όσους διαθέτουν την στοιχειώδη ψυχραιμία και λογική –ομολογουμένως, πολύ δύσκολο για την σημερινή συνθήκη-, να υπενθυμίσουμε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέδωσε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη χρέος περίπου στο 90% του ΑΕΠ. Ακολούθως, από το 1993, οι κυβερνήσεις Α. Παπανδρέου και Κώστα Σημίτη διατήρησαν το έλλειμμα στο 95%-97%.

Η Κυβέρνηση Σημίτη, παρέδωσε στους Καραμανλή – Αλογοσκούφη χρέος 168 δις. και -για πρώτη φορά- πρωτογενές πλεόνασμα. Ταυτοχρόνως, οι δείκτες κατέγραφαν 4% ανάπτυξη.

Η διάδοχος κυβέρνηση Καραμανλή, εκτόξευσε το πρωτογενές έλλειμμα και το χρέος στα 320 δις. Απέκρυψε τεχνηέντως και «δολίως» την δυναμική του ελλείμματος το οποίο τελικά προσδιορίσθηκε από την Τράπεζα της Ελλάδος λίγους μήνες μετά τις εκλογές του 2010 στο 12% για να καταλήξει, τελικώς, στο 15%, σύμφωνα με τις αδιαμφισβήτητες μετρήσεις της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής και της Eurostat. Ας σημειωθεί, στο σημείο αυτό, ότι παρά τις πομφόλυγες ορισμένων κυβερνητικών και την καταφανούς σκοπιμότητος, εκ νέου δίωξη του κ. Γεωργίου, η εγκυρότητα των στοιχείων είναι κοινώς αποδεκτή· γεγονός που προσφάτως στην Βουλή επιβεβαίωσε κατά απόλυτο τρόπο και ο κ. Χουλιαράκης.

Είναι προφανές, επομένως, ποιος ευθύνεται για την έκρηξη του ελλείμματος και την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και τον μηχανισμό στήριξης. Μηχανισμός, ο οποίος σε Ευρωπαϊκό επίπεδο δεν υφίστατο καθώς δεν είχε ληφθεί καμία πρόνοια από πλευράς Ευρωπαϊκής Ενώσεως για παρόμοια περίπτωση, παρά το γεγονός ότι ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες η κρίση είχε ξεκινήσει από το 2007 και δεν ήταν δύσκολο να καταλάβει κάποιος ότι σε περιβάλλον παγκοσμιοποιημένων αγορών, θα υπερπηδούσε τον Ατλαντικό και θα έφθανε στις ακτές και την ενδοχώρα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου.

Επομένως, προξενεί ερωτηματικά η στάση της πολιτικής ηγεσίας των κυβερνώντων, η οποία αρνείται κάθε συζήτηση για την περίοδο 2004-2009 και επιπροσθέτως, τοποθετεί σε κυβερνητικούς θώκους και θέσεις διοίκησης πρόσωπα, τα οποία βρίσκονταν είτε άμεσα είτε έμμεσα στον κύκλο της εξουσίας, εκείνης της περιόδου.
Σήμερα, η χώρα κινείται στα όρια της πλήρους κατάρρευσης. Οι 6ετείς θυσίες των πολιτών, προβάλουν μάταιες και η κυβέρνηση προσπαθεί με επικοινωνιακές ακροβασίες να κερδίσει χρόνο εξουσίας. Το χειρότερο, όμως, που έχει συμβεί είναι η ζημιά που έχει υποστεί η νοημοσύνη των πολιτών. Ζημιά, που είναι το αποτέλεσμα της ελεεινής τακτικής που ακολούθησε το σημερινό κυβερνών κόμμα και οι συνοδοιπόροι του, σε όλη την διάρκεια που ήταν αξιωματική αντιπολίτευση.

Δεν έχει νόημα η συζήτηση για το ποιος και τι ψέματα είπε. Αυτά, αξιολογούνται, κρίνονται και απαντούνται από τους πολίτες. Το κρίσιμο ζητούμενο είναι η απόφαση όλων, να προχωρήσουν σε ουσιαστικό διάλογο για το ποια χώρα θέλουμε. Να αξιοποιήσουμε την ιστορική γνώση, χωρίς αυτό να οδηγεί σε εμμονές, αλλά να τροφοδοτεί την σκέψη δημιουργικά. Να αποφασίσουμε και να πράξουμε.

10 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για τις νέες τηλεοπτικές άδειες-Ελεύθερος Τύπος-Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2016

Συμπεράσματα από την υπόθεση αδειοδότησης των τηλεοπτικών σταθμών:

1. Διαπλεκόμενοι στην χώρα ήταν οι Κοντομηνάς (Alpha), Βαρδινογιάννης (Star) –οι οποίοι τιμωρήθηκαν με 3μερο εγκλεισμό στην Γενική Γραμματεία Τύπου, ενώ οι του Mega την ύστατη στιγμή και προ της τελικής κρίσεως, μετενόησαν, απαρνήθηκαν τα εγκόσμια και προφανώς οδεύουν προς μοναστικό βίο.
2. Λιγότεροι τηλεοπτικοί σταθμοί, από όσους μπορεί ευχερέστατα να υπάρξουν, σημαίνουν πάταξη της διαπλοκής και επιβολή τάξεως και νομιμότητας.
3. Οι Αλαφούζος (ΣΚΑΪ), Κυριακού (ΑΝΤ1) προσήχθησαν στην Γραμματεία Τύπου, ως διαπλεκόμενοι και αυτοί, αλλά, απεδείχθη «δικαστική πλάνη» και τους επετράπη να συνεχίσουν, αφού υπέγραψαν δήλωση μετανοίας.
4. Οι δύο νέοι στον χώρο (κ. Καλογρίτσας και κ. Μαρινάκης) κατέβαλαν περί τα 80 εκατομμύρια ευρώ για την άδεια, τα οποία προφανώς επέχουν ρόλο δωρεάς προς την κυβέρνηση –προκειμένου να ανακουφίσει τις ευπαθείς ομάδες-, αφού από την διαφημιστική πίττα των 200 εκ. ευρώ και συνυπολογιζομένου του κόστους έναρξης και λειτουργίας είναι αμφίβολο αν θα τα αποσβέσουν πριν αναχωρήσουν προς την «αιώνιο Ανατολή».
5. Την βιωσιμότητα ή μη μιας επιχείρησης δεν την κρίνει η αγορά, αλλά αυτή καθορίζεται με Κυβερνητική απόφαση, δια χειρός του αρμόδιου Υπουργού.
6. Η κουμπαριά πλέον από-ενοχοποιείται και κάθε καταγγελία ξεπλένεται και καθάρεται από τα αναβλύζοντα, ιερά δάκρυα υπουργού, ο οποίος πρέπει να έχει προηγουμένως γλύψει όλο το παλιό και σάπιο πολιτικό σύστημα και να έχει αναβαπτισθεί στην κολυμβήθρα της Κουμουνδούρου (τελικά, πρέπει να είναι πολύ μεγάλη).
7. Όσο περισσότερο κιμά κάνεις τα μυαλά των πολιτών και όσο πιο πολύ απευθύνεσαι στα ταπεινά τους ένστικτα, τόσο πιο ασφαλής κάθεσαι στην καρέκλα σου.
8. Αριστερό πράμα δεν είναι η επιτυχία και η αριστεία, αλλά, προοδευτικό ζητούμενο είναι η αχρηστία.
9. Οι πλέον επικερδείς δραστηριότητες στις μέρες μας είναι η παραγωγή και εμπορία σανού (αν είναι υψηλών προδιαγραφών, γίνεσαι και επίσημος προμηθευτής του Δημοσίου).
10. Ας είσαι και παπάς απ’ τον καμένο σου λεβέντη θε να πάς (άσχετο με την πρώτη ματιά, αλλά καλό κι επίκαιρο).

Αυτά για μεσημβρία Σαββάτου, πλείονα επι του θέματος από Δευτέρας!

Οι "μασόνοι" ευθύνονται για την άθλια διακυβέρνησή σας Κύριε Κουρουπλή;

Αθήναι, 25^η Σεπτεμβρίου 2016

Ανοικτή επιστολή προς τον Υπουργό Εσωτερικών κ. Π. Κουρουπλή

Κύριε Υπουργέ,

Το Σάββατο, 24^η Σεπτεμβρίου 2016, στην παρουσία σας στην εκπομπή του κυρίου Γιώργου Αυτιά, στον τηλεοπτικό σταθμό SKAI, κατά την διάρκεια της συνεντεύξεώς σας, αναφερθήκατε, δις ή τρις, στη μη τεκτονική ιδιότητα του Πρωθυπουργού. Συγκεκριμένα είπατε: «… ο Τσίπρας δεν είναι μασόνος…» με ύφος, το οποίο, υπαινικτικά μεν, πλην, σαφέστατα δε,  ανέδιδε τον αποτροπιασμό σας για όποιον είναι μέλος σε κάποια τεκτονική δύναμη και προσέδιδε αρνητική φόρτιση προς την τεκτονική ιδιότητα.

Κατ’ αρχάς, να σας υπενθυμίσω ότι ο όρος «μασόνος» προέρχεται από την αγγλική freemason και στην Ελληνική (την επίσημη γλώσσα του Ελληνικού Κράτους) αποδίδεται ως ελευθεροτέκτων ή απλώς, τέκτων. Ο όρος «μασόνος» όταν χρησιμοποιείται στην Ελληνική, και μάλιστα από πρόσωπα που διαθέτουν γνώσεις και καλλιέργεια, είναι αρνητικά φορτισμένος και απαξιωτικός.

Δεύτερον, πρόκειται για οργανισμό, του οποίου η ύπαρξη χρονολογείται επί τρείς και πλέον αιώνες, άρα κάτι καλό και ουσιαστικό θα ανευρίσκουν οι πολίτες, σε παγκόσμια κλίμακα, ώστε να έχει τόσο μεγάλη διάρκεια η ύπαρξη του τεκτονισμού.

Τρίτον, καλό θα ήταν να αναζητήσετε ιστορικά στοιχεία για την δράση των τεκτονικών στοών σε περιόδους κρίσεων, αγώνων για την ελευθερία λαών, αγώνες για την επικράτηση δημοκρατικών πολιτευμάτων έναντι απολυταρχικών ή ολοκληρωτικών, ανελεύθερων καθεστώτων και τέλος προ παντός άλλου, την συνεχή διακήρυξη των τεκτονικών κειμένων στην αναζήτηση και την περιφρούρηση του ορθού λόγου. 

Τέλος, επιτρέψτε μου να σας πληροφορήσω ότι, προσφάτως και μετά από μηνυτήρια αναφορά του Μητροπολίτου Πειραιώς, η Ελληνική Δικαιοσύνη απεφάνθη περί της νομίμου συστάσεως και λειτουργίας των τεκτονικών σωματείων. Άρα το να είναι κανείς τέκτων δεν συνιστά ποινικό ή άλλο αδίκημα. Εκτός και αν σεις, ως προϊστάμενος των αστυνομικών αρχών κηρύξετε εκτός νόμου τις τεκτονικές κοινότητες.

Ειλικρινά, δεν έχω στόχο με την παρούσα να υπερασπισθώ τον ελευθεροτεκτονισμό, αυτό δύνανται, υποθέτω, να το πράξουν με αρτιότητα και πλήρη επάρκεια άλλοι, ειδικότεροι και σοφότεροι εμού.

Τοποθετούμαι επ’ αυτού, διότι παρόμοιοι αφορισμοί αφ’ ενός, συντηρούν τις θεωρίες συνομωσίας –για όλα φταίνε οι μασόνοι κ.λπ., κ.λπ.-, θεωρίες που επιδρούν ως παραισθησιογόνο και απεμπολούν την βασική προϋπόθεση του δημόσιου βίου: την ανάληψη εκ μέρους των πολιτών της δικής τους ευθύνης και ρόλου συμμετοχής. Αφ’ ετέρου, διότι είναι ίδιον ολοκληρωτικών αντιλήψεων. Μην λησμονείτε ότι και η ναζιστική θεώρηση απέδιδε τα δεινά της ανθρωπότητας στους Εβραίους και στους «μασόνους», έναντι των οποίων ο Χίτλερ εξαπέλυε απηνείς διωγμούς εναντίον των τεκτόνων.

Φαντάζομαι ότι, το οργίλο ύφος κατά την συγκεκριμένη αναφορά σας δεν συνιστά θαυμασμό ή ταυτότητα αντιλήψεων με τον Ναζί ηγέτη της Γερμανίας ούτε με τον προαναφερθέντα Μητροπολίτη Πειραιώς· ούτε ενόχληση για την αφοσίωση που επιδεικνύουν οι τέκτονες στις αξίες, στις αρχές ή την σταθερότητα εντάξεως τους στον οργανισμό που ανήκουν και την αλληλεγγύη προς τους ομοίους τους. Ίσως και για λόγους συναφείς με την αδυναμία άλλων επιχειρημάτων προς την υπεράσπιση του Πρωθυπουργού και της πολιτικής της κυβερνήσεώς σας, να μην διατίθενται επιχειρήματα άλλα πλην εκείνων της θεωρίας συνομωσίας. Πρέπει, όμως, σεις ιδιαιτέρως να αφίστασθαι παρόμοιων πειρασμών καταφυγής στην ευκολία της ολοκληρωτικής μεθοδολογίας περί κατασκευής "εχθρών" και στοχοποιήσεως ομάδων και προσώπων, όταν αποτυγχάνει η "περήφανη διαπραγμάτευση". Είναι ατελέσφορο, αναδεικνύονται οι αδυναμίες και η έλλειψη επιχειρημάτων, είναι δε βαθύτατα αντιδημοκρατικό και επικίνδυνο. Ελπίζω να αντιληφθείτε το βάρος των λεγομένων σας και να ανασκευάσετε σε εύθετο χρόνο.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση

Λυκούργος Χατζάκος

Τηλεοπτικές άδειες: Μια ωραία παράσταση Σοβιετικής αισθητικής - Ελεύθερος Τύπος, Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2016

Ενώ, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, αεροπλάνο των ΗΠΑ προσγειώνεται στην Σάντα Κλάρα, στην χώρα της –πολύ- φαιδράς πορτοκαλέας, ώρες ολοκληρώνεται η παράσταση του Σοβιετικού τύπου θεατρικού για τις άδειες των τηλεοπτικών σταθμών.

Είναι πράγματι, απορίας άξιον τι ακριβώς υπάρχει στον εγκέφαλο των εμπνευστών της παρωδίας αυτής και της ανάγκης να στηθεί όλο αυτό το πανηγύρι εγκλεισμού των ενδιαφερομένων. Τούτο, διότι, ακόμη και αν αποτελεί την αιχμή του δόρατος για την επικείμενη παρουσία του Πρωθυπουργού στην ΔΕΘ –καταλαβαίνετε: τσακίσαμε την διαπλοκή, τους έχουμε και άλλα τινά-, ελάχιστη και απολύτως πρόσκαιρη θα είναι η απόδοση.
Κατ’ αρχάς, κανείς εχέφρων δεν αμφιβάλει ότι έπρεπε να μπει τάξη και κανόνες στο τηλεοπτικό τοπίο. Όμως, επίσης κανείς δεν παίρνει σοβαρά το επιχείρημα περί διασφαλίσεως διαφάνειας. Τι είναι πιο διαφανές; Μία διαδικασία που εξελίσσεται ενώπιον όλων ή εκείνη, η οποία πραγματοποιείται εντός 4 τοίχων, δίχως κανείς να γνωρίζει τι διαμείβεται εντός; Ποια η σκοπιμότητα λοιπόν; Μόνον η επίδειξη του βαλκάνιου «ψευτοτσαμπουκά» της πολιτικής ηγεσίας και ενδεχομένως η εκπομπή –εμμέσως και παρεμπιπτόντως- του μηνύματος ότι «αν γουστάρουμε σας κλειδώνουμε και σε 4 τοίχους…».
Επί της ουσίας, ο όλος κυβερνητικός χειρισμός πάσχει. Και πάσχει εκτός από το διαδικαστικό κομμάτι και επί της αρχής. Κανείς ουσιαστικός λόγος υφίσταται για τον περιορισμό του αριθμού των τηλεοπτικών σταθμών σε 4. Το επιχείρημα οικονομικής βιωσιμότητας με βάση για την διαφημιστική πίττα, μόνον απεγκεφαλισμένοι αποδέχονται. Τούτο διότι, κανείς δεν εγγυάται την εξ ίσου κατανομή της στους 4 σταθμούς –εκτός και αν η κυβέρνηση βάλει όριο στο ποσό που θα μπορεί να εισπράττεται από ένα κανάλι-, ενώ, η παρουσία των θεματικών σταθμών μειώνει επίσης, το ποσό της πίττας αυτής.
Αν δηλαδή, ένας σταθμός, για λόγους που συνδέονται με τους κανόνες της αγοράς πετύχει να πάρει το 40% ή το 60% των 200 εκμ. της διαφημιστικής πίττας, οι υπόλοιποι, πάλι δεν θα καταφύγουν σε δανεισμούς προκειμένου να συνεχίσουν να υπάρχουν; Και από αυτή την πίττα, πόση θα δικαιούνται οι θεματικοί σταθμοί; Γιατί δεν κινήθηκε η κυβέρνηση στην κατεύθυνση της οριοθέτησης των δανεισμών; Μήπως γιατί αφού χάθηκε η πρώτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (εκείνη που έγινε επί κυβερνήσεως Σαμαρά-Βενιζέλου), με απόλυτη και αποκλειστική ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης και οι διοικήσεις των τραπεζών ΔΕΝ ανήκουν, πλέον, στην Ελληνική πλευρά;
Ακόμη, με βάση τα δεδομένα, 3 εν λειτουργία σταθμοί θα κλείσουν –όπως είπε η κυβερνητική εκπρόσωπος. Επομένως, ακόμη 1000, τουλάχιστον, άνεργοι θα συμβάλλουν στην διασφάλιση της ήδη κεκτημένης Ελληνικής πρωτιάς στην ανεργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακόμη, σε μία οικονομία σε διαρκή ύφεση υπάρχει η πολυτέλεια να χαθούν τα εκατομμύρια που καταβάλλονται σε ετήσια βάση στα ασφαλιστικά ταμεία; Και εν πάση περιπτώσει, να δεχθούμε ότι αυτό πρέπει να το υποστούμε γιατί πρέπει να «μπει τάξη».
Όμως, θα είναι έτσι; Φυσικά όχι. Γιατί, οι σταθμοί που δεν θα λάβουν άδεια, μπορεί να αποκλεισθούν από την πλατφόρμα της Digea, αλλά κανείς δεν μπορεί να τους απαγορεύσει να εκπέμψουν σε άλλη πλατφόρμα (ΟΤΕ, Nova, Κυπριακή κ.λπ.) ή ακόμη και να δημιουργήσουν δική τους, δίχως να απαιτείται η καταβολή συνδρομής για την θέασή του. Θα συνεχίσει να λειτουργεί, λοιπόν και μάλιστα με μειωμένο κοστολόγιο και απολυμένους εργαζόμενους, με τις ευλογίες της κυβέρνησης. Άρα τι πέτυχε;
Ένα άλλο πρόταγμα είναι η πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής. Μάλιστα! Και όσα λέγονται και ΔΕΝ διαψεύδονται για τους νέου τύπου κουμπάρους και κολλητούς; Για να ρωτήσουμε τον συγκυβερνήτη και τον Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τι λένε επ’ αυτού; (διασκεδάσαμε, για μία ακόμη φορά με τον συνήθη, δακρυρροούντα υπουργό της, ο οποίος είπε στην Βουλή «δεν είμαι με τον Καλογρίτσα, με τον Καλογρίτσα είμαι», για τους πατέρα και υϊό, οι οποίοι φυσικά και δεν ενοχοποιούνται a priori). Άλλη μία πομφόλυγα!
Πέραν πάσης αμφιβολίας, η σκοπιμότητα είναι προφανής και ξεκάθαρη: έλεγχος των ΜΜΕ, ρεβανσισμός έναντι εκείνων οι οποίοι μας «κάθονται στο στομάχι», υπερφίαλη και παιδαριώδης χρήση και επίδειξη δύναμης της εξουσίας και η επιχείρηση δημιουργίας μιας νέας τάξης στα μέσα ενημέρωσης και όλα αυτά δίχως να διδάσκεται κανείς από προηγούμενες προσπάθειες. Ο Πρωθυπουργός, όμως, θα έπρεπε να λάβει υπ’ όψιν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου στην περίπτωση του Κοσκωτά, είχε, τουλάχιστον, το ελαφρυντικό της ασθένειάς του, ενώ ο αρμόδιος υπουργός και εμπνευστής της όλης επιχείρησης να συγκρατεί ότι εκείνος που είχε κακό τέλος ήταν ο Κουτσόγιωργας και όχι οι συνεργάτες του (ναι, οι ίδιοι είναι και σήμερα και μάλιστα με επίσημο, καίριο, θεσμικό ρόλο)…

Τουρκική εισβολή στην Συρία: Κάτι να… κάνουν οι φαντάροι - Ελεύθερος Τύπος-Τετάρτη 31 Αυγούστου 2016

Η εισβολή των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων σε Κουρδικές περιοχές επί του Συριακού εδάφους αφ’ ενός αναδεικνύουν την ανάγκη του καθεστώτος της Αγκύρας να προσφέρει αντικείμενο απασχόλησης στο στρατιωτικό προσωπικό της, ώστε να αποτρέψει ενδεχόμενες «κακές» σκέψεις· ταυτοχρόνως, η επιτυχής έκβαση της επιχειρήσεως θα συμβάλει στην τόνωση του τραυματισμένου ηθικού του στρατού της γείτονος.

Αφ’ ετέρου, η Τουρκική ηγεσία -ιδιαιτέρως μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας και την απόπειρα της πραξικοπηματικής ανατροπής της-, σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να βρεθεί ενώπιον μιας ενισχυμένης Κουρδικής οντότητας στα σύνορά της, δεδομένων οι σχέσεις Αγκύρας και Ουάσιγκτων δεν βρίσκονται στην καλύτερη φάση τους και του γεγονότος ότι οι Κούρδοι απολαμβάνουν της εμπιστοσύνης των ΗΠΑ και εν γένει της Δύσεως, η οποία όμως, προς το παρόν φαίνεται ότι έχει αποφασίσει να «κάνει το χατίρι» του Προέδρου Erdogan. Βέβαια, όπως έχει αναφερθεί, η Δύση ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά…
Ανεξαρτήτως, όμως, των σχεδιασμών, των φόβων, σκοπιμοτήτων και της Τουρκικής πολυπραγμοσύνης, το γεγονός της εισβολής του Τουρκικού στρατού στα Συριακά εδάφη, αναδεικνύει την πολυπλοκότητα και τα αδιέξοδα της κρίσης στην Συρία, η οποία ειρήσθω εν παρόδω διανύει το 6ο έτος της.
Η ανθρωπότητα παρακολουθεί μία, από τις μεγαλύτερες σε χρονική διάρκεια και βία, εμφύλιες αντιπαραθέσεις στην ιστορία, η λήξη της οποίας δεν προσδιορίζεται στο εγγύς μέλλον. Αν αναζητήσουμε αντίστοιχο, ιστορικό προηγούμενο δεν είναι βέβαιο ότι θα βρούμε κάποια σύγκρουση η οποία είχε τόσο μεγάλη διάρκεια, δημιούργησε ανάλογο τσουνάμι προσφύγων και είχε τόσο μεγάλο αριθμό θυμάτων μεταξύ των αμάχων.
Η Συριακή κρίση, δεν προέκυψε ως συνέπεια παρεμβάσεως κάποιας Δυτικής δυνάμεως, αν και ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι η Αμερικανική παρουσία σε Ιράκ-Αφγανιστάν, ενδεχομένως να λειτούργησε ενισχυτικά στην άφιξη του κύματος της Αραβικής Ανοίξεως μέχρι την Δαμασκό· βέβαια, πάντοτε, συγκρατείται ότι για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, οι Εβραίοι και οι Μασόνοι. Για την περίπτωση, όμως, κατά την οποία στην προκείμενη κατάσταση δεν είναι ανακατεμένοι οι συνήθεις, προαναφερθέντες ύποπτοι, πρέπει να επισημανθούν ορισμένα σημεία, τα οποία προσδίδουν στην εν λόγω κρίση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που δεν επιτρέπουν την επίτευξη λήξης της αιματοχυσίας και της υπέρβασης των ενδογενών τάσεων αυτοαναίρεσης συμβιβασμών, γεγονός που απομακρύνει συνεχώς την επίτευξη βιώσιμης λύσεως.
Κατ’ αρχάς, οι εμπλεκόμενες παρατάξεις –κυβερνητικές δυνάμεις, πιστές στο καθεστώς Assad και ένοπλη αντιπολίτευση-, καθ’ όλη την διάρκεια της συγκρούσεως, ενισχύονται και ανατροφοδοτούνται από εξωτερικούς παράγοντες με συνέπεια να συντηρούν δυνάμεις ικανές να συνεχίζουν τις μάχες και να μην ξεπερνούν το σημείο εξαντλήσεώς τους, το οποίο θα οδηγούσε μία εξ αυτών σε συνθηκολόγηση.
Η Συρία συνιστά υψηλής σημασίας περιοχή για την εξυπηρέτηση των σχεδιασμών των δύο ισχυρών περιφερειακών παραγόντων, δηλαδή, της Τουρκίας και του Ιράν και συνεπώς, αναπόφευκτα εμπλέκονται το Ιράκ, η Λιβάνια Χεζμπολάχ, οι Κουρδικοί πληθυσμοί Συρίας-Ιράκ-Ιράν-Τουρκίας. Επίσης, εξ ίσου υψηλής αξίας παράμετρο συνιστούν οι Ρωσικές και οι Αμερικανικές γεωστρατηγικές επιδιώξεις. Ευτυχώς –αν μπορεί να λεχθεί κάτι τέτοιο-, η εμφάνιση και επέκταση του ISIL προσέφερε ουσιαστικούς λόγους συμβιβασμού καθώς η ευθεία αντιπαράθεση επί του εδάφους θα δημιουργούσε κινδύνους υπέρβασης του εμφύλιου χαρακτήρα της συγκρούσεως και την εμπλοκή σε μία περιφερειακού ή και ευρύτερου χαρακτήρα πολεμική αντιπαράθεση με την συμμετοχή των δύο ισχυροτέρων πολεμικών μηχανών του κόσμου. Από την άλλη πλευρά, όμως, αυτό ενισχύει τις αμφιβολίες και την δυσπιστία των αντιπαρατιθεμένων σχετικά με την «τύχη» τους, την επόμενη ημέρα.
Επίσης, όπως παρατηρούν αναλυτές, η παρεχομένη εξωτερική βοήθεια προς τους εμπλεκόμενους, αποδυναμώνει την αξία ως υποστηρικτών και συμμάχων των τοπικών πληθυσμών, καθώς αυτοί δεν συνιστούν επιδιωκόμενο παράγοντα για την επικράτηση μιας εκ των δύο πλευρών και εξ αυτού η αγριότητα με την οποία αντιμετωπίζονται οι άμαχοι και από όλους τους εμπλεκομένους –κυβερνητικές δυνάμει και ένοπλη αντιπολίτευση-, παράμετρος, η οποία ενισχύει σε ορισμένες περιπτώσεις την θέση των παραφρόνων φανατικών της συμμορίας του Al-Baghdadi. Όμως, η συνεχής παροχή εξωτερικής υποστήριξης στις αντιμαχόμενες πλευρές, συντελεί στην διαιώνιση της συγκρούσεως, αφού καμία πλευρά δεν εξαντλεί τις εφεδρείες της και η βοήθεια –προκειμένου να αποτραπεί γενικευμένη σύρραξη- παρέχεται σε βαθμό που να αποτρέπεται η ολοκληρωτική επικράτηση, αλλά, απλώς να συντηρείται η κάθε πλευρά.
Υπό μία άλλη οπτική, η τελική επικράτηση κάποιας εκ των δύο πλευρών –αντιπολίτευσης η οποία εκφράζει την Σουνιτική πλειοψηφία της Συρίας ή της μειοψηφούσης Αλεβιτικής άρχουσας τάξης-, αφήνει έδαφος για την καλλιέργεια βασίμων φόβων σχετικά με την επομένη ημέρα, καθώς σε παρόμοιες συγκρούσεις, η επικρατούσα παράταξη επιδίδεται σε απηνή διωγμό των ηττημένων, γεγονός το οποίο, συνυπολογιζομένων των ηθών και εθίμων στον Αραβικό Κόσμο αποκτά διαστάσεις εγκληματικές και αγγίζει τα όρια της γενοκτονίας (π.χ., Λιβύη, Ιράκ κ.λπ.).
Συνελόντι ειπείν, η Συριακή κρίση εμφανίζεται ως ο σύγχρονος Γόρδιος δεσμός και η συνέχιση της αιματοχυσίας, τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον, φαντάζει ως η μόνη κοινή επιλογή των εμπλεκομένων. Όπως πολύ εύστοχα σημειώνουν διεθνείς παράγοντες, οι εμπλεκόμενες παρατάξεις στην Συρία, δεν έχουν ως στόχο να νικήσουν, αλλά, να πολεμούν. …