Being born in a barn, does not make one a horse - Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2016

«Η γέννηση σε σταύλο, δεν κάνει κάποιον άλογο», είναι η φράση με την οποία λέγεται ότι απάντησε ο Wellington, όταν κάποια στιγμή, προκλήθηκε στο Βρετανικό Κοινοβούλιο σχετικά με την καταγωγή του (ήταν Άγγλος γεννηθείς στην Ιρλανδία).
Δεν γνωρίζω αν ο συντάκτης της ανακοίνωσης του Υπουργείου Εξωτερικών είχε αυτό υπ’ όψιν του ή απλώς ήταν αγράμματος και φυσικά –επιεικέστατα- ανόητος.
Η περίφημη, πλέον, ανακοίνωση-απάντηση του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, στην ανακοίνωση του Τουρκικού ΥΠΕΞ, σχετικά με το θέμα κυριαρχίας επί ορισμένων νησίδων στο Αιγαίο και κατ’ επέκταση την έγερση ζητήματος επί των θαλασσίων συνόρων, θα ήταν κωμική και θα έτερπε τον αναγνώστη της, αν δεν ήταν –φύσει και θέση- επικίνδυνη.
Το ανησυχητικό δεν συνίσταται, μόνον, στην αγραμματοσύνη και την έλλειψη γνώσεων της Αγγλικής, αλλά στο γεγονός ότι οι «σύμβουλοι» και «συνεργάτες» των πολιτικών γραφείων, αυθαιρετούν, υποκαθιστούν στελέχη της Διοίκησης και ασκούν καθήκοντα «κομισάριου» του «κόμματος». Προφανώς και δεν την συνέταξε κάποιο στέλεχος της Διπλωματικής Υπηρεσίας γιατί, αν μη τι άλλο, διαθέτουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο και άριστη γνώση της Αγγλικής και των θεμάτων της εξωτερικής πολιτικής. Και αν αυτό συνέβαινε σε κάποιο άλλο Υπουργείο, ίσως, να μην είχε και τόσο μεγάλη βαρύτητα και απλώς, να μας χάριζε άφθονο γέλιο. Στο Υπουργείο Εξωτερικών, όμως, το Υπουργείο που διαχειρίζεται τις διεθνείς υποθέσεις της χώρας, τα πράγματα είναι ιδιαίτερα κρίσιμα και δεν επιτρέπονται παρόμοιες ανοησίες.
Βέβαια, να υπενθυμίσουμε ότι πρώτος ο Έλληνας Πρωθυπουργός αμφισβήτησε την ύπαρξή τους όταν στην αγωνία του να ρίξει ένα «κόκαλο αριστεροσύνης» στους απεγκεφαλισμένους οπαδούς του (όσοι ακόμη του απομένουν), με αφορμή το προσφυγικό δήλωνε ότι «δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα», παραβλέποντας με εγκληματική αφέλεια ότι το ακροατήριό του δεν περιορίζεται μόνον στο εσωτερικό της Ελλάδας. Τότε, προφανώς –λόγω άγνοιας, μάλλον- και δεν αντιλαμβανόταν τι περιθώρια παρείχε στην Τουρκική πλευρά η δήλωσή του αυτή -πολλώ δε μάλλον, αφού η Τουρκία δεν έχει κυρώσει την Συνθήκη Δίκαιο της θάλασσας (Montego Bay) και με την πρώτη ευκαιρία το αξιοποίησε.
Το άλλο ζήτημα των ημερών, ο ψεκασμός με δακρυγόνα των συνταξιούχων δεν έχει την διάσταση του προηγουμένου ζητήματος, αλλά, δεν είναι ασήμαντο. Οι συνταξιούχοι ακούν τις τελευταίες ημέρες κυβερνητικά στελέχη και τον αρμόδιο υπουργό, να δηλώνουν μετ’ επιτάσεως ότι δεν κόπηκε καμία σύνταξη, ενώ η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, η οποία είχε εξορκισθεί δια παντός, εφαρμόζεται τελικά μετ’ επαίνων από την σημερινή κυβέρνηση.
Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη ανέλαβε την πολιτικής ευθύνη! Σε άλλες χώρες, η ανάληψη θα συνοδευόταν και από την –έστω και τυπική- υποβολή της παραιτήσεώς του. Βέβαια, δεν έχει κανείς παρόμοια απαίτηση από έναν πρώην «εκλεκτό» θυροφύλακα υπουργικού γραφείου, ο οποίος –ευφυώς και με αξιοζήλευτη ευελιξία- σαλτάρησε στο … νεότευκτο πλοίο εξουσίας και υπουργοποιήθηκε.
Ίσως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι δύο αυτοί Υπουργοί (Εξωτερικών και Προστασίας του Πολίτη), έχουν κοινή προέλευση και ανήκουν στην ίδια «κίνηση πολιτών» που συνεργάζεται με τον Συριζα.
Το πάζλ συμπληρώνει το ζήτημα που αφορά σε άλλο υπουργό της αυτής προελεύσεως και είναι μεν λίγο πιο παλαιό, αλλά διατηρεί πάντοτε το ενδιαφέρον του. Ο λόγος για το θέμα που άνοιξε η απρόκλητη και οργίλη δήλωση του Υπουργού Εσωτερικών (και προϊστάμενου Υπουργού του δεύτερου προαναφερομένου), σχετικά με την μασονική ιδιότητα του πρωθυπουργού. Δίχως να τον προκαλέσει κανείς και δίχως να έχει ειπωθεί κάτι σχετικό προηγουμένως, ο κύριος Υπουργός αιφνιδίασε τους πάντες λέγοντας «.. κύριε Αυτιά, ο Τσίπρας δεν είναι μασόνος…»!
Φαίνεται ότι το προσεχές συνέδριο του Σύριζα και οι επικείμενες αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα πυροδοτούν σειρά γεγονότων και προκαλούν αντιδράσεις από συνωθούμενους στην πόρτα των υπουργικών γραφείων, καθώς καταγράφεται η πρόθεση του Τσίπρα για απόσυρση ορισμένων και αξιοποίηση άλλων, από τους εκ ΠΑΣΟΚ μεταναστεύσαντες, ενώ, δεν πρέπει να παραβλέπονται και οι φιλοδοξίες «αυτοχθόνων» στελεχών του κυβερνητικού κόμματος.
Προφανώς αυτό εξυπηρετεί και η δήλωση του κ. Κουρουπλή περί μασόνων αλλά και διασπορά της είδησης περί ρίψεως δακρυγόνων από παρακρατικούς κύκλους που «πολεμάνε» την αριστερή μας κυβέρνηση…
Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά επιβαρύνουν το κλίμα και την κοινωνική σταθερότητα, καθώς εμπεδώνουν στους πολίτες την αντίληψη ότι «όλοι σε κοροϊδεύουν», χαρακτηριστική τακτική ολοκληρωτικών κινημάτων και καθεστώτων. Έχει αναφερθεί ότι οι θεσμοί, ο σεβασμός προς αυτούς και η ευφυής πολιτική διαχείριση, δεν είναι και το πιο «δυνατό» σημείο των κυβερνητικών συνεταίρων. Πρέπει, σύντομα όμως, είτε να συνέλθουν και να σοβαρευτούν είτε να απαλλάξουν την χώρα από την παρουσία τους στις θέσεις κυβερνητικής ευθύνης.

Η πορεία προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση περνά μέσα απο το Brexit -Ελεύθερος Τύπος, Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2016

Η Βρετανική ηγεσία –όπως εμφανίζεται μέχρι στιγμής -, είναι αποφασισμένη να υλοποιήσει την εντολή που έλαβε από το δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου και η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να αποτελεί σύντομα γεγονός.

Πέρα από κάθε αμφιβολία, τίποτε το ευχάριστο και για καμία πλευρά, δεν υπάρχει σε αυτή την προοπτική. Η Βρετανική κυβέρνηση και η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως θα κληθούν να δώσουν λύσεις σε ζητήματα σύνθετα, καθόλου εύκολα να απαντηθούν και που αφορούν στην επόμενη ημέρα και της χώρας και της Ε. Ένωσης.

Κατ’ αρχάς, όσον αφορά στο Ηνωμένο Βασίλειο, γεννάται σοβαρό ζήτημα με την στάση της Σκωτίας και Ιρλανδίας. Οι Σκώτοι πολίτες στο δημοψήφισμα της 19ης Σεπτεμβρίου 2014 είχαν αποφασίσει υπέρ την παραμονής στο Ηνωμένο Βασίλειο, εντός του πλαισίου της Ε.Ε. και δεν είναι βέβαιον ότι θα συνεχίσουν να εμμένουν στην απόφαση αυτή, δεδομένου ότι το «ΝΑΙ» στην Ευρώπη υπερτερεί σημαντικά στην χώρα των Χάϊλαντς. Ακόμη οι Ιρλανδοί, οι οποίοι μόλις βγήκαν από ένα επώδυνο μνημόνιο, δεν είναι καθόλου βέβαιον ότι δεν θα εγείρουν ενστάσεις για την αποχώρηση από την ΕΕ. Το πρόβλημα ανακύπτει στο σημείο όπου, προκειμένου να ενεργοποιηθεί το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας και να εκκινήσει η διαδικασία αποχώρησης, πρέπει να συνηγορούν και οι δύο αυτές χώρες, ως μέλη του Ηνωμένου Βασιλείου. Ποιος, λοιπόν, Βρετανός ηγέτης θα σηκώσει το άχθος μιας ενδεχόμενης εδαφικής σμίκρυνσης της γηραιάς Αλβιόνος;

Από την άλλη πλευρά, κύριος Junker μένει, ως ο πρώτος επικεφαλής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο οποίος θα παραδώσει μειωμένη ΕΕ, γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά. Πέραν των οικονομικών δεδομένων –το Ηνωμένο Βασίλειο είναι η δεύτερη, μετά την Γερμανική, οικονομία στην Ένωση-, δεν πρέπει να παραβλέπεται και το συμβολικό επίπεδο. Η Ένωση θα μείνει δίχως την συμμετοχή της χώρας, η οποία υπήρξε η κοιτίδα της δυτικής, κοινοβουλευτικής, φιλελεύθερης δημοκρατίας και στην οποία ανεδείχθησαν οι σύγχρονες αξίες του Δυτικού πολιτισμού και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ατομικών ελευθεριών και πλέον, αν εξαιρέσει κανείς την κλασσική αρχαιότητα, μόνον η Γαλλική Επανάσταση θα μένει, εντός περιβάλλοντος ΕΕ, σημείο αναφοράς για τις αστικές μας δημοκρατίες.

Μία πρόσφατη εξέλιξη, όμως, προσελκύει το ενδιαφέρον. Η εξέλιξη, η οποία αφορά στην κατάσταση της Deutsche Bank. Δύσκολα κανείς αποφεύγει τον πειρασμό να μην συσχετίσει τα δύο αυτά γεγονότα μεταξύ τους, δεδομένης της προνομιακής σχέσης ΗΠΑ και Ηνωμένου Βασιλείου αλλά και με την εκτυλισσομένη Αμερικανική πολιτική και τον ανταγωνισμό των ΗΠΑ με τις Ρωσία, Κίνα και σε κάποιες περιπτώσεις και με την Γερμανία.

Πάντως, σε κάθε περίπτωση, έχει έλθει η στιγμή κατά την οποία η Ευρώπη είτε θα αποφασίσει να καταστεί πραγματικά «Ένωση» είτε θα βρεθεί προ αδιεξόδων τα οποία θα οδηγήσουν στην αποτυχία της εμπνευσμένης προσπάθειας που ξεκίνησε γύρω στα τέλη της 10ετίας του 1950.
Οι σημερινές Ευρωπαϊκές ηγεσίες, δεν έχουν να παρουσιάσουν επιδόσεις, αντίστοιχες με εκείνες της Ευρώπης των François Miteran, Ulof Palme, Margaret Thatser, Willy Brand ή του Helmut Koll κ.ά.

Ατυχώς, αντί να εντείνονται οι προσπάθειες για «περισσότερη Ευρώπη», δηλαδή την επιτάχυνση της πολιτικής ένωσης και την δημιουργία θεσμών και οργάνων νομοκανονικής και εκτελεστικής αρμοδιότητας, όπως άλλωστε υπαγορεύουν και συνθήκες συγκροτήσεώς της, ενισχύεται ο Ευρωσκεπτικισμός, ως αποκύημα των εμμονών, των αδιεξόδων επιλογών και της υποχωρητικότητας των πολιτικών ηγεσιών, έναντι των δημαγωγών οι οποίοι είτε κτίζουν την πολιτική καριέρα τους αντιμαχόμενοι την Ευρωπαϊκή Ιδέα είτε εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα ή εθνικιστικά ιδεολογήματα.

Η σύνοδος των ηγετών, των τριών μεγαλύτερων –εναπομεινασών- οικονομιών της ΕΕ (Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας), στην Ιταλική νήσο Ventotene την 22α Αυγούστου τρχ. Έτους, στην οποία το 1940 μια ομάδα κρατουμένων του φασιστικού καθεστώτος συνέταξε ένα μανιφέστο «πρόσκληση για την δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας», εκπέμπει μεν στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ήπειρο, ένα δυνατό σήμα ενότητας, όμως, δεν επαρκεί για την επανεκκίνηση της διαδικασίας για την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ, καθώς και οι ίδιοι θα περάσουν δύσκολες στιγμές, μετά την Βρετανική έξοδο –όποτε και φυσικά αν αυτή πραγματοποιηθεί.

Η μονοδιάστατη επικέντρωση στην νομισματική ενοποίηση, η οποία δεν εδράζεται σε έναν στρατηγικό σχεδιασμό οικονομικής πολιτικής για ολόκληρη την ΕΕ, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί νέες ανισότητες και να μεγεθύνει τις ήδη υφιστάμενες. Το νόμισμα, απεικονίζει την παραγωγική και οικονομική ισχύ. Επομένως, δεν είναι δυνατή η ύπαρξη κοινού νομίσματος δίχως κοινή οικονομική πολιτική. Επιπροσθέτως, ζητήματα όπως η ανεργία και η έξοδος της ΕΕ από την οικονομική ύφεση και ουσιαστική έξοδο από την κρίση, δεν μπορούν να λυθούν μονομερώς, ούτε από αμιγείς γραφειοκρατικές επιλογές.

Από την άλλη πλευρά, ζητήματα, όπως το δημογραφικό, το προσφυγικό και εν γένει το θέμα της μετανάστευσης, το οποίο κατατείνει να λάβει τερατώδη διάσταση, απαιτούν σοβαρό, κεντρικό και ενιαία Ευρωπαϊκό σχεδιασμό, εις τρόπον ώστε να μην εμφανίζει η Ευρώπη την διχασμένη εικόνα που υπάρχει σήμερα και να αποκλείονται αυτενέργειες ανοήτων και επικίνδυνων λαϊκιστών, όπως π.χ., οι περιπτώσεις της Ουγγαρίας ή της Πολωνίας ή και της Σλοβακίας, χώρες με κατάλοιπα σταλινικού λαϊκισμού και οριακά ευρισκόμενες εντός του Ευρωπαϊκού κεκτημένου.

Παράλληλα, τα σύγχρονα ανακύπτοντα ζητήματα και προβλήματα στην διαχείριση των διεθνών σχέσεων απαιτούν –εντός του διαμορφωμένου, παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος-, μια συνεκτική, ενιαία εξωτερική πολιτική· ανάλογο κεντρικό, Ευρωπαϊκό σχεδιασμό απαιτούν και τα θέματα αμύνης και ασφαλείας, ειδικά σήμερα με τις πολλαπλές απειλές τρομοκρατίας.
Η πορεία προς την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, δεν θα είναι εύκολη ούτε αρκούν μία-δύο αποφάσεις. Απαιτείται εργώδης και επίμονη προσπάθεια, συνέπεια και προσήλωση στο όραμα της Ενωμένης Ευρώπης και προφανώς, απομόνωση των δημαγωγικών, εθνολαϊκιστικών, άναρθρων κραυγών που μοιάζει να κατισχύουν σήμερα στον Ευρωπαϊκό Χώρο. Καμία υποχωρητικότητα και ενδοιασμός δεν χωράει στην κρίσιμη, αυτή καμπή.

Το χρονικό διάστημα, κατά το οποίο υφίσταται η ΕΕ –υπό οποιαδήποτε μορφή: ΕΟΚ κ.λπ-, χαρακτηρίζεται από σημαντικές κατακτήσεις σε κοινωνικό, πολιτιστικό και οικονομικό πεδίο, ενώ είναι η μεγαλύτερη χρονικά ειρηνική περίοδος στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Οι Ευρωπαϊκοί λαοί μεμονωμένοι, δίχως την συνοχή και την προστασία που συνεπάγεται η ύπαρξη ενός ενοποιητικού κορμού, θα αφεθούν βορά στον αδηφάγο και ανελέητο παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Η παρουσία της ομπρέλας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ανάδειξή της σε ηγετικό πόλο του παγκοσμίου συστήματος, αποτρέπει την μετατροπή της Ευρωπαϊκής Ηπείρου σε πεδίο ανταγωνισμού άλλων ισχυρών –παγκοσμίων ή περιφερειακών- δυνάμεων και διασφαλίζει έστω και υπό δυσχερείς, ενίοτε, συνθήκες την ευημερία και ειρηνική συνύπαρξη των Ευρωπαίων πολιτών.

Ανεργία στις μέσες και μεγαλύτερες ηλικίες – Μην αδιαφορείς - Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2016

Ηχεί ως κοινοτοπία η φράση ότι, η ανεργία συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα –αν όχι το μεγαλύτερο-, πρόβλημα των πολιτών. Η παράθεση κοινών τόπων δεν φανερώνει πρωτοτυπία, ή ευρηματικότητα ή ευχέρεια και φαντασία λόγου. Όμως, παρά την πλήξη, που ενδεχομένως προκαλείται, παριστούν την αντικειμενική πραγματικότητα.

Ακόμη –και δικαιολογημένα-, η ανεργία των νέων προκαλεί μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση. Όμως, τι συμβαίνει με την ανεργία που πλήττει τις μέσες και μεγαλύτερες ηλικίες; Μια ενδεικτική εικόνα της ηλικιακής κατανομής των μακροχρόνια ανέργων, απεικονίζεται από τα ακόλουθα στοιχεία του ΟΑΕΔ Πειραιώς: α) η πλειοψηφία των μακροχρόνια ανέργων ανήκει στην κατηγορία 36-45, β) ακολουθεί η κατηγορία των 26-35 και τέλος γ) η τρίτη σε πληθυσμό κατηγορία, περιλαμβάνει όσους βρίσκονται στο ηλικιακό διάστημα των 46-55.

Αν κάποιος ανήκει στις ως ανωτέρω περιγραφόμενες (α) ή (γ) κατηγορίες και βρεθεί εκτός παραγωγικής διαδικασίας, έχει σχεδόν μηδενικές πιθανότητες να επανέλθει, τουλάχιστον σε βραχύ ή μέσο χρονικό διάστημα, ενεργά στην αγορά εργασίας. Αν υπάρχει οικογένεια την οποία συντηρεί το πρόσωπο αυτό –πράγμα πολύ πιθανόν μιας και το δημογραφικό πρόβλημα συνεπάγεται γήρανση του πληθυσμού και άρα οι ηλικίες αυτές είναι πλειοψηφία στον συνολικό πληθυσμό-, τα πράγματα αποκτούν τραγική διάσταση. Ακόμη και αν καταστεί δυνατή η εξεύρεση απασχόλησης, δεν θα διασφαλίζεται ένα ικανό εισόδημα για την αξιοπρεπή διαβίωση. Κατά κύριο λόγο, θα πρόκειται για αυτό που αποκαλούμε «δουλειές του ποδαριού», κάποια ολιγόμηνη σύμβαση σε ΟΤΑ ή κάτι συναφές.

Όμως, το ηλικιακό μειονέκτημα, δεν είναι το κύριο πρόβλημα. Μεγεθύνεται, γιατί σε αυτές τις ηλικίες υπάρχει έλλειμμα εκπαίδευσης και εξειδίκευσης και επομένως μειονεκτεί όσον αφορά στα τυπικά προσόντα. Επομένως, πώς ένας 40ρης ή 50ρης, απόφοιτος Μέσης εκπαίδευσης θα μπορέσει να ανταγωνισθεί κάποιον κατά 15-20 χρόνια μικρότερό του και ο οποίος διαθέτει ένα πτυχίο ΑΕΙ ή Μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών, δεδομένου ότι, ακόμη και για αυτή την κατηγορία η εξεύρεση εργασίας είναι άθλος; Συνεπώς, οι άνεργοι μέσης και κάτι, ηλικίας είναι καταδικασμένοι για το υπόλοιπο της ζωής τους να σιτίζονται από τους Δήμους ή την Εκκλησία;

Δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό, το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα που συνεπάγεται η διαιώνιση αυτής της κατάστασης. Υπάρχει, όμως, κάποια παρέμβαση που θα έδινε την δυνατότητα βελτίωσης; Η εμπειρία έχει δείξει ότι τα μέχρι σήμερα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης ουδέν το ουσιώδες έχουν αποδώσει.

Επίσης, τα διάφορα προγράμματα επιχειρηματικότητας, π.χ. εκείνα των 10.000 ευρώ –κυρίως από τον ΟΑΕΔ- και αυτά δεν μπορούν να επιλύσουν το πρόβλημα, διότι δεν πρόκειται για ποσό ικανό να στηρίξει την δημιουργία μιας σοβαρής, παραγωγικής επιχειρήσεως αλλά μόλις και μετά βίας επαρκούν για καταναλωτικού ή γραφειοκρατικού τύπου δραστηριότητες και έχουν σοβαρά δομικά προβλήματα στον σχεδιασμό τους. Θα έλεγε κανείς, ότι απλώς δημιουργούνται για να «ρίξουν» στην αγορά 10χίλιαρα προκειμένου να σχηματίζεται μια εικόνα ρευστότητας, που όμως είναι πλασματική και έχει πολύ σύντομη ημερομηνία λήξεως.

Είναι εσφαλμένη και ατελέσφορη η κατασπατάληση πόρων και δυνατοτήτων των ΕΣΠΑ για τέτοιου είδους δράσεις. Θα μπορούσε να σχεδιασθούν προγράμματα τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, θα υποστήριζαν και την άκρως αναγκαία στρατηγική μείωσης του πληθυσμού της Αθήνας –δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο λειτουργική χώρα, στην οποία ο πληθυσμός της, σε ποσοστό μεγαλύτερο από το 50% είναι συγκεντρωμένος στην πρωτεύουσά της-, με παροχή φορολογικών και άλλων κινήτρων (π.χ., 2ετές επίδομα διαβίωσης σε κάθε χρηματοδοτούμενη από πρόγραμμα επιχειρηματική-επαγγελματική δραστηριότητα, της οποίας ο δικαιούχος επιλεγεί να μετακινηθεί και να πραγματοποιήσει στην περιφέρεια), κινήτρων μετεγκατάστασης και να παρέχει δυνατότητες δημιουργίας βιώσιμων και κυρίως, παραγωγικών επιχειρήσεων, καλύπτοντας και δαπάνες εξοπλισμού τους. Αυτό, απαιτεί πολύ σοβαρό και στρατηγικό σχεδιασμό.

Σε κάθε περίπτωση, θα είναι χρήσιμη η συγκρότηση εξειδικευμένου φορέα, μεικτής συνθέσεως, ο οποίος θα δίνει κατευθύνσεις, θα εγκρίνει, θα ελέγχει, αλλά και ταυτόχρονα θα υποστηρίζει και θα καθοδηγεί τους νέους επιχειρηματίες στην νέα αυτή, χρηματοδοτούμενη δραστηριότητα.

Στην κατεύθυνση αναβάθμισης του επιπέδου εκπαίδευσης και κατάρτισης ανέργων –ζήτημα απολύτως αναγκαίο-, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί το Ε.Α.Π. (Ανοικτό Πανεπιστήμιο). Με την συνεργασία φορέων χρηματοδότησης είναι εφικτό να δημιουργηθούν σε αυτό τμήματα, τα οποία με χρηματοδότηση των διδάκτρων από τον ΟΑΕΔ και απόδοση προτεραιότητας εισαγωγής σε εντεταγμένους σε κάποιο κατάλληλα σχεδιασμένο πρόγραμμα του Οργανισμού, θα παρείχαν δυνατότητες αποκτήσεως τίτλου 3βάθμιας εκπαίδευσης σε ανέργους, βελτιώνοντας έτσι την θέση τους στον ανταγωνισμό για την εξεύρεση εργασίας.

Και πάλι στοιχεία, από την ίδια υπηρεσία του ΟΑΕΔ, μας βοηθούν στην εξαγωγή συμπερασμάτων. Καταγεγραμμένοι μακροχρόνια άνεργοι με:

• Πτυχίο 3βάθμιας εκπαίδευσης και Μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών: 3012 (2098 άνδρες, 914 γυναίκες).
• Τίτλο 2βάθμιας Εκπαίδευσης: 9434 (6155 άνδρες, 3269 γυναίκες).
• Βασικής Εκπαίδευσης: 5143 (2376 άνδρες, 2773 γυναίκες).
• Άνευ εκπαιδεύσεως: 314 (194 άνδρες, 120 γυναίκες).

Ιδιαιτέρως και καθ’ όσον αφορά στο ΕΑΠ, θα πρέπει να υπάρξει σοβαρή συζήτηση σχετικά με τις εκπαιδευτικές ενότητες και το κόστος των διδάκτρων, αλλά και τα γνωστικά αντικείμενα σπουδών –γιατί, όπως έχει το πρόγραμμα του ΕΑΠ, μοιάζει σαν να έχει δημιουργηθεί ώστε να παίρνουν ένα-κάποιο πτυχίο οι δημόσιοι υπάλληλοι, προκειμένου να εξελίσσονται στην ιεραρχία-, αλλά και να ληφθεί πρόνοια για όσους φοιτητές του έμειναν άνεργοι και αδυνατούν στην καταβολή διδάκτρων, με συνέπεια την διαγραφή τους από το Πανεπιστήμιο.

Στην περίπτωση αυτή, χάνουν όσα δίδακτρα έχουν ήδη καταβάλει, ενώ βρεθεί η οικονομική δυνατότητα, πρέπει να μπουν και πάλι σε διαδικασία κλήρωσης προκειμένου να συνεχίσουν τις σπουδές. Δηλαδή: έχουν καταβάλει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό (η κάθε ενότητα στοιχίζει 550 Ευρώ και απαιτούνται τουλάχιστον 12 θεματικές ενότητες για την απόκτηση του πτυχίου) και ούτε τα χρήματά τους μπορούν να σπουδές.

Το άλλο με τον Παππά το ξερεις; - Ελεύθερος Τύπος, Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2016

Ο κοινός τόπος της φετινής εμφάνισης του Τσίπρα, στην ΔΕΘ, με άλλες, προηγούμενες ήταν τα ψεύδη, η έπαρση και το θράσος. Το νέο στοιχείο είναι ο καταφανής εκνευρισμός του –ειδικά σε «δύσκολες» ερωτήσεις-, η απόσταση που πήρε από το δεξί του χέρι και η απροκάλυπτη επίδειξη καθεστωτικής, ολοκληρωτικής, νοοτροπίας με τον αποκλεισμό από τις ερωτήσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, ενώ, σε άλλα, φίλια δόθηκε η δυνατότητα υποβολής δύο-τριών ερωτήσεων.

Πράγματι, χρειάζεται μεγάλη περίσσεια θράσους να απευθύνεσαι σε συνταξιούχους, οι οποίοι, μόλις πήραν τις κουτσουρεμένες τους συντάξεις και στους αγρότες των οποίων έχεις φορολογήσει και τις επιδοτήσεις και να επαίρεσαι ισχυριζόμενος ότι προστάτευσες το εισόδημά τους.

Υπήρχε κάτι ενδιαφέρον και σημαντικό στην παρουσία του Τσίπρα; Ναι. Ενδιαφέρον, όσο και αποκρουστικό ήταν το σημείο κατά το οποίο, σε μία επίδειξη φασίζοντος κυνισμού επιτέθηκε στην δημοσιογράφο του Alpha, η οποία πιθανώς θα είναι άνεργη σε λίγες ημέρες. Δυστυχώς για εκείνη, ούτε κόκκινα γάντια έχει να φορέσει ούτε στην ΕΡΤ εργάζεται, γεγονός που θα την καθιστούσε εν δυνάμει πελάτη και επομένως, άξια προσοχής.

Μετά την ολοκλήρωση της φαρσοκωμωδίας της απόδοσης των τηλεοπτικών αδειών, οι κυβερνητικοί παράγοντες –και ο ίδιος ο Τσίπρας στην ΔΕΘ-, συμψηφίζουν την περίπτωση της ΕΡΤ με την μέλαινα προοπτική ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών. Μία ακόμη επίδειξη προπαγανδιστικής τακτικής ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Τούτο, γιατί, η ανόητη απόφαση και η ακόμη πιο βλακώδης μεθόδευση εφαρμογής, η οποία βαρύνει αποκλειστικά τον ίδιο τον Σαμαρά για την Δημόσια τηλεόραση, δεν αλλάζει το γεγονός ότι η σημερινή, τελική επιβάρυνση του Δημοσίου θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από τα έσοδα και φυσικά, πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικές περιπτώσεις.

Στην περίπτωση της ΕΡΤ, ο ιδιοκτήτης της (Ελληνικό Δημόσιο), απεφάσισε να κλείσει τον σταθμό, προκειμένου, να προβεί σε διαρθρωτικές αλλαγές. Οι εργαζόμενοι (1400 περίπου), που προσελήφθηκαν στην ΝΕΡΙΤ του Σαμαρά, προέρχονταν από την παλαιά ΕΡΤ και δεν νομίζω να υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις για το ότι έπρεπε να μειωθεί δραστικά ο αριθμός των 2.500+ εργαζομένων, οι οποίοι υπήρχαν στην προηγούμενη κατάσταση. Ας το κόψουν λοιπόν τα παπαγαλάκια της Κουμουνδούρου και τα μαντρόσκυλα του Μαξίμου το παραμυθάκι και αν θέλουν συζήτηση επί της ουσίας για την διαπλοκή και το μαύρο χρήμα, ας απαντήσουν στις αιτιάσεις του συνεταίρου τους Υπουργού Εθνικής Αμύνης!

Κανείς δεν θέλει να τίθεται σε διακύβευμα η εργασία κανενός! Αλλά, μόνον εμπαθείς, μικρόψυχοι, εκδικητικοί και κατά συνέπεια ηλίθιοι, συγκρίνουν και σε κάποιες περιπτώσεις επιχαίρουν. Όπως, μόνον διαστροφικά, καθεστωτικά μυαλά προκαταλαμβάνουν με θρασύτητα τις αποφάσεις δικαστηρίων και δη των Ανωτάτων όπως το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Το άλλο, με τον Παππά το ξέρεις; Αλήθεια, τι ήταν και αυτό; Μήπως, ο γκαιμπελίσκος του Σύριζα χρεώνεται το ναυάγιο των σχέσεων με τον …ραφηνάτο υποστηρικτικό πυλώνα του Τσίπρα ή μήπως εμμέσως υποδεικνύεται, αυτός ο υπουργός, ως «ο αίρων τις αμαρτίες» του συγχρωτισμού και τις κακές συναναστροφές; Κάτι από Μόσχα του … και Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς θυμίζει η τακτική του Τσίπρα….

Δυστυχώς, η χώρα ατύχησε και σε κρίσιμες στιγμές ανέδειξε ανεπαρκείς ηγεσίες, κατώτερες των περιστάσεων. Η προστιθέμενη(!) αξία του Σύριζα είναι η ολοκληρωτική αντίληψη και πρακτική. Αντίληψη η οποία προσήκει σε Ανατολικού τύπου Δεσποτείες ή σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όλων των αποχρώσεων.

ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι: Οι βαρονίες που εμποδίζουν την σύμπραξη στην Κεντροαριστερά- Ελεύθερος Τύπος, Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2016

Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι λίγοι περίμεναν αίσια έκβαση στην διαβούλευση για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς –προσωπικά, βρίσκω κενό τον όρο, θα επέλεγα του «Προοδευτικού Χώρου»-, στην οποία μετείχαν η Δημοκρατική Συμπαράταξη και το Ποτάμι.

Παρά το γεγονός των καλών σχέσεων και της επικοινωνίας που είχε αναπτυχθεί κατά το τελευταίο διάστημα και την κοινή στάση των δύο κομματικών σχηματισμών στο Κοινοβούλιο, για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ τίποτε δεν προοιώνιζε θετική κατάληξη, τουλάχιστον, στο εγγύς χρονικό διάστημα.

Αυτό, αφ’ ενός για λόγους, οι οποίοι συνδέονται με τον «χαρακτήρα» των δύο κομμάτων και αφ’ ετέρου, διότι, ο προαναγγελλόμενος «γάμος» ήταν συνέπεια … προξενιού, με απουσία των άλλων, απαραίτητων για την περίπτωση συναισθημάτων.

Δηλαδή, δεν ήταν τόσο η ιδεολογική και η πολιτική συνάφεια των δύο φορέων που τους οδηγούσε «εις σάρκαν μία», αλλά η πίεση που ασκούσαν εσωτερικοί κύκλοι τους για κοινή εκλογική κάθοδο, αύξηση των ποσοστών και συνακολούθως την διατήρηση των εκλογικών εδρών, πράγμα θεμιτό μεν, ως σκοπιμότητα, ατελέσφορο δε ως ουσιαστική πράξη ανασύνταξης του Προοδευτικού Χώρου.

Η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ σηματοδότησε την στρατηγική ήττα του ευρύτερου χώρου, γεγονός που καταγράφεται εύγλωττα στα εκλογικά αποτελέσματα. Και μπορεί να υπάρχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ειδικώτερα από το 2011 και μετά, μέχρι και σήμερα, αλλά ήταν και –κατά κάποιον τρόπο- σχεδόν αναπόφευκτη, για μία χώρα όπως η δική μας, με το τεράστιο έλλειμμα παιδείας, τις σωρευμένες παθογένειες –γενετήσιες και επίκτητες- στο Κράτος και την οικονομία και κυρίως, με ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα στο οποίο φυσικά πολιτικοί και πολίτες συνοδοιπορούσαν και με ανάλογο μέρισμα ευθύνης, διαιώνιζαν την στρεβλή αντίληψη για την έννοια του δημοσίου συμφέροντος.

Το ΠΑΣΟΚ έκτοτε εισήλθε στην «πολική νύκτα» του. Πανικόβλητες ηγεσίες αναζητούσαν λύσεις τύπου «Ελιάς» και κατέστησε ισότιμους συνομιλητές του ομάδες, των οποίων η κομπορρημοσύνη και φιλοδοξία, καμία αντιστοίχηση δεν είχαν στην κοινωνία. Δεν πρέπει να λησμονείται, ότι ακόμη και όσοι σήμερα βρίσκονται για κάποια στιγμή στο προσκήνιο και προκαλούν την προσοχή, αυτό συνέβη γιατί είτε εντάχθηκαν είτε «κόλλησαν» στο οργανωμένο ΠΑΣΟΚ. Η «Ελιά» ήταν ένας σχηματισμός, στον οποίο τον κορμό αποτελούσε το ΠΑΣΟΚ. Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ» επίσης.

Η σημερινή ηγεσία του κόμματος κληρονόμησε από την προηγούμενη το άγχος για την άνευ όρων και αρχών, ανανέωση και πέφτει στην ίδια παγίδα της απαξίωσης του χώρου του. Δεν αντιλέγω και σε καμία περίπτωση δεν υποτιμώ την παρουσία σημαντικών και απολύτως χρήσιμων, ικανών και έντιμων ανθρώπων στις παρέες που συγχρωτίζονται σήμερα στον χώρο της προοδευτικής παράταξης. Και φυσικά, η ΔΗΜΑΡ, έστω και αυτή που έχει απομείνει συντεταγμένη υπό το σημερινό σχήμα, έχει θετικά να προσφέρει και λειτουργεί αναζωογονητικά στην προσπάθεια. Πέραν αυτού, όμως, προκειμένου να «μπολιάσεις» το δέντρο, δεν αναδεικνύεις το «μπόλι» σε δέντρο και οπωσδήποτε, δεν κόβεις τον υπάρχοντα κορμό.

Προφανώς και στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν σημαντικά θέματα που πρέπει να εξετασθούν και να θεραπευθούν. Οι βαρονίες, οι προσωπικές στρατηγικές στελεχών και η ιδιοτελής και μόνον σκοπιμότητα, αποτελούν σημεία που εμποδίζουν την επαναφορά της ουσιαστικής πολιτικής διεργασίας εντός του οργανισμού στο κόμμα αυτό. Όμως, δεν είναι δυνατόν να τίθεται εν αμφιβόλω η ιστορική διαδρομή του και η συντεταγμένη οντότητά του.

Ο Προοδευτικός Χώρος δεν πάσχει από πρόσωπα και ούτε η συνάθροιση δίνει τις αναγκαίες απαντήσεις. Αυτό που απαιτείται είναι να δοθεί ένα τέλος στην αέναη ομφαλοσκόπηση και η διαμόρφωση σοβαρών και ουσιαστικά επεξεργασμένων προτάσεων και θέσεων για τα προβλήματα της χώρας.

Ακόμη και αν όλες οι επιγραφές αλλάξουν και όλα τα «παλιά» πρόσωπα φύγουν από το προσκήνιο –ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα προς επίλυση, ποιος δηλαδή θεωρείται νέος και ποιος παλαιός-, δεν πρόκειται να επανέλθει η ισορροπία και να μπει ο χώρος σε τροχιά ανασύνταξης. Το ζητούμενο δεν είναι το χαμόγελο της Colgate, ούτε η πλέον καλλίπυγος παρουσία, αλλά η πολιτική.

Η επεξεργασία θέσεων και πολιτικής για την δημιουργία θεσμικού κράτους, εκλογικό νόμο, στρατηγικό σχεδιασμό για την ανάπτυξη, τομές για τον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Διοίκησης, την αλλαγή του Διοικητικού Συστήματος, την Παιδεία και την Υγεία-Πρόνοια, την αποκέντρωση είναι οι sine qua non προϋποθέσεις, ώστε να αρχίσουν οι πολίτες να ενδιαφέρονται για τον λόγο της κεντροαριστεράς. Άνευ τούτων, ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων…

Έλλειμμα: Μια «βόμβα» που έσκασε - Ελέυθερος Τύπος, Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2016

Η πρώην Πρόεδρος της Βραζιλίας οδηγείται στο ειδικό δικαστήριο αφού προηγουμένως, η Γερουσία της χώρας της, με συντριπτική πλειοψηφία, την καθαίρεσε από το αξίωμά της. Το αδίκημα για το οποίο παραπέμπεται η κα Dilma Rousseff, είναι εκείνο της παραχάραξης στοιχείων του προϋπολογισμού και απόκρυψης του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Η Ελληνική Βουλή το 2008, ψήφισε προϋπολογισμό με έλλειμμα στο 3%. Αναθεωρήθηκε περίπου, 6 μήνες μετά, στο 6%. Τελικά, το έλλειμμα το 2010 εμφανίσθηκε στο 15%. Φυσικά, κανείς από την πολιτική ηγεσία –Πρωθυπουργός ή Υπουργός Οικονομικών- της περιόδου δεν υπέστη κανενός είδους συνέπεια. Αντιθέτως! …

Τελικά, αυτός που την πλήρωσε, ήταν εκείνος στα χέρια του οποίου «έσκασε» η βόμβα και είχε την αφέλεια να πραγματοποιήσει τις πλέον ακατάλληλες επιλογές προσώπων και πράξεων.

Παρ’ όλα αυτά, η ευθύνη για την υπαγωγή στο Μνημόνιο δεν ανήκε στην Κυβέρνηση Παπανδρέου. Το τεράστιο έλλειμμα, με συνέπεια τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό, δημιουργήθηκε την περίοδο 2004-2009 και η στοιχειώδης συστολή δεν θα έπρεπε να εκλείπει από τους, τότε, υπευθύνους, οι οποίοι θα έπρεπε να σιγούν και επί σκηνής και στο παρασκήνιο.

Έκτοτε, η Ελληνική κοινωνία, επιδεικνύει απόλυτη συνέπεια προς την αγαπημένη σε αυτήν και συνήθη πρακτική στρουθοκαμήλου. Ακόμη και σήμερα, μετά από μια 6ετία σκληρής λιτότητας, περικοπών και ό,τι άλλο επήλθε, αναζητά μανιωδώς το ποιος φταίει. Επιρρίπτει τα βάρη σε όποιον βρίσκει βολικό και ξορκίζει το κακό, καταριέται τους κακούς δανειστές, τους ξένους που «μας μισούν» και απαξιώνει συλλήβδην την περίοδο της Μεταπολίτευσης!
Κανείς λόγος για το ΤΙ φταίει και για το ΠώΣ θα λύσουμε τα προβλήματά μας, αφήνοντας στην άκρη προσωρινά την μανία αποδόσεως ευθυνών. Πολύ πιθανόν γιατί έτσι, κλαυθμυρίζοντας ως παραπλανηθείσα νεανίς, αυτό-απαλλάσσεται καθένας από την δική του ευθύνη.

Για όσους διαθέτουν την στοιχειώδη ψυχραιμία και λογική –ομολογουμένως, πολύ δύσκολο για την σημερινή συνθήκη-, να υπενθυμίσουμε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέδωσε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη χρέος περίπου στο 90% του ΑΕΠ. Ακολούθως, από το 1993, οι κυβερνήσεις Α. Παπανδρέου και Κώστα Σημίτη διατήρησαν το έλλειμμα στο 95%-97%.

Η Κυβέρνηση Σημίτη, παρέδωσε στους Καραμανλή – Αλογοσκούφη χρέος 168 δις. και -για πρώτη φορά- πρωτογενές πλεόνασμα. Ταυτοχρόνως, οι δείκτες κατέγραφαν 4% ανάπτυξη.

Η διάδοχος κυβέρνηση Καραμανλή, εκτόξευσε το πρωτογενές έλλειμμα και το χρέος στα 320 δις. Απέκρυψε τεχνηέντως και «δολίως» την δυναμική του ελλείμματος το οποίο τελικά προσδιορίσθηκε από την Τράπεζα της Ελλάδος λίγους μήνες μετά τις εκλογές του 2010 στο 12% για να καταλήξει, τελικώς, στο 15%, σύμφωνα με τις αδιαμφισβήτητες μετρήσεις της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής και της Eurostat. Ας σημειωθεί, στο σημείο αυτό, ότι παρά τις πομφόλυγες ορισμένων κυβερνητικών και την καταφανούς σκοπιμότητος, εκ νέου δίωξη του κ. Γεωργίου, η εγκυρότητα των στοιχείων είναι κοινώς αποδεκτή· γεγονός που προσφάτως στην Βουλή επιβεβαίωσε κατά απόλυτο τρόπο και ο κ. Χουλιαράκης.

Είναι προφανές, επομένως, ποιος ευθύνεται για την έκρηξη του ελλείμματος και την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και τον μηχανισμό στήριξης. Μηχανισμός, ο οποίος σε Ευρωπαϊκό επίπεδο δεν υφίστατο καθώς δεν είχε ληφθεί καμία πρόνοια από πλευράς Ευρωπαϊκής Ενώσεως για παρόμοια περίπτωση, παρά το γεγονός ότι ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες η κρίση είχε ξεκινήσει από το 2007 και δεν ήταν δύσκολο να καταλάβει κάποιος ότι σε περιβάλλον παγκοσμιοποιημένων αγορών, θα υπερπηδούσε τον Ατλαντικό και θα έφθανε στις ακτές και την ενδοχώρα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου.

Επομένως, προξενεί ερωτηματικά η στάση της πολιτικής ηγεσίας των κυβερνώντων, η οποία αρνείται κάθε συζήτηση για την περίοδο 2004-2009 και επιπροσθέτως, τοποθετεί σε κυβερνητικούς θώκους και θέσεις διοίκησης πρόσωπα, τα οποία βρίσκονταν είτε άμεσα είτε έμμεσα στον κύκλο της εξουσίας, εκείνης της περιόδου.
Σήμερα, η χώρα κινείται στα όρια της πλήρους κατάρρευσης. Οι 6ετείς θυσίες των πολιτών, προβάλουν μάταιες και η κυβέρνηση προσπαθεί με επικοινωνιακές ακροβασίες να κερδίσει χρόνο εξουσίας. Το χειρότερο, όμως, που έχει συμβεί είναι η ζημιά που έχει υποστεί η νοημοσύνη των πολιτών. Ζημιά, που είναι το αποτέλεσμα της ελεεινής τακτικής που ακολούθησε το σημερινό κυβερνών κόμμα και οι συνοδοιπόροι του, σε όλη την διάρκεια που ήταν αξιωματική αντιπολίτευση.

Δεν έχει νόημα η συζήτηση για το ποιος και τι ψέματα είπε. Αυτά, αξιολογούνται, κρίνονται και απαντούνται από τους πολίτες. Το κρίσιμο ζητούμενο είναι η απόφαση όλων, να προχωρήσουν σε ουσιαστικό διάλογο για το ποια χώρα θέλουμε. Να αξιοποιήσουμε την ιστορική γνώση, χωρίς αυτό να οδηγεί σε εμμονές, αλλά να τροφοδοτεί την σκέψη δημιουργικά. Να αποφασίσουμε και να πράξουμε.

10 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για τις νέες τηλεοπτικές άδειες-Ελεύθερος Τύπος-Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2016

Συμπεράσματα από την υπόθεση αδειοδότησης των τηλεοπτικών σταθμών:

1. Διαπλεκόμενοι στην χώρα ήταν οι Κοντομηνάς (Alpha), Βαρδινογιάννης (Star) –οι οποίοι τιμωρήθηκαν με 3μερο εγκλεισμό στην Γενική Γραμματεία Τύπου, ενώ οι του Mega την ύστατη στιγμή και προ της τελικής κρίσεως, μετενόησαν, απαρνήθηκαν τα εγκόσμια και προφανώς οδεύουν προς μοναστικό βίο.
2. Λιγότεροι τηλεοπτικοί σταθμοί, από όσους μπορεί ευχερέστατα να υπάρξουν, σημαίνουν πάταξη της διαπλοκής και επιβολή τάξεως και νομιμότητας.
3. Οι Αλαφούζος (ΣΚΑΪ), Κυριακού (ΑΝΤ1) προσήχθησαν στην Γραμματεία Τύπου, ως διαπλεκόμενοι και αυτοί, αλλά, απεδείχθη «δικαστική πλάνη» και τους επετράπη να συνεχίσουν, αφού υπέγραψαν δήλωση μετανοίας.
4. Οι δύο νέοι στον χώρο (κ. Καλογρίτσας και κ. Μαρινάκης) κατέβαλαν περί τα 80 εκατομμύρια ευρώ για την άδεια, τα οποία προφανώς επέχουν ρόλο δωρεάς προς την κυβέρνηση –προκειμένου να ανακουφίσει τις ευπαθείς ομάδες-, αφού από την διαφημιστική πίττα των 200 εκ. ευρώ και συνυπολογιζομένου του κόστους έναρξης και λειτουργίας είναι αμφίβολο αν θα τα αποσβέσουν πριν αναχωρήσουν προς την «αιώνιο Ανατολή».
5. Την βιωσιμότητα ή μη μιας επιχείρησης δεν την κρίνει η αγορά, αλλά αυτή καθορίζεται με Κυβερνητική απόφαση, δια χειρός του αρμόδιου Υπουργού.
6. Η κουμπαριά πλέον από-ενοχοποιείται και κάθε καταγγελία ξεπλένεται και καθάρεται από τα αναβλύζοντα, ιερά δάκρυα υπουργού, ο οποίος πρέπει να έχει προηγουμένως γλύψει όλο το παλιό και σάπιο πολιτικό σύστημα και να έχει αναβαπτισθεί στην κολυμβήθρα της Κουμουνδούρου (τελικά, πρέπει να είναι πολύ μεγάλη).
7. Όσο περισσότερο κιμά κάνεις τα μυαλά των πολιτών και όσο πιο πολύ απευθύνεσαι στα ταπεινά τους ένστικτα, τόσο πιο ασφαλής κάθεσαι στην καρέκλα σου.
8. Αριστερό πράμα δεν είναι η επιτυχία και η αριστεία, αλλά, προοδευτικό ζητούμενο είναι η αχρηστία.
9. Οι πλέον επικερδείς δραστηριότητες στις μέρες μας είναι η παραγωγή και εμπορία σανού (αν είναι υψηλών προδιαγραφών, γίνεσαι και επίσημος προμηθευτής του Δημοσίου).
10. Ας είσαι και παπάς απ’ τον καμένο σου λεβέντη θε να πάς (άσχετο με την πρώτη ματιά, αλλά καλό κι επίκαιρο).

Αυτά για μεσημβρία Σαββάτου, πλείονα επι του θέματος από Δευτέρας!