Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Τι κερδίζουν οι Κούρδοι από την μάχη κατά του ISIS - Koolnews/Παρασκευή, 22 Αυγούστου, 2014



Τα πλήγματα της Αμερικανικής αεροπορίας και η παροχή  σύγχρονου οπλισμού από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προς τους Πεσμέργκα (Peshmerga) της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβερνήσεως (Kurdistan Regional Government), συνέβαλαν στην κρίσιμη ενίσχυσή τους και ως αποτέλεσμα επήλθε η ανάσχεση της προέλασης των συμμοριτών του ISIS, προς το Arbyl και εν συνεχεία, η ανακατάληψη από τις Κουρδικές δυνάμεις περιοχών γύρω από την Μοσούλη, μεταξύ αυτών και την υψηλής στρατηγικής σημασίας περιοχή του όρους Shangal (σημαντική γιατί παρέχει δυνατότητα ελέγχου εδαφών σε Ιράκ και Συρία), καθώς και το μεγαλύτερο ανατολικό τμήμα του υδροηλεκτρικού φράγματος του Τίγρητος που ευρίσκεται 50 χλμ. βόρεια της πόλης.
Επιπροσθέτως, η παραίτηση του Ιρακινού Πρωθυπουργού Νούρι Αλ-Μάλικι (Nuri Al Maliki) και η εντολή σχηματισμού Κυβερνήσεως στον μετριοπαθή Σιΐτη Χαϊντάρ Αλ-Αμπάντι, επιτρέπει -σύμφωνα με δηλώσεις του ισχυρού πολιτικού παράγοντα της Κουρδικής συνιστώσας στο Ιράκ και μέχρι σήμερα υπουργού εξωτερικών, κου Χοσιάρ Ζεμπάρι-, την επιστροφή των Κούρδων στην Κυβέρνηση του Ιράκ, με προφανή συνέπεια την αποκατάσταση της κυβερνητικής συνοχής και την δυνατότητα απόδοσης αποτελεσματικών απαντήσεων στην επιθετικότητα του ISIS από πλευράς των δυνάμεων ασφαλείας του Ιράκ. Ήδη, βοηθούσης και της διεθνούς υποστηρίξεως ο Ιρακινός στρατός ελέγχει και πάλι το κέντρο του Τικρίτ.
Σημαντικό είναι το γεγονός ότι, πρώτη φορά Κουρδικές δυνάμεις μάχονται από κοινού. Πλέον των 2000 μαχητών των “Δυνάμεων Προστασίας του Λαού” (YPJ), δηλαδή των ενόπλων του PKK και ισαρίθμων ομοεθνών τους από τις “Ειδικές Δυνάμεις Προστασίας του Λαού” (YPG) της Συρίας και των τμημάτων του PJAK των Κούρδων στο Ιράν, βρίσκονται στο πλευρό των Πεσμέργκα του Ιρακινού Κουρδιστάν αντιμετωπίζοντας την επίθεση των συμμοριτών του Al-Baghdadi. Επίσης πρέπει να συγκρατηθεί ότι πρώτη φορά, οι ένοπλες δυνάμεις του Αυτόνομου Ιρακινού Κουρδιστάν γίνονται, επίσημα, αποδέκτης στρατιωτικού εξοπλισμού από την Δύση (η Ρωσική Κυβέρνηση ήδη απέστειλε αριθμό παλαιάς γενιάς μαχητικών αεροσκαφών SU-25). Αυτό συνιστά κατά Κουρδικούς κύκλους μια έμμεση αναγνώριση της Κουρδικής οντότητας της οποίας ο μετασχηματισμός σε Κράτος με την συμπερίληψη και άλλων εδαφών και Κουρδικών πληθυσμών από τις γειτονικές περιοχές, δεν είναι πλέον μακρινή προοπτική -ίσως και πολύ πιο ταχεία εξέλιξη από ότι μπορεί να αναμένει κανείς.
Πράγματι, οι Κούρδοι της Συρίας από τα πρώτα στάδια της κρίσεως εκεί, είχαν οριοθετήσει την περιοχή τους, η οποία και είναι κρίσιμης σημασίας για την βιωσιμότητα ενός πιθανού Κουρδικού κράτους στο μέλλον, μιας και θα διασφαλίσει την έξοδο στην Μεσόγειο, ενώ τηρούν στάση φιλικής ουδετερότητας προς τις δυνάμεις του Άσαντ, παρέχοντας άσυλο σε στρατιωτικούς της Συρίας που καταφεύγουν εκεί, μετά από ατυχείς για αυτούς, εξελίξεις σε συγκρούσεις με ένοπλα τμήματα της Συριακής Αντιπολίτευσης· επίσης και η Τεχεράνη, έχει από καιρού παύσει την διενέργεια πολεμικών επιχειρήσεων κατά των Κούρδων του PJAK στα ορεινά ΒΔ της χώρας, ερχόμενη σε σιωπηρή και άτυπη προς ο παρόν συμφωνία για την μη δημιουργία εσωτερικών προβλημάτων στο Ιράν από τις Κουρδικές οργανώσεις
Ακόμη, σημαντικός είναι και ο ρόλος της Τουρκίας, για την οποία αναλυτές στην περιοχή πιθανολογούν βάσιμα, ότι τροφοδοτεί και υποστηρίζει -τουλάχιστον στις αρχικές φάσεις της δράσης του- το ISIS, όχι τόσον για λόγους Σουνιτικής θρησκευτικής αλληλεγγύης, αλλά, διότι, κατά πάσα πιθανότητα η ηγεσία της Αγκύρας έκρινε ότι θα παρενοχλούσε ουσιαστικά τις Σιϊτικές δυνάμεις της Συρίας και του Ιράκ και με τις συνακόλουθες, αρνητικές επιπτώσεις σε κάθε προσπάθεια εδραιώσεως και ενισχύσεως της Ιρανικής επιρροής στην περιοχή.
Αυτό, ίσως, να ξενίζει ως εκδοχή, αλλά οι εξ επιπολής προβλέψεις ειδημόνων ή οι ευσεβείς επιθυμίες, των πάσης εμβελείας αναλυτών, σύμφωνα με τις οποίες ο Ερντογάν θεωρείτο “ξοφλημένος”, διεψεύσθησαν παταγωδώς καθώς, ο Τούρκος πολιτικός ηγέτης πέτυχε την εκλογή του στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα της εκ Δυσμών γείτονος. Το επόμενο βήμα θα είναι η ανάρρηση του πραγματικού δημιουργού της νέας Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, του Αχμέτ Νταβούτογλου στην θέση του Πρωθυπουργού.
Πρέπει να επισημανθεί στο σημείο αυτό, το ότι εντύπωση και ερωτηματικά προκαλεί η αξιοσημείωτη ανανέωση των εξοπλισμών του ISIS –στις επιχειρήσεις που πραγματοποίησαν το τελευταίο διάστημα, χρησιμοποίησαν όπλα και οχήματα σχεδόν καινουργή και όχι μόνον, εκείνα που υφάρπαξαν από τα Ιρακινά στρατόπεδα. Αξιόπιστοι κύκλοι σχολιαστών στην περιοχή, υποστηρίζουν ότι αυτή η δυνατότητα ανανέωσης του εξοπλισμού τους, δεν οφείλεται μόνον στην απόσπαση 10 δισ. Ιρακινών Δηναρίων (ισοδυναμούν με περίπου 10 εκμ. Δολ. ΗΠΑ), τα οποία υπήρχαν στην Κεντρική Τράπεζα του Ιράκ στην Μοσούλη.
Στο σημείο αυτό, πρέπει να συγκρατηθεί ότι οι ίδιοι κύκλοι αναφέρουν ότι προ της επιθέσεως των ισλαμιστών στην Μοσούλη, ο Σουνίτης Κυβερνήτης της πόλεως, εξέδωσε ημερήσια διαταγή προς τις Ιρακινές ένοπλες δυνάμεις που στρατοπέδευαν στην περιοχή, στην οποία μεταξύ άλλων, προτρέπει στην παράδοση των όπλων και στην αποφυγή συγκρούσεως με «όποια ξένη ισλαμική δύναμη» επέμβει στην περιοχή, αφού και η Βαγδάτη τηρεί –πάντοτε κατά τον πρώην Κυβερνήτη-, εχθρική στάση έναντι του Σουνιτικού πληθυσμού.
Το γεγονός αυτό ενισχύει την προαναφερθείσα υπόθεση ότι η Τουρκική πλευρά, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού της με το Ιράν τουλάχιστον αρχικά ενίσχυσε –και ίσως συνεχίζει-, την συμμορία του ISIS. Φυσικά, δεν αποκλείεται η εκδήλωση πράξεων «αλληλεγγύης» στους φανατικούς σουνίτες τρομοκράτες του ISIS και από άλλα σουνιτικά καθεστώτα του Κόλπου, όπως το Qatar και η Σαουδική Αραβία.
Οι αμοιβαδόν εναλλαγές των όλων δεδομένων στην λεκάνη της Ν.Α. Μεσογείου -Ιράκ, Γάζα, Συρία-, προφανώς και δεν είναι ασύνδετες με την κατάσταση που εξελίσσεται λίγο βορειότερα στην Κριμαϊκή Χερσόνησο, κομβικό σημείο για τον έλεγχο της Αζοφικής και την διασφάλιση εξόδου της Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα· ευνοήτως, πυροδοτούν την εξύφανση ποικίλων σεναρίων περί των εξελίξεων.

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

Πόσο ανασφαλές είναι τελικά το Ισραήλ… Σάββατο, 2 Αυγούστου, 2014

Ανέκαθεν και σε κάθε κρίση, πρόκληση ή επίθεση, το Ισραήλ επέλεγε την σκληροτέρα των απαντήσεων αντιποίνων. Προφανώς, αιτία για αυτό είναι η ανασφάλεια, την οποία αισθάνονται οι Ισραηλινοί, δεδομένου ότι η χώρα βρίσκεται εντός απολύτως εχθρικού περιβάλλοντος, για την δημιουργία του οποίου έχουν και οι ίδιοι ευθύνη.

Πρέπει να συγκρατείται ότι, οι Ισραηλινοί δέχθηκαν επίθεση από τον 5μερή αραβικό συνασπισμό (Ιορδανία, Συρία, Ιράκ, Αίγυπτος και Λίβανος) κατά το έτος 1948· στον πόλεμο των Έξι Ημερών, το Ισραήλ πρόλαβε επίθεση των Αιγύπτου και Ιορδανίας, στο δε πόλεμο του Γιομ Κιπούρ -την μεγαλύτερη θρησκευτική εορτή-, μόλις κατάφερε η χώρα να διασωθεί από νέα Αραβική επίθεση.
Από την άλλη πλευρά η σύσταση –με την απόφαση 181 του Σ.Α. των Η.Ε.-, του Ισραηλινού Κράτους, προκάλεσε κύμα Παλαιστινίων προσφύγων, οι οποίοι ουδεμία αποζημίωση έλαβαν ποτέ και έκτοτε υποχρεώθηκαν να ζουν ως «μη λαός», αφού παρά την αρχική πρόνοια της απόφασης των Η.Ε., ουδέποτε δημιουργήθηκε Αραβικό (Παλαιστινιακό) Κράτος και η Δυτική Όχθη μέχρι και το 1967 ανήκε στην Ιορδανία (τότε Υπεριορδανία). Η πλειοψηφία βέβαια των προσφύγων αυτών, κατέφυγε στην Χασεμιτική Ιορδανία (η πλήρης ονομασία της χώρας είναι Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας) και έλαβε αμέσως Ιορδανική υπηκοότητα (οι Ιορδανοί υπήκοι σε ποσοστό 60%-70%, δηλαδή η πλειοψηφία των κατοίκων της, είναι ακόμη και σήμερα Παλαιστινιακής καταγωγής).
Αυτά, δημιούργησαν εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη αισθημάτων ανασφάλειας, καχυποψίας και εχθρότητας μεταξύ των Ισραηλινών και Αράβων γειτόνων τους. Παρά ταύτα, μετά από σφοδρές συγκρούσεις η ΟΑΠ και ο Γιάσερ Αραφάτ από Παλαιστινιακής πλευράς και ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Γιτζάκ Ραμπίν, ανέλαβαν σοβαρή ευθύνη και οι δύο πλευρές κατέληξαν στην Συμφωνία του Όσλο και εν συνεχεία οι διαπραγματευτικές ομάδες στην Στοκχόλμη προετοίμαζαν το κείμενο της οριστικής λύσης. Κάπου εκεί ο Ραμπίν δολοφονήθηκε από Εβραίο φανατικό, ενώ η συνέχεια της προσπάθειας για οριστική επίλυση στο Καμπ Ντέϊβιντ με τους Εχούντ Μπάρακ και Γιάσερ Αραφάτ, ναυάγησαν εξ αιτίας της αιφνίδιας άρνησης του Παλαιστίνιου ηγέτη να προχωρήσει τις διαπραγματεύσεις, κατά πάσα πιθανότητα εκβιαζόμενος από ακραίες οργανώσεις των Παλαιστινίων. Να σημειωθεί, ότι οι Ισραηλινοί με τον Ραμπίν, είχαν δεσμευθεί προφορικά στον Πρόεδρο Κλίντον –όπως αυτός ανέφερε, σύμφωνα με μαρτυρίες, στον Σιμόν Πέρεζ στο περιθώριο της ταφής του Ραμπίν στο Τελ Αβίβ-, για αποχώρηση των στρατευμάτων του Ισραήλ από τα κατεχόμενα στην μεθοριακή γραμμή που ίσχυε προ του Ιουνίου ΄67 (πόλεμος Εξι Ημερών).
Μέχρι το Όσλο οι απαντήσεις της Τσαχάλ , σε κάθε πρόκληση, ήταν πάντοτε –και συνεχίστηκαν και κατόπιν-, ασύμμετρα σκληρές και αντί να καταστείλουν τις περισσότερες φορές κλιμάκωναν την έξαρση βίας. Οπωσδήποτε, δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι το Ισραήλ βρίσκεται περιβαλλόμενο από μουσουλμανικές χώρες, συγγενείς πολιτισμικά και αλληλέγγυες θρησκευτικά με τους Παλαιστίνιους. Στα Παλαιστινιακά εδάφη, έχουν αναπτυχθεί ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις –με ισχυροτέρα φυσικά την Χαμάς-, οι οποίες ακολουθούν την οδό των τρομοκρατικών επιθέσεων έναντι αμάχων πολιτών.
Από τις χώρες αυτές (π.χ., Ιράν) ή τις οργανώσεις (π.χ., Χαμας), κάποιες έχουν ως συστατική αρχή τους και στόχο την καταστροφή του Ισραήλ. Αυτό, προφανώς και δεν επιτρέπει τον εφησυχασμό στους Ισραηλινούς. Έτσι, από την μια πλευρά Μόναχο, απαγωγές, εκρήξεις ανθρώποβομβών σε λεωφορεία και πλατείες, ρουκέτες και ανατινάξεις αυτοκινήτων, από την άλλη, Σάμπρα, Σατίλα, ναυτικός αποκλεισμός της Γάζας –είναι σχετικά πρόσφατο και το επεισόδιο με το Τουρκικό πλοίο Mavi Marmara που κατά δήλωσή των Τούρκων μετέφερε «βοήθεια»-, τείχος στην μεθόριο κ.ο.κ. Τελικά οι ακραίοι και από τις δύο πλευρές, πήραν το «πάνω χέρι» και οι κύκλοι αίματος κλείνουν μόνο και μόνο για να ανοίξουν οι επόμενοι.
Σήμερα, όμως, το Ισραήλ εμφανίζεται να ξεπερνά κάθε μέτρο και αυτή η στάση προκαλεί ερωτηματικά. Κατ’ αρχάς είναι αποδεδειγμένο ότι η βία τρέφει τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό της Παλαιστινιακής πλευράς. Όσο και αν αυτό είναι τελικά ατελέσφορη πρακτική, δεν πρέπει να υποτιμάται η οργή και το μίσος που προκαλεί η άσκηση βίας και ο θάνατος αμάχων και ειδικά παιδιών, έστω και αν κάποιοι προκάλεσαν την αντίδραση. Επομένως και με δεδομένο ότι οι Ισραηλινοί επιτελείς –πολιτικού και στρατιωτικού σχεδιασμού-, δεν είναι ούτε αμαθείς ούτε απληροφόρητοι ούτε πολύ περισσότερο ανόητοι, προκύπτει εύλογα το συμπέρασμα ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση το διακύβευμα για το Ισραήλ είναι κατά πολύ μεγαλύτερο. Τούτο, διότι, ναι μεν η σύγκρουση δεν είναι γενικώς με τους Παλαιστινίους, αλλά με την τρομοκρατική Χαμάς, οργάνωση η οποία, οραματίζεται Ισλαμικό Κράτος στα εδάφη του Ισραήλ, η βία της καταστολής δε, κατατείνει να υπερβαίνει τα ανθρωπίνως ανεκτά όρια.
Άραγε, γιατί ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός αποδέχεται το ρίσκο να στρέψει όλη την Διεθνή κοινή γνώμη εναντίον του Ισραήλ –την στιγμή μάλιστα που η απαγωγή και η δολοφονία των 4 εφήβων από την Χαμάς είχε προκαλέσει την κατακραυγή του πολιτισμένου κόσμου; Επίσης, τι ακριβώς εννοεί ο Κος Νετανιάχου όταν λέγει ότι, «θα διαλύσουμε την Χαμάς» σε μία περιοχή όπου ο πληθυσμός είναι με την οργάνωση αυτή σε ποσοστό άνω του 80%;
Ίσως, η απάντηση να βρίσκεται λίγο ανατολικότερα, προς την Τεχεράνη. Είναι γεγονός ότι, η Χαμάς έπληττε –όπως και η γειτονική Σιϊτική Hizbollah στον Λίβανο-, τις πόλεις του Ισραήλ με ρουκέτες Ιρανικής κατασκευής. Και μπορεί στο Ισραηλινό έδαφος να πέρναγαν υπογείως μέσω του δικτύου σηράγγων, όμως, δεν θα ήταν δυνατόν να φθάσουν εύκολα εκεί και μάλιστα σε επαρκή ποσότητα, δίχως συνδρομή εντός της Συρίας και του Ιράκ, χώρες που η αύρα χειρός Τεχεράνης είναι εντόνως αισθητή . Ακόμη, οι Ισραηλινοί είναι γνωστό, ότι πιέζουν τους Αμερικανούς για κτύπημα στο Ιράν, κάτι που ευτυχώς εκείνοι αρνούνται.
Δεν θα ήταν υπερβολή ή δίχως βάση η υπόθεση ότι, το Ισραήλ προκειμένου η πολεμική μηχανή του να είναι κατάλληλα προετοιμασμένη να καταφέρει πλήγμα εναντίον της θεοκρατικής Τεχεράνης, ξεκαθαρίζει τους τοπικούς λογαριασμούς του και καλύπτει τα νώτα του. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο θα το δούμε στο μέλλον –εγγύς ή απώτερο-, αλλά είναι σκέψη η οποία μόνο τρόμο δύναται να προκαλέσει.
Απαιτείται επομένως από την Διεθνή –σώφρονα- Κοινότητα, άμεση παρέμβαση καταλαγής της βίας και επιβολής μιας οριστικής και δίκαιης, βιώσιμης λύσης του Παλαιστινιακού. Διαφορετικά, κάθε εκδοχή είναι ανοικτή και καθόλου αισιόδοξη . . .