Γιατί είναι δύσκολο να ζει κανείς στα Βαλκάνια - Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου, 2014 - koolnews.gr

Ανέκαθεν ήταν δύσκολο να ζει κανείς στα Βαλκάνια. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και εξ ίσου συναρπαστικό και ενδιαφέρον. Δεν χρειάζεται να επαναληφθεί, ο χαρακτηρισμός τους ως «πυριτιδαποθήκη». Και πράγματι, οι λαοί στην γειτονιά αντιμετωπίζουν, σχεδόν, τα πάντα με το θυμικό στα «κόκκινα», έχουν δικούς τους ιδιαίτερους κανόνες συμπεριφοράς και το συναίσθημα είναι αν όχι κυρίαρχο, ισχυρά παρόν στις επιλογές.

Παρά το γεγονός ότι ο χαρακτηρισμός «βαλκάνιος» έχει υποτιμητική χροιά, δεν πρέπει να λησμονείται ότι στην γειτονιά αυτή της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, άκμασαν πολιτισμοί, οι οποίοι καθόρισαν την πορεία ολόκληρης της Δύσης. Είναι η περιοχή, όπου τα πολιτιστικά-πολιτισμικά στοιχεία των Μεσογειακών λαών αφομοιώθηκαν, αναπτύχθηκαν και οδήγησαν στην Κλασσική Αρχαιότητα και τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Σε αυτό, συνέβαλαν όλοι οι λαοί της περιοχής, καθένας με την δυνατότητά του και προφανώς, δεν θα υπήρχε το όλον αν δεν υπήρχαν τα επί μέρους τμήματά του.
Δυστυχώς, τα τελευταία 100-120 έτη, δηλαδή, από την ίδρυση των εθνικών κρατών στα Βαλκάνια και μετά, το ένδοξο παρελθόν δεν δικαιώνεται. Συγκρούσεις, ένοπλες συρράξεις και μεγάλες αιματοχυσίες χαρακτηρίζουν την νεώτερη ιστορία της περιοχής. Αυτό βέβαια, δεν είναι περίεργο, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν την ιδιοσυγκρασία των λαών και το γεγονός ότι οι πληθυσμοί ζούσαν σχεδόν για δύο χιλιετίες, υπό την επικυριαρχία δύο περιφερειακών υπερδυνάμεων –Ρώμης και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας- και η περιοχή αποτελούσε μια ενιαία γεωπολιτική ενότητα, εντός της οποίας οι μετακινήσεις πληθυσμών και μεγάλων εθνικών ομάδων ήταν ελεύθερη και συχνή. Αυτό επέφερε ως συνέπεια την ανάμειξη των κατοίκων και την παρουσία συμπαγών, εθνικών ομάδων στα εδάφη των νέων εθνικών κρατών και εγείρει εδαφικές διεκδικήσεις από όλους, προς όλους. Το πρόσφατο επεισόδιο στο Βελιγράδι, ήρθε να υπενθυμίσει αυτή την πραγματικότητα και να επιτείνει την ανησυχία την οποία έχουν προκαλέσει, ήδη, οι ένοπλες συγκρούσεις στην Ουκρανία και την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Το γεγονός θα περιοριζόταν στα όρια της απλής πρόκλησης, κάποιας ομάδας εθνικιστών –άλλωστε, αντίστοιχους ηλίθιους βρίσκει κανείς σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης-, οι οποίοι παρέσυραν στην ατελέσφορη βλακεία τους και κάποιους παίκτες της Αλβανικής εθνικής ομάδας. Όμως, όταν, η Κυβέρνησή της υπαίτιας για την πρόκληση, χώρας δεν καταδικάζει απερίφραστα την πρόκληση, τότε το ζήτημα γεννά πολλά ερωτηματικά και ανησυχίες. Στο σημείο αυτό, έρχεται να προστεθεί και η συμμοριτικού χαρακτήρα και μεθοδεύσεως επιδρομή Αλβανών ενόπλων, στις περιοχές της Ελληνικής μειονότητας.
Η τοποθέτηση της επίσημης Αλβανικής πλευράς και ιδιαίτερα του Πρωθυπουργού Κου Edi Rama, προξένησε μεγάλη απογοήτευση σε εκείνους που πίστευαν ότι στο πρόσωπό του η Αλβανία βρήκε έναν ηγέτη που θα είχε την δυνατότητα να την οδηγήσει στον σύγχρονο κόσμο, ως μια δυτική, φιλελεύθερη δημοκρατία και το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας να υπερβεί το εθνικιστικό παρελθόν καθεστωτικό παρελθόν του. Ενδεχομένως, αιφνιδιάστηκε και ο ίδιος από το μέγεθος της εθνικιστικής, αυτής, πρόκλησης, πάντως, σε κάθε περίπτωση η εικόνα στο συγκεκριμένο γεγονός, αν μη τι άλλο, τον αδικεί. Και τον αδικεί γιατί η όλη πολιτική του παρουσία, παραπέμπει σε έναν μετριοπαθή, ρεαλιστή ηγέτη.
Εν πάση περιπτώσει, ούτε δόκιμη, ούτε λειτουργική είναι η εξαγωγή εύκολων συμπερασμάτων και η καταφυγή σε αφορισμούς. Η ανάλυσή μας προκειμένου να οδηγεί σε θετικά αποτελέσματα· για να απαντά ουσιαστικά και με προοπτική, απαιτεί λελογισμένη, ψύχραιμη και ορθή καταγραφή και αξιολόγηση των δεδομένων και κυρίως, να είναι πολιτική:

• Είναι γνωστό και απολύτως κατανοητό, ότι η Αλβανική κοινωνία μετά από 50 και πλέον χρόνια καθεστωτικής προπαγάνδας και καλλιέργειας εθνικών μύθων και μόλις 100 ετών κράτος, δεν δύναται να αντιμετωπίσει με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα θέματα συναφώς με τους γείτονές της.
• Η προ ετών προσφυγή με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του ιδίου του Ράμα, στο Συνταγματικό Δικαστήριο και ακύρωση, από αυτό, της Ελληνοαλβανικής συμφωνίας περί του καθορισμού ΑΟΖ.
• Η μη ρητή καταδίκη και λήψη αποστάσεων της Αλβανικής Κυβέρνησης, έναντι φαινομένων έξαρσης εθνικισμού και η εμφάνισή της να σύρεται πίσω από ακραίους κύκλους ανωμαλίας –για προφανείς ψηφοθηρικούς λόγους-, καθώς και η διαφαινόμενη απόπειρα εμφάνισης θρησκευτικού χαρακτήρα σε αντιπαραθέσεις (με μειονοτικούς εντός χώρας ή γείτονές της).

Αυτά, ενθαρρύνουν σκέψεις, περί αύρας Τουρκικής χειρός στην υλοποίηση ή και ακόμη και τον σχεδιασμό, στην διαχείριση των εξωτερικών υποθέσεων της Αλβανίας. Προφανώς, κύκλοι εντός της Κυβέρνησης και των ελίτ εξουσίας, θεωρούν ότι τα συμφέροντά τους εξυπηρετούνται από την δημιουργία στενών δεσμών με την Άγκυρα.
Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η Τουρκία αρέσκεται στην εμπλοκή της σε παρόμοια παίγνια (δηλώσεις Αμερικανού Αντιπροέδρου Κου Biden περί αναμείξεώς της και της υποστηρικτικής διαθέσεως την οποία επέδειξε στην υπόθεση του «Ισλαμικού Κράτους»).
Κατά συνέπεια, δεν στερείται αλήθειας η υπόθεση ότι ενδεχομένως εντός του όλου στρατηγικού σχεδιασμού της, η Τουρκική πλευρά, θεωρεί ότι δεν «χάνει» από την διατήρηση και επέκταση γενικευμένης αναταραχής στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου και στο πλαίσιο του ανταγωνισμού της με την Τεχεράνη για τα πρωτεία στην περιφερειακή πρωτοκαθεδρία, επενδύει στην αστάθεια. Αυτή η πρακτική, βέβαια, δεν εκτιμάται και ως η απολύτως ενδεδειγμένη, μιας και σε περιόδους γενικευμένων αναταραχών και συγκρούσεων η Τουρκία δεν επέτυχε κέρδη. Αυτή τη στιγμή όμως, παρουσιάζεται ως τα σταθερά εκείνα εδάφη, μέσω των οποίων οι αγωγοί ενέργειας θα δύνανται να διέλθουν με ασφάλεια, ισχυρή δύναμη επιβολής διεθνούς βουλήσεως και την διατήρηση περιφερειακής τάξης. Αυτός ο ρόλος ενισχύεται από το γεγονός ότι είναι η χώρα η οποία έχει τον έλεγχο των υδάτινων πόρων της Μέσης Ανατολής, εφ’ όσον στα εδάφη της βρίσκονται οι πηγές του Τίγρητος και του Ευφράτου.
Προβάλλει συνεπώς, επιβεβλημένη η παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας, η οποία, σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να επιτρέψει την συνέχιση αυτής της τακτικής καθώς, εγείρονται κίνδυνοι γενικότερης αναφλέξεως και μη ελεγχόμενων εξελίξεων. Αφ’ ενός πρέπει να καταδικασθεί απερίφραστα η προκλητικότατη στάση των αλβανικών στοιχείων που δυναμίτισαν την πορεία εξομάλυνσης των σερβο-αλβανικών σχέσεων. Ο φόρος αίματος που κατεβλήθη –ακόμη και στις τελευταίες δύο 10ετίες σε Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη κ.λπ., αρκεί!
Αφ’ ετέρου πρέπει οι ίδιοι οι Βαλκανικοί λαοί να συνειδητοποιήσουν ότι εντός της Ευρωπαϊκής οικογένειας, διεκδικήσεις και αντιπαραθέσεις που θυμίζουν «συγγενείς που τσακώνονται για την περιουσία του μακαρίτη» (εν προκειμένω μακαρίτης είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία), συμβάλουν στην διατήρηση της καθυστέρησης και των κοινωνικών-πολιτιστικών ελλειμμάτων της περιοχής (σε σχέση με τις υπόλοιπες δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες) και στερούν από τους ίδιους την προοπτική ανάπτυξης και ευημερίας που πραγματικά αξίζουν.
Ίσως είναι επίκαιρη, περισσότερο παρά ποτέ, η εκ νέου αναδιατύπωση του οράματος του Ρήγα Φεραίου για ανεξίθρησκα, πολυπολιτισμικά Βαλκάνια. Η ειρηνική συνύπαρξη και η κατάρριψη εθνικών μύθων, η ύπαρξη των οποίων, εξυπηρετούσε άλλους σκοπούς και σε άλλες εποχές, είναι προϋποθέσεις για την ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην σύγχρονη εποχή. Ο προσανατολισμός πρέπει να είναι εστραμμένος προς την πρόοδο και το μέλλον, παρά τις όποιες δυσκολίες παρουσιάζονται στις σημερινές συνθήκες. Αυτό είναι το χρέος και φροντίδα κάθε ηγεσίας.
Ατυχώς, η Ελλάδα, ως χώρα ευρισκομένη, ήδη εδώ και 10ετίες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με δεδομένο το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, διέρχεται την σκληρότερη περίοδο της σύγχρονης μεταπολεμικής ιστορίας της. Παρ’ όλα αυτά, όμως, η Ελληνική εξωτερική πολιτική δεν πρέπει να αφεθεί στον λήθαργο και την μιζέρια ώστε να καθίσταται ο «πτωχός συγγενής» τόσον της Βαλκανικής όσο και της Ευρωπαϊκής οικογένειας, αλλά να προβεί σε παρεμβάσεις και πολιτικές που θα δικαιώνουν τον ρόλο και την ιστορική ευθύνη της.

http://www.koolnews.gr/egrapsan/508827-giati-einai-dyskolo-na-zei-kaneis-sta-valkania/

Η Ελλάδα, η Τουρκία, και ο «βραχνάς» του ISIS - Koolnews.gr Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου, 2014

Η προέλαση της τρομοκρατικής σπείρας του Al-Baghdadi στα βόρεια της Συρίας και προς την Βαγδάτη· οι αγριότητες εις βάρος των τοπικών πληθυσμών καθώς και οι φρικιαστικές δολοφονίες των πολιτών δυτικών κρατών οι οποίοι είχαν την ατυχία να πέσουν ως όμηροι στα χέρια τους· προκαλούν τρόμο και γεμίζουν αγωνία όλους τους φιλήσυχους πολίτες είτε δυτικούς και χριστιανούς.

Δεν χρειάζεται να επισημάνω, ότι η δράση των ψυχωτικών της καρικατούρας που αυτοαποκαλείται «χαλιφάτο» ή Ισλαμικό Κράτος, μπορεί να έχει ως άμεσους αποδέκτες τους μη σουνιτικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς στην περιοχή που δρα η τρομοκρατική συμμορία τους (Σιΐτες, Χριστιανούς κ.λπ.), όμως, αποτελεί εν δυνάμει σημαντικό κίνδυνο για τα καθεστώτα του Κόλπου ακόμη και για αυτήν την ίδια την Τουρκία. Αυτό, παρά το γεγονός ότι η τελευταία μαζί με το Κατάρ και κύκλους της Σαουδαραβικής ολιγαρχίας, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους για την κτήση της περιφερειακής ηγεμονίας, ενεθάρρυναν -αν δε ενίσχυσαν-, την δραστηριότητα του ISIS, τουλάχιστον κατά την αρχική φάση συγκρότησής του. Αυτό είχε επισημανθεί σε δημοσιεύσεις στην ιστοσελίδα koolnews, από την αρχική φάση της επιθετικής δραστηριότητας του ISIS.

Δεν ξέρω αν η Κυβέρνηση της Αγκύρας έχει επεξεργασθεί σχέδιο ανάσχεσής τους σε στιγμή που θα θεωρηθεί κατάλληλη, αλλά, είναι δεδομένη η δυσθυμία με την οποία αντιμετωπίζει η ισλαμική κοινότητα τους Τούρκους ομόδοξούς τους. Επιπροσθέτως, όσον αφορά στις μοναρχίες του Κόλπου, δεν πρέπει να λησμονείται το γεγονός ότι η Al Qaeda και ο Laden ήταν αποκυήματα της διαφθοράς την οποία χρεώνουν ορισμένοι θρησκόληπτοι πρίγκιπες στα καθεστώτα αυτά.

Σκέψεις αναλυτών οι οποίες διακινούνται ως φήμη περισσότερο και σύμφωνα με τις οποίες η επιδεικνυομένη δυτική ανοχή οφείλεται στην δημιουργία «ποντικοπαγίδας» για διάσπαρτους φανατικούς ισλαμιστές στο δυτικό κόσμο και την Τουρκική ενεργό συμμετοχή, παρά το γεγονός ότι υφίστανται στοιχεία που με μια επιπόλαιη ανάγνωση τις στηρίζουν (ροή χρήματος, διακίνηση μαχητών προς τα πεδία των μαχών κ.λπ.), δεν πρέπει να θεωρούνται ως βάσιμες και τούτο διότι θεωρώ ότι η Δύση έχει αντιληφθεί τους πολλαπλούς κινδύνους που συνεπάγονται παρόμοια εγχειρήματα.

Εξ όλου συνειρμού και δεδομένων, είναι πασίδηλη η ανάγκη επέμβασης δυτικών δυνάμεων –κάτι που επίσης, είχε επισημανθεί σε σχετικά κείμενα στο koolnews-, προκειμένου να ανασχεθεί η πορεία των τρομοκρατών. Η αμφιθυμία και η διστακτικότητα του Αμερικανού Προέδρου στην ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων δεν πρέπει να συνεχισθεί και να υϊοθετηθεί από τους άλλους Δυτικούς ηγέτες, μιας και οι αεροπορικές επεμβάσεις έναντι ατάκτων δυνάμεων δεν αποδίδει, καθώς αυτές οι ομάδες συγκεντρωνονται κατά την στιγμή των επιθετικών ενεργειών και αμέσως διασπείρονται.

Στο σημείο αυτό, η Ελληνική εξωτερική πολιτική οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες και να μην επιτρέπει στην Κυβέρνηση της Τουρκίας να κάνει ανενόχλητη «παιχνίδι» με την σταθερότητα και την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής και της νοτιοανατολικής λεκάνης της Μεσογείου. Η Τουρκία εκβιάζει την στιγμή αυτή την ισορροπία και προσπαθεί να επιβάλλει την δική της θέση τόσον στο θέμα γενέσεως Κουρδικού κράτους, όσον και προς την δυτική της πλευρά, προς το Αιγαίο και την Μεσόγειο, εξαγγέλλοντας έρευνες στην ζώνη της ΑΟΖ της Κύπρου.

Η διάθεση τουλάχιστον μίας μοίρας μαχητικών στο πλευρό των δυνάμεων που προσπαθούν να αποτρέψουν και να καταστείλουν τις εγκληματικές για την ανθρωπότητα ενέργειες του ISIS, θα αποτελούσε σημαντική, έμπρακτη απόδειξη της τοποθετήσεως της χώρας στο πλευρό των δυνάμεων του ελευθέρου κόσμου και θα καθιστούσε σαφές, ότι δεν κρύπτεται πίσω από δικαιολογίες τις οποίες παρέχει η οικονομική δυσχέρεια στην οποία βρίσκεται. Ακόμη δε καλύτερον θα ήταν να ζητηθεί η ένταξη της Ελληνικής δυνάμεως στην Βρετανική αεροπορική δύναμη η οποία σταθμεύει και εφορμά από την Κύπρο.

http://www.koolnews.gr/egrapsan/500707-i-ellada-i-tourkia-kai-o-vraxnas-tou-isis/

 

Μου είναι παντελώς αδιάφορη η τύχη του Σαμαρά… Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου, 2014 - koolnews.gr

Στην ΔΕΘ, όπως κάθε χρόνο αν και εφέτος δίχως την λαμπρότητα προηγουμένων ετών, ξεκίνησε η νέα πολιτική περίοδος.

Οι προβολείς έχουν σβήσει, μα ο αντίκτυπος των δηλώσεων και εξαγγελιών του Πρωθυπουργού, του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης πυροδοτεί τις καθιερωμένες, ενιαύσιες αντιπαραθέσεις, αφήνοντας εμάς –τους πολίτες-, να σκεφθούμε και να αξιολογήσουμε τις εξαγγελίες και τις προτάσεις των πολιτικών αρχηγών, ενίοτε βέβαια με την βοήθεια διαφόρων αναλυτών και «αναλυτών».

Ας προσπαθήσουμε να δούμε τι συμπεράσματα προκύπτουν από τις εμφανίσεις των πρωταγωνιστών. Και ας κάνω αρχή από τα εύκολα. Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε μία ομολογουμένως μία πολύ καλή παρουσία. Όμως, ατυχώς –και ίσως τον αδικεί η ιστορία, αλλά, την ίδια συμπεριφορά επέδειξε αυτή, ακόμη και στον Ελευθέριο συνεπώνυμό του-, η δυνατότητα πρόσβασής του, προς τον μέσο πολίτη είναι ελαχίστη, αν όχι μηδενική.

Ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε διστακτικός και με γενικολογίες σχετικά με τα όσα αφορούν τα κρίσιμα προβλήματα των πολιτών και εξήντλησε κάθε ικμάδα ζωτικότητας του λόγου του επιτιθέμενος στην Αξιωματική Αντιπολίτευση. Επί της ουσίας; Ουδέν.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο κος Τσίπρας με τα στοιχειώδη και ανώδυνα, έθεσε βάσεις για την δημιουργία κλίματος θετικής αποδοχής από το εκλογικό σώμα· απέφυγε ακρότητες ή υπερβολές που θα μπορούσαν να κοστίσουν και να δώσουν λαβή για επώδυνο αντίλογο.

Συγκεκριμένα, κανένα από τα όσα εξήγγειλε δεν προκαλεί σοβαρές επιβαρύνσεις στα δημοσιονομικά της χώρας. Τούτο, διότι τα 750 ευρώ κατώτατου μισθού θα κληθούν να καταβάλουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και όχι το Δημόσιο. Όσα ακούγονται περί ασφαλιστικών εισφορών και κατά πόσο αυτές θα επιβαρύνουν τις ήδη χωλαίνουσες επιχειρήσεις, πάντοτε υπάρχει η δυνατότητα ρύθμισης και ως προς το ύψος της δαπάνης και ως προς την χρονική υποχρέωση για την καταβολή της. Ειλικρινά, αδυνατώ να κατανοήσω γιατί ούτε ο Πρωθυπουργός ούτε η πλευρά του προοδευτικού προσήμου στην Κυβέρνηση δεν έκανε νύξη για την ρύθμιση των οφειλών.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε 84 δόσεις και –το σημαντικότερο- ότι ακόμη και αν υπάρχει αδυναμία πληρωμής, η υπαγωγή σε ρύθμιση θα δίνει δυνατότητα 12μηνης ανοχής. Τι σημαίνει αυτό; Εισπράξεις, έστω μικρές και μεταγραφή των ωφειλών ως ενεργητικό κεφάλαιο. Αφού ούτως ή άλλως, δεν εισπράττονται τα χρήματα, ας εγγράφονται ως ενεργητικό κεφάλαιο. Παρόμοια είναι και η περίπτωση της δυνατότητας ηλεκτροδότησης σε όσους αδυνατούν να καλύψουν την αναγκαία δαπάνη.

Ένα άλλο σημείο που συγκράτησα από την ομιλία και την συνέντευξη τύπου του κου Τσίπρα –και νομίζω εστιάζει το ενδιαφέρον της πλειοψηφίας των συμπολιτών-, είναι εκείνο στο οποίο ανεφέρθη στα δάνεια και την «σεισάχθεια». Δίχως τις μεγαλοστομίες και εξάρσεις του προσφάτου παρελθόντος, είπε το αυτονόητο. Ότι δηλαδή, σε μία συναλλαγή η οποία αποβαίνει επιζήμια, ανεξαρτήτου της βουλήσεως ή πράξεων των δύο πλευρών, δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε ορθό, το βάρος της ζημίας να το επωμίζεται μόνον η μία, αλλά να υπάρχει και στη ζημία αμοιβαιότητα. Ειδικώς, όταν ο Έλληνας πολίτης έχει επωμισθεί σημαντικά υψηλά ποσά προκειμένου να επιτευχθεί η ανα-κεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Περιθώρια για κακόπιστες ερμηνείες, συναφώς με το γιατί η κυβέρνηση δεν ρίχνει τις αντικειμενικές αξίες, επιτρέπει η απραξία και η σιγή την οποία τηρούν οι κυβερνητικοί παράγοντες επί του θέματος. Μέλλει να κριθεί αν ο Σύριζα θα υλοποιήσει τις εξαγγελίες του. Και μόνες, αυτές, αρκούν όμως να τον οδηγήσουν στον προθάλαμο της εξουσίας.

Αυτοπειθαρχώ στην δημοκρατική μου θεώρηση και δεν θα κάνω εκτεταμένη κριτική σε έναν χώρο που μέχρι στιγμής, προσωπικά, αντιλαμβάνομαι ως ασυνάρτητο και αφελή, άρα και επικίνδυνο. Εκείνο, το οποίο ιδιαίτερα με προβληματίζει και ανησυχεί η δυνατότητα του σχηματισμού αυτού, να διαχειρισθεί τις διεθνείς υποθέσεις της χώρας, αφού αναλύει ακόμη το διεθνές περιβάλλον με Μπολιβαριανή αντίληψη –και ας μου συγχωρεθεί η απρέπεια-, αλλά αυτή είναι κατά πολύ ξεπερασμένη.

Όμως, δυσκολεύομαι να βρω αντεπιχειρήματα και απαντήσεις στο ερώτημα που προβάλλεται, πλέον, έντονα: «τι χειρότερο μπορεί να συμβεί;» Με αυτά και με αυτά, ο Σύριζα πορεύεται προς την εξουσία, αφού η Κυβέρνηση μάλλον πάσχει από μη αναστρέψιμη «μεταρρυθμιστική κόπωση».

Προσωπικά, μου είναι παντελώς αδιάφορη η τύχη του Κου Σαμαρά και της Νέας Δημοκρατίας, τουλάχιστον, δεν με αφορά άμεσα. Με απασχολεί, όμως η προοπτική του Προοδευτικού Χώρου. Και αυτή δεν προοιωνίζεται αίσια.

Η ΔΗΜΑΡ πετάει τις … στάχτες της στο Ποτάμι, το οποίο τελικά, μάλλον σε ρυάκι εξελίσσεται και η ειδησεογραφία από το ΠΑΣΟΚ αντί να εστιάζει σε νέες πολιτικές, ουσιαστικές και συγκεκριμένες προτάσεις του κόμματος, εξαντλείται στο ποιος «την είπε» σε ποιόν και κάθε φωνή λογικής εντός του αμήχανου πανικού, καθίσταται «χαλκός ηχών και κύμβαλο αλαλάζον».

http://www.koolnews.gr/egrapsan/487944-mou-einai-pantelos-adiafori-i-tyxi-tou-samara/ 

Ισλάμ και Δύση: Συνύπαρξη ή αλληλεξόντωση; - Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου, 2014 - koolnews

Ισλάμ και Δύση: Συνύπαρξη ή αλληλεξόντωση;

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου, 2014 -  koolnews.gr

Από τις αρχές της 10ετίας του 2000, τόσο στον Αραβικό Κόσμο, όσο και σε άλλες περιοχές όπου υπάρχουν μουσουλμανικοί πληθυσμοί· ακόμη δε και σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, στις οποίες υπάρχει αξιοσημείωτη παρουσία μουσουλμάνων μεταναστών, βοηθούντων και ατυχών πολιτικών επιλογών της Δύσης, εμφανίζεται μια σημαντική άνοδος του πολιτικού Ισλάμ.

Πέραν των όσων διατυπώνονται για τα αίτια της εξελίξεως αυτής, κάποιοι αναλυτές την αποδίδουν και στην παρακμή του δυτικού πολιτισμού, ο οποίος έχει διαδώσει τον δυτικό τρόπο ζωής σε παγκόσμιο επίπεδο, αδυνατεί όμως να παρουσιάσει ισχυρές αξίες και κυρίως να πείσει για αυτές και για την συμβατότητα λόγου και πρακτικής που τις υπηρετεί. Ανακλαστικά, επομένως, αναπτύσσονται κινήματα αντίδρασης και ειδικά στον Μουσουλμανικό Κόσμο (π.χ., σαλαφιστές)1, αυτά αποκτούν σημαντικά ευρύτερη εμβέλεια λόγω της ιδιαίτερης αντίληψης που διαμορφώνει το Ισλάμ, μέσω της ερμηνείας της κοσμικής τάξης η οποία περιέχεται στους στίχους (σούρα) του Ιερού Κορανίου.
Δεδομένης της εμφάνισης του νέο-Οθωμανικού δόγματος και της ύπαρξης του Αχμέτ Νταβούτογλου στην θέση του Πρωθυπουργού της Τουρκίας, μια ενδελεχής ανάγνωση και βασική σπουδή του Ισλάμ, θα βοηθούσε στην κατανόηση και επομένως, στον αποτελεσματικότερο σχεδιασμό μέτρων και πολιτικών έναντι όχι μόνον των Τουρκικών επιδιώξεων, αλλά και των φαινομένων τα οποία απορρέουν από την έξαρση κινητικότητας του ισλαμικού ζηλωτισμού και της επιρροής που αποκτούν τα ισλαμιστικά κινήματα στην διαμόρφωση πολιτικής των μουσουλμανικών κρατών και ταυτοχρόνως, στις επιδράσεις που προκύπτουν στον ευρύτερο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου· χώρος στον οποίο η Ελληνική πλευρά –Ελλάδα και Κύπρος-, έχει άμεση συνάφεια.
Προκειμένου να κατανοηθεί η δράση των μουσουλμανικών κινημάτων, τόσον ως προς την γένεση, ανάπτυξη και συμπεριφορά όσο και ως προς τις στρατηγικές τους επιλογές (η περίπτωση του ISIS είναι χαρακτηριστική, αλλά, αν και η πλέον ακραία, δεν αποτελεί μοναδικότητα), είναι αναγκαίο να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε το «Ισλάμ» ως κοσμοθεωρία.

Το φιλότεχνο Ισλάμ

Πρέπει πάντοτε να συγκρατείται το γεγονός ότι, από την Χιζρά (Εγίρα για τα καθ’ υμάς), δηλαδή το έτος 622 μέχρι και την οριστική «Ανακατάληψη» (Reconquista) της Ιβηρικής με την κατάλυση του Χαλιφάτου της Γρανάδας από τον Φερδινάνδο τον Καθολικό και την Ισαβέλλα Α΄ την Καθολική το 1492, το Ισλάμ δεν παρουσίαζε την εικόνα που έχει αποκρυσταλλωθεί σήμερα για αυτό το θρήσκευμα και που προέκυψε εξ αιτίας της δράσης των φανατικών θρησκόληπτων. Στην Ανδαλουσία και το Μαγρέμπ, άνθισαν οι Τέχνες (τα μεγαλύτερα έργα και μνημεία Ισλαμικής Τέχνης προέρχονται από αυτήν την περίοδο και αυτήν την περιοχή), η επιστήμη και φυσικά δεν πρέπει να παραβλέπεται η διάσωση των αρχαίων κειμένων των Ελλήνων φιλοσόφων και συγγραφέων στην Αλεξάνδρεια.
Ψήγματα μεταστροφής στην συμπεριφορά των μουσουλμανικών πληθυσμών αρχίζουν να εμφανίζονται μετά την μεγάλη ήττα του χαλιφάτου καθώς αυτή, είθισται ανέκαθεν και για όλους τους πληθυσμούς να αποδίδεται ως συνέπεια της απομάκρυνσης από τον θείο λόγο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε η επένδυση ελπίδας για την διατήρηση της περηφάνιας των μουσουλμάνων, όπου γης, για μεγάλο χρονικό διάστημα και μέχρι τον Α΄ ΠΠ, οπότε και επήλθε η διάλυσή της.

Η αποικιοκρατία των Δυτικών που έκανε τους Άραβες «δούλους»

Η μετέπειτα εγκατάσταση των αποικιοκρατικών καθεστώτων, ουσιαστικά εξελήφθη από τους μουσουλμάνους –κυρίως Άραβες-, ως περίοδος παρακμής και τούτο διότι αυτό συναρτάτο με την εγκατάσταση μιας «δουλικής» προς τις Δυτικές δυνάμεις, άρχουσας τάξης. Δεν είναι τυχαίο ότι τα καθεστώτα αυτά, κατά την περίοδο της από-αποικιοποίησης, κατά κύριο λόγο, ανετράπησαν με ένοπλα μέσα και στρατιωτικά κινήματα (Αίγυπτος, Ιράκ, Λιβύη, Συρία κ.λπ).
Ποιο είναι όμως εκείνο το σημείο, εκείνη η αιτία που συνιστά την ομοιότροπη συμπεριφορά των μουσουλμανικών πληθυσμών και γιατί αυτό συμβαίνει; Δεν είναι εύκολο να κατανοήσουμε την πολιτική κουλτούρα των μουσουλμάνων, αν δεν γνωρίζουμε –έστω και σε αδρές γραμμές-, την ισλαμική θεώρηση για την κοσμική τάξη. Στα προεκτεθέντα ερωτήματα, η απάντηση βρίσκεται στην οντολογική ερμηνεία της μουσουλμανικής θρησκείας.

Τι λέει και τι πρεσβεύει το Ισλάμ

Όλη η ουσία του Ισλάμ, αρχίζει και τελειώνει στην φράση της Sahanda( Σαχάντα), της Ομολογίας και η οποία είναι ένας από τους 5 πυλώνες του Ισλάμ: «A Shadou La Illaha il Allah – A Shadou ain Mohamad an rashull Allah» (α σχαντού λα ιλάχα ιλ Αλλάχ – α σαντού αϊν Μοχάμεντ αν ρασσούλ Αλλάχ): «Ομολογώ ότι δεν υπάρχει άλλος θεός εκτός από Τον Θεό – ομολογώ ότι ο Μωάμεθ είναι ο Προφήτης του Θεού». Η βαθύτερη κατανόηση της φράσεως αυτής, αποκαλύπτει και τον πυρήνα της ισλαμικής θρησκείας. Σύμφωνα με αυτή την αδιαπραγμάτευτη θεώρηση, ο Αλλάχ είναι ο απόλυτος Δημιουργός και με απόλυτη κυριαρχία επί των «σχετικών» δημιουργημάτων. Αυτή η αρχή, συνιστά την πολιτική-πολιτισμική συνείδηση των μουσουλμανικών πληθυσμών την οποία έρχεται να ολοκληρώσει το δεύτερο τμήμα της Ομολογίας, δια της οποίας αποδίδεται η κορυφαία θέση στον Προφήτη Μωάμεθ, ο οποίος μεταφέρει με απόλυτο τρόπο το θέλημα του Θεού, είτε δια του Κορανίου -το οποίο είναι η απόλυτη αλήθεια καθώς αποκαλύφθηκε από τον ίδιο τον Αλλάχ προς τον Προφήτη διά του Αρχαγγέλου Γαβριήλ- είδε μέσω των χαντίθ (των παραδόσεων και των αποφθεγμάτων του Προφήτη). Η υποχρέωση σε αυτά τα δεδομένα, δημιουργεί το ιδανικό υπόστρωμα πρώτον για την οικουμενικότητα του Ισλάμ, καθώς ο μουσουλμάνος ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής ή φύλου είναι ίσος και αδιάκριτος έναντι του Νόμου και υποχρεούται να υπακούει στον Προφήτη και την εξουσία του Χαλιφάτου (ατυχώς, δεν υπάρχουν γραπτά στοιχεία για την ζωή του Προφήτη μιας και ο πρώτος βιογράφος έγραψε περίπου έναν αιώνα μετά).
Επιπροσθέτως, το Κοράνι (the Holly Quran), δεν είναι μόνον ένα θεολογικό κείμενο αλλά ρυθμίζει την ζωή των Πιστών σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας και επειδή ακριβώς είναι ο λόγος του Αλλάχ που παρεδόθη άμεσα από τον ίδιο, είναι Τέλειο και επομένως το τέλειο δεν μπορεί να διορθωθεί από ανθρώπινα χέρια. Συνεπώς οι μουσουλμανικές κοινωνίες ευνοήτως, είναι εφεκτικές σε οποιαδήποτε μεταβολή της κορανικής τάξης.
Για τους πιστούς του Ισλάμ, ο κόσμος διακρίνεται σε δύο κύριες εδαφικές ενότητες: Την Γη των Πιστών (Ούμα) ή Γη της Ειρήνης (Dar al-Islam) και την Γη των Απίστων ή Γη του Πολέμου (Dar al-harb)2. Επομένως, καθίσταται αντιληπτό το γεγονός ότι η δυϊκή, αυτή, αντίληψη αποτελεί το ιδανικό υπόστρωμα για την ανάπτυξη οικουμενικών αντιλήψεων και στο πολιτικό επίπεδο, μιας και όπως προανεφέρθη η πολιτική εμπειρία του μουσουλμανικού Κόσμου είναι θεοκεντρική, σημείο που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την Δυτική αντίστοιχη.
Έτσι γίνεται αντιληπτό γιατί οι μουσουλμάνοι έχουν ολιστική οπτική και αντιλαμβάνονται ως κοινή πολιτική-πολιτιστική κληρονομιά τους όλη την διαδρομή, από τους μεγάλους πρώτους Άραβες χαλίφηδες Ομεϋάδες ή Αββασίδες (Ομάρ, Μωαβία κ.λπ.), τον Μαμελούκο Σαλαντίν (Salahedin) της Αιγύπτου, τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή (Souleyman Kanuni για τους Οθωμανούς) και τους άλλους μεγάλους ηγέτες της προ του Α΄ ΠΠ εποχής. Την τάξη αυτή διετάραξε η δημιουργία εθνικών κρατών στον Αραβικό Κόσμο, σύμφωνα με τα πρότυπα των ανάλογων Ευρωπαϊκών, status που επέβαλλε η βούληση των αποικιοκρατικών δυνάμεων.
Η επιχειρούμενη από τους Δυτικούς αποικιοκράτες προσαρμογή και δημιουργία των Αραβικών κρατών σε οντότητες σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα, είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία μιας άρχουσας τάξης δυτικού προσανατολισμού, η οποία δεν άντεξε με την ανάπτυξη του αραβικού κοινωνικού-εθνικιστικού κινήματος κατά την φάση της από-αποικιοποίησης.
Όπως και στην Δύση το πέρασμα από την φεουδαρχία στην αστική δημοκρατία, διήλθε μέσα από την ενδιάμεση φάση των απολυταρχικών καθεστώτων (μοναρχιών ή δικτατοριών), αντίστοιχη ήταν και η πρόβλεψη για τις νέες χώρες, όπου όμως κυριαρχούσε το Ισλάμ, το οποίο όμως, έχει παντελώς διαφορετική αντίληψη και στο θέμα της προσέγγισης της εξουσίας. Στο Κοράνι και τις χαντίθ, συναντά κανείς την διατύπωση της σχετικής αντίληψης με απόλυτη σαφήνεια: «Εσείς που πιστεύετε! Να είστε υπάκουοι στον Αλλάχ και υπάκουοι στον Απόστολο και σε όσους, ανάμεσα σας, έχουν εξουσία επάνω σας…» {Κοράνι 4:59}.
Ακόμη, σε καταγεγραμμένη χαντίθ ο Προφήτης φέρεται να λέγει: «Σας συμβουλεύω, να φοβάστε τον Αλλάχ και να υπακούετε τους αρχηγούς σας, ακόμα και αν είναι ένας Αιθίοπας σκλάβος. Διότι πράγματι, όποιος ζήσει μετά που θα φύγω θα δει πολλές διαφωνίες, διαμάχες και αντιφάσεις. Γι’ αυτό λοιπόν πρέπει να επιμένετε, να είστε προσκολλημένοι στην Σούννα μου και στην Σούννα των ενάρετων Χαλίφηδων, προσκολληθείτε γερά, και προσέξτε τις καινοτομίες (αιρέσεις), διότι όλα τα καινούργια (σε θέματα πίστης) είναι Μπίντα’α (δογματική αίρεση) και κάθε Μπίντα’α είναι πλάνη από τον ορθό δρόμο» {Άμπου Νταούντ, 4607).
Ακόμη πιο σαφής είναι η επόμενη χαντίθ: […Είπα, «θα υπάρξουν κακές πάλι έπειτα από αυτές τις καλές», είπε, «ναι». Ρώτησα, «πως θα γίνει αυτό». Είπε, «Θα υπάρξουν κυβερνήτες που δεν θα καθοδηγούν με την καθοδήγηση μου και δεν θα υιοθετούν τους τρόπους μου (Σούννα). Ανάμεσα τους θα υπάρχουν άνδρες που θα έχουν σατανικές καρδιές στα ανθρώπινα σώματα τους». Είπα, «και τι να κάνω Απόστολε του Αλλάχ αν συμβεί να ζήσω τέτοιες εποχές»; Απάντησε, «Να υπακούς τον κυβερνήτη και να τηρείς τις εντολές του, ακόμα και εάν σε μαστιγώνει και σου αρπάζει την περιουσία, να ακούς και να υπακούς»] {από την συλλογή του Ιμάμ Μούσλιμ, 1847}.
Διαπιστώνει λοιπόν ο αναγνώστης τους λόγους για τους οποίους η συσπείρωση γύρω από τους ηγέτες ακόμη και απεχθών για τους δυτικούς οφθαλμούς, δικτάτορες είναι βάσιμη και απολύτως αιτιολογημένη από τα πολιτικά μουσουλμανικά ήθη. Δικαίωμα ερμηνείας και φιλοσοφικής σκέψης έχουν ο Κυβερνήτης (χαλίφης), ο οποίος είναι διάδοχος του Προφήτη και ο λόγιος (ουλεμά). Ο λόγος και η σκέψη τους είναι διαταγές για τον Πιστό τις οποίες αυτός οφείλει να υπακούει αδιαπραγμάτευτα. Κατά συνέπεια, όποιος επιτυγχάνει να κερδίσει της εξουσία (και αυτοί συμβαίνει γιατί είναι θέλημα Θεού), έχει την δύναμη να επιβάλλει την θέση του.
Ευνοήτως, μία πληρέστερη έκθεση όλης της ισλαμικής αντίληψης και δεν αρκείται σε λίγες γραμμές. Οι Άραβες έχουν αναπτύξει έναν πολύπλοκο τρόπο σκέψης, ο οποίος δεν είναι εύκολα κατανοητός υπό την δυτική οπτική μας. Άλλωστε, σε κάθε περίπτωση ο Δυτικός τρόπος σκέψης και η Δυτική φιλοσοφία διαφέρουν από εκείνα της Ανατολής, καθώς η Ανατολική φιλοσοφία είναι βιωματική. Οπωσδήποτε και δεν τίθεται ζήτημα του ποιος είναι καλύτερος ή χειρότερος, αυτό άλλωστε δεν έχει και νόημα να τεθεί ως ζήτημα αντιπαράθεσης. Για να απαντήσουμε όμως, στις προκλήσεις πρέπει αφ’ ενός να γνωρίζουμε ποιος είναι ο «Άλλος». Η πολιτική, τεχνολογική κ.λπ. ισχύς της Δύσης της δίνει πλεονεκτήματα, αλλά δεν διασφαλίζεται σε καμία περίπτωση η ομαλή συνύπαρξη των δύο κόσμων.
Η έξαρση επιθετικότητας και η ανάπτυξη του σαλαφιτικού, πολιτικού Ισλάμ και των ακραίους φανατικών τρομοκρατών δεν πρέπει να επικαλύψει την προσπάθεια για ειρηνική συνύπαρξη και όσμωση των δύο κόσμων. Σε καμία περίπτωση η Δύση δεν πρέπει να αντιδράσει τρομοκρατημένη και υπό το κράτος πανικού. Απαιτείται ωριμότητα, ψυχραιμία, αλλά και πυγμή σε όποιες εμφανιζόμενες εκτροπές. Κυρίως απαιτείται ισορροπημένη στάση. Όσο άφρων ήταν, π.χ., η διαχείριση της μεταπολεμικής καταστάσεως στο Αφγανιστάν και Ιράκ, εξ ίσου επιβλαβής και άφρων υπήρξε η σπασμωδική αντίδραση στις κραυγές των φανατικών μουσουλμάνων με αφορμή την δημοσίευση των περίφημων γελοιογραφιών που αφορούσαν στον Μωάμεθ, όπου σύμπασα η πολιτική ηγεσία ισχυρών Δυτικών Κρατών έσπευσε να ψελίζει δικαιολογίες και αιτήματα συγνώμης προς τους θρησκόληπτους ιμάμηδες.
Τέλος, εξ όλου συνειρμού και δεδομένων, γίνεται σαφές ότι οι νέο-Οθωμανικές αιτιάσεις της εξ Ανατολής γείτονος, δεν στερούνται ερεισμάτων, τουλάχιστον στο ιδεολογικό-πολιτικό επίπεδο, στον Αραβικό και εν γένει στον Μουσουλμανικό Κόσμο.
Αν και από το 2009 –ημερομηνία κατά την οποία ο Νταβούντογλου έγινε Υπουργός Εξωτερικών, αφήνοντας την θέση του Ειδικού Απεσταλμένου του Πρωθυπουργού για την Μέση Ανατολή-, υπήρχαν σοβαροί και ουσιαστικοί λόγοι, οι οποίοι συνηγορούσαν, αν δε επέβαλαν, την επισταμένη ενασχόληση και ανάλυση στην Ελλάδα, σχετικά με το θέμα της ανάπτυξης των ισλαμιστικών κινημάτων, η Ελληνική Εξωτερική πολιτική συνέχισε να υπνώττει και να «βολεύεται» στους μύθους, τις εμμονές και τα δογματικά στερεότυπά της, τα οποία είχαν διαμορφωθεί σε ένα τελείως διαφορετικό Παγκόσμιο περιβάλλον.
Έχει αναφερθεί –και από τον γράφοντα-, ότι η διαχείριση των διεθνών υποθέσεων της χώρας, στερείται, ουσιαστικά, αναλυτικών εργαλείων και ασκείται μονοδιάστατα στα περιθώρια των γενικότερων Ευρωπαϊκών επιλογών, δίχως να καταβάλλεται ουσιαστική προσπάθεια καλλιέργειας επιμέρους σχέσεων και συνακολούθως της προωθήσεως των Ελληνικών συμφερόντων. Υστερούμε σημαντικά στον στρατηγικό σχεδιασμό –η ύπαρξη του οποίου προϋποθέτει αναλυτική δυνατότητα-, αλλά, η ανάπτυξη του θέματος απαιτεί έκταση και θα απασχολήσει σε άλλο κείμενο. Το ζήτημα είναι ότι κατά τα χερσαία σύνορα, η Ελλάς περιβάλλεται από μουσουλμανικά κράτη ενώ το ίδιο και σε μεγαλύτερο αριθμό συμβαίνει και για την θαλάσσια γειτονία μας.
Συνεπώς, απαιτείται προσοχή και ανάλυση βάθους προκειμένου να σχεδιασθεί, από Ελληνικής πλευράς, ουσιαστική και αποτελεσματική απάντηση, επί ολοκλήρου του φάσματος των προκλήσεων που διαμορφώνει η σύγχρονη πραγματικότητα, πάντοτε στο πλαίσιο της ειρηνικής συνύπαρξης.

Τι κερδίζουν οι Κούρδοι από την μάχη κατά του ISIS - Koolnews/Παρασκευή, 22 Αυγούστου, 2014

Τα πλήγματα της Αμερικανικής αεροπορίας και η παροχή  σύγχρονου οπλισμού από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προς τους Πεσμέργκα (Peshmerga) της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβερνήσεως (Kurdistan Regional Government), συνέβαλαν στην κρίσιμη ενίσχυσή τους και ως αποτέλεσμα επήλθε η ανάσχεση της προέλασης των συμμοριτών του ISIS, προς το Arbyl και εν συνεχεία, η ανακατάληψη από τις Κουρδικές δυνάμεις περιοχών γύρω από την Μοσούλη, μεταξύ αυτών και την υψηλής στρατηγικής σημασίας περιοχή του όρους Shangal (σημαντική γιατί παρέχει δυνατότητα ελέγχου εδαφών σε Ιράκ και Συρία), καθώς και το μεγαλύτερο ανατολικό τμήμα του υδροηλεκτρικού φράγματος του Τίγρητος που ευρίσκεται 50 χλμ. βόρεια της πόλης.

Επιπροσθέτως, η παραίτηση του Ιρακινού Πρωθυπουργού Νούρι Αλ-Μάλικι (Nuri Al Maliki) και η εντολή σχηματισμού Κυβερνήσεως στον μετριοπαθή Σιΐτη Χαϊντάρ Αλ-Αμπάντι, επιτρέπει -σύμφωνα με δηλώσεις του ισχυρού πολιτικού παράγοντα της Κουρδικής συνιστώσας στο Ιράκ και μέχρι σήμερα υπουργού εξωτερικών, κου Χοσιάρ Ζεμπάρι-, την επιστροφή των Κούρδων στην Κυβέρνηση του Ιράκ, με προφανή συνέπεια την αποκατάσταση της κυβερνητικής συνοχής και την δυνατότητα απόδοσης αποτελεσματικών απαντήσεων στην επιθετικότητα του ISIS από πλευράς των δυνάμεων ασφαλείας του Ιράκ. Ήδη, βοηθούσης και της διεθνούς υποστηρίξεως ο Ιρακινός στρατός ελέγχει και πάλι το κέντρο του Τικρίτ.

Σημαντικό είναι το γεγονός ότι, πρώτη φορά Κουρδικές δυνάμεις μάχονται από κοινού. Πλέον των 2000 μαχητών των “Δυνάμεων Προστασίας του Λαού” (YPJ), δηλαδή των ενόπλων του PKK και ισαρίθμων ομοεθνών τους από τις “Ειδικές Δυνάμεις Προστασίας του Λαού” (YPG) της Συρίας και των τμημάτων του PJAK των Κούρδων στο Ιράν, βρίσκονται στο πλευρό των Πεσμέργκα του Ιρακινού Κουρδιστάν αντιμετωπίζοντας την επίθεση των συμμοριτών του Al-Baghdadi. Επίσης πρέπει να συγκρατηθεί ότι πρώτη φορά, οι ένοπλες δυνάμεις του Αυτόνομου Ιρακινού Κουρδιστάν γίνονται, επίσημα, αποδέκτης στρατιωτικού εξοπλισμού από την Δύση (η Ρωσική Κυβέρνηση ήδη απέστειλε αριθμό παλαιάς γενιάς μαχητικών αεροσκαφών SU-25). Αυτό συνιστά κατά Κουρδικούς κύκλους μια έμμεση αναγνώριση της Κουρδικής οντότητας της οποίας ο μετασχηματισμός σε Κράτος με την συμπερίληψη και άλλων εδαφών και Κουρδικών πληθυσμών από τις γειτονικές περιοχές, δεν είναι πλέον μακρινή προοπτική -ίσως και πολύ πιο ταχεία εξέλιξη από ότι μπορεί να αναμένει κανείς.

Πράγματι, οι Κούρδοι της Συρίας από τα πρώτα στάδια της κρίσεως εκεί, είχαν οριοθετήσει την περιοχή τους, η οποία και είναι κρίσιμης σημασίας για την βιωσιμότητα ενός πιθανού Κουρδικού κράτους στο μέλλον, μιας και θα διασφαλίσει την έξοδο στην Μεσόγειο, ενώ τηρούν στάση φιλικής ουδετερότητας προς τις δυνάμεις του Άσαντ, παρέχοντας άσυλο σε στρατιωτικούς της Συρίας που καταφεύγουν εκεί, μετά από ατυχείς για αυτούς, εξελίξεις σε συγκρούσεις με ένοπλα τμήματα της Συριακής Αντιπολίτευσης· επίσης και η Τεχεράνη, έχει από καιρού παύσει την διενέργεια πολεμικών επιχειρήσεων κατά των Κούρδων του PJAK στα ορεινά ΒΔ της χώρας, ερχόμενη σε σιωπηρή και άτυπη προς ο παρόν συμφωνία για την μη δημιουργία εσωτερικών προβλημάτων στο Ιράν από τις Κουρδικές οργανώσεις

Ακόμη, σημαντικός είναι και ο ρόλος της Τουρκίας, για την οποία αναλυτές στην περιοχή πιθανολογούν βάσιμα, ότι τροφοδοτεί και υποστηρίζει -τουλάχιστον στις αρχικές φάσεις της δράσης του- το ISIS, όχι τόσον για λόγους Σουνιτικής θρησκευτικής αλληλεγγύης, αλλά, διότι, κατά πάσα πιθανότητα η ηγεσία της Αγκύρας έκρινε ότι θα παρενοχλούσε ουσιαστικά τις Σιϊτικές δυνάμεις της Συρίας και του Ιράκ και με τις συνακόλουθες, αρνητικές επιπτώσεις σε κάθε προσπάθεια εδραιώσεως και ενισχύσεως της Ιρανικής επιρροής στην περιοχή.

Αυτό, ίσως, να ξενίζει ως εκδοχή, αλλά οι εξ επιπολής προβλέψεις ειδημόνων ή οι ευσεβείς επιθυμίες, των πάσης εμβελείας αναλυτών, σύμφωνα με τις οποίες ο Ερντογάν θεωρείτο “ξοφλημένος”, διεψεύσθησαν παταγωδώς καθώς, ο Τούρκος πολιτικός ηγέτης πέτυχε την εκλογή του στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα της εκ Δυσμών γείτονος. Το επόμενο βήμα θα είναι η ανάρρηση του πραγματικού δημιουργού της νέας Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, του Αχμέτ Νταβούτογλου στην θέση του Πρωθυπουργού.

Πρέπει να επισημανθεί στο σημείο αυτό, το ότι εντύπωση και ερωτηματικά προκαλεί η αξιοσημείωτη ανανέωση των εξοπλισμών του ISIS –στις επιχειρήσεις που πραγματοποίησαν το τελευταίο διάστημα, χρησιμοποίησαν όπλα και οχήματα σχεδόν καινουργή και όχι μόνον, εκείνα που υφάρπαξαν από τα Ιρακινά στρατόπεδα. Αξιόπιστοι κύκλοι σχολιαστών στην περιοχή, υποστηρίζουν ότι αυτή η δυνατότητα ανανέωσης του εξοπλισμού τους, δεν οφείλεται μόνον στην απόσπαση 10 δισ. Ιρακινών Δηναρίων (ισοδυναμούν με περίπου 10 εκμ. Δολ. ΗΠΑ), τα οποία υπήρχαν στην Κεντρική Τράπεζα του Ιράκ στην Μοσούλη.

Στο σημείο αυτό, πρέπει να συγκρατηθεί ότι οι ίδιοι κύκλοι αναφέρουν ότι προ της επιθέσεως των ισλαμιστών στην Μοσούλη, ο Σουνίτης Κυβερνήτης της πόλεως, εξέδωσε ημερήσια διαταγή προς τις Ιρακινές ένοπλες δυνάμεις που στρατοπέδευαν στην περιοχή, στην οποία μεταξύ άλλων, προτρέπει στην παράδοση των όπλων και στην αποφυγή συγκρούσεως με «όποια ξένη ισλαμική δύναμη» επέμβει στην περιοχή, αφού και η Βαγδάτη τηρεί –πάντοτε κατά τον πρώην Κυβερνήτη-, εχθρική στάση έναντι του Σουνιτικού πληθυσμού.

Το γεγονός αυτό ενισχύει την προαναφερθείσα υπόθεση ότι η Τουρκική πλευρά, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού της με το Ιράν τουλάχιστον αρχικά ενίσχυσε –και ίσως συνεχίζει-, την συμμορία του ISIS. Φυσικά, δεν αποκλείεται η εκδήλωση πράξεων «αλληλεγγύης» στους φανατικούς σουνίτες τρομοκράτες του ISIS και από άλλα σουνιτικά καθεστώτα του Κόλπου, όπως το Qatar και η Σαουδική Αραβία.

Οι αμοιβαδόν εναλλαγές των όλων δεδομένων στην λεκάνη της Ν.Α. Μεσογείου -Ιράκ, Γάζα, Συρία-, προφανώς και δεν είναι ασύνδετες με την κατάσταση που εξελίσσεται λίγο βορειότερα στην Κριμαϊκή Χερσόνησο, κομβικό σημείο για τον έλεγχο της Αζοφικής και την διασφάλιση εξόδου της Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα· ευνοήτως, πυροδοτούν την εξύφανση ποικίλων σεναρίων περί των εξελίξεων.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΠΡΩΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ

http://www.koolnews.gr/egrapsan/ti-simvainei-sto-iraq/

http://www.koolnews.gr/diethni/sounites-vs-siites-kai-olo-to-paraskinio-tou-ateleiotou-polemou-sto-irak/

http://www.koolnews.gr/diethni/mesopotamia-oi-fyles-oi-sygkroyseis-kai-o-afanismos-ton-meionotiton/

http://www.koolnews.gr/diethni/enas-xronos-edi-rama-kai-i-alvania-vadizei-stathera-pros-tin-europe/

http://www.koolnews.gr/egrapsan/gaza-mia-istoria-misous-thanatou-kai-katastrofis/

http://www.koolnews.gr/egrapsan/466196-poso-anasfales-einai-telika-to-israel/

http://www.koolnews.gr/egrapsan/ti-kerdizoun-oi-kourdoi-apo-tin-machi-kata-tou-isis/

http://www.koolnews.gr/egrapsan/islam-kai-dysi-synyparxi-i-alliloexontosi/

http://www.metarithmisi.gr/el/readAuthors.asp?authorID=19 

https://www.reader.gr/search/content/%CE%9B%CF%85%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82%20%CE%A7%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82

https://www.eleftherostypos.gr/tag/%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82/

Πόσο ανασφαλές είναι τελικά το Ισραήλ… Σάββατο, 2 Αυγούστου, 2014

Ανέκαθεν και σε κάθε κρίση, πρόκληση ή επίθεση, το Ισραήλ επέλεγε την σκληροτέρα των απαντήσεων αντιποίνων. Προφανώς, αιτία για αυτό είναι η ανασφάλεια, την οποία αισθάνονται οι Ισραηλινοί, δεδομένου ότι η χώρα βρίσκεται εντός απολύτως εχθρικού περιβάλλοντος, για την δημιουργία του οποίου έχουν και οι ίδιοι ευθύνη.

Πρέπει να συγκρατείται ότι, οι Ισραηλινοί δέχθηκαν επίθεση από τον 5μερή αραβικό συνασπισμό (Ιορδανία, Συρία, Ιράκ, Αίγυπτος και Λίβανος) κατά το έτος 1948· στον πόλεμο των Έξι Ημερών, το Ισραήλ πρόλαβε επίθεση των Αιγύπτου και Ιορδανίας, στο δε πόλεμο του Γιομ Κιπούρ -την μεγαλύτερη θρησκευτική εορτή-, μόλις κατάφερε η χώρα να διασωθεί από νέα Αραβική επίθεση.
Από την άλλη πλευρά η σύσταση –με την απόφαση 181 του Σ.Α. των Η.Ε.-, του Ισραηλινού Κράτους, προκάλεσε κύμα Παλαιστινίων προσφύγων, οι οποίοι ουδεμία αποζημίωση έλαβαν ποτέ και έκτοτε υποχρεώθηκαν να ζουν ως «μη λαός», αφού παρά την αρχική πρόνοια της απόφασης των Η.Ε., ουδέποτε δημιουργήθηκε Αραβικό (Παλαιστινιακό) Κράτος και η Δυτική Όχθη μέχρι και το 1967 ανήκε στην Ιορδανία (τότε Υπεριορδανία). Η πλειοψηφία βέβαια των προσφύγων αυτών, κατέφυγε στην Χασεμιτική Ιορδανία (η πλήρης ονομασία της χώρας είναι Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας) και έλαβε αμέσως Ιορδανική υπηκοότητα (οι Ιορδανοί υπήκοι σε ποσοστό 60%-70%, δηλαδή η πλειοψηφία των κατοίκων της, είναι ακόμη και σήμερα Παλαιστινιακής καταγωγής).
Αυτά, δημιούργησαν εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη αισθημάτων ανασφάλειας, καχυποψίας και εχθρότητας μεταξύ των Ισραηλινών και Αράβων γειτόνων τους. Παρά ταύτα, μετά από σφοδρές συγκρούσεις η ΟΑΠ και ο Γιάσερ Αραφάτ από Παλαιστινιακής πλευράς και ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Γιτζάκ Ραμπίν, ανέλαβαν σοβαρή ευθύνη και οι δύο πλευρές κατέληξαν στην Συμφωνία του Όσλο και εν συνεχεία οι διαπραγματευτικές ομάδες στην Στοκχόλμη προετοίμαζαν το κείμενο της οριστικής λύσης. Κάπου εκεί ο Ραμπίν δολοφονήθηκε από Εβραίο φανατικό, ενώ η συνέχεια της προσπάθειας για οριστική επίλυση στο Καμπ Ντέϊβιντ με τους Εχούντ Μπάρακ και Γιάσερ Αραφάτ, ναυάγησαν εξ αιτίας της αιφνίδιας άρνησης του Παλαιστίνιου ηγέτη να προχωρήσει τις διαπραγματεύσεις, κατά πάσα πιθανότητα εκβιαζόμενος από ακραίες οργανώσεις των Παλαιστινίων. Να σημειωθεί, ότι οι Ισραηλινοί με τον Ραμπίν, είχαν δεσμευθεί προφορικά στον Πρόεδρο Κλίντον –όπως αυτός ανέφερε, σύμφωνα με μαρτυρίες, στον Σιμόν Πέρεζ στο περιθώριο της ταφής του Ραμπίν στο Τελ Αβίβ-, για αποχώρηση των στρατευμάτων του Ισραήλ από τα κατεχόμενα στην μεθοριακή γραμμή που ίσχυε προ του Ιουνίου ΄67 (πόλεμος Εξι Ημερών).
Μέχρι το Όσλο οι απαντήσεις της Τσαχάλ , σε κάθε πρόκληση, ήταν πάντοτε –και συνεχίστηκαν και κατόπιν-, ασύμμετρα σκληρές και αντί να καταστείλουν τις περισσότερες φορές κλιμάκωναν την έξαρση βίας. Οπωσδήποτε, δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι το Ισραήλ βρίσκεται περιβαλλόμενο από μουσουλμανικές χώρες, συγγενείς πολιτισμικά και αλληλέγγυες θρησκευτικά με τους Παλαιστίνιους. Στα Παλαιστινιακά εδάφη, έχουν αναπτυχθεί ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις –με ισχυροτέρα φυσικά την Χαμάς-, οι οποίες ακολουθούν την οδό των τρομοκρατικών επιθέσεων έναντι αμάχων πολιτών.
Από τις χώρες αυτές (π.χ., Ιράν) ή τις οργανώσεις (π.χ., Χαμας), κάποιες έχουν ως συστατική αρχή τους και στόχο την καταστροφή του Ισραήλ. Αυτό, προφανώς και δεν επιτρέπει τον εφησυχασμό στους Ισραηλινούς. Έτσι, από την μια πλευρά Μόναχο, απαγωγές, εκρήξεις ανθρώποβομβών σε λεωφορεία και πλατείες, ρουκέτες και ανατινάξεις αυτοκινήτων, από την άλλη, Σάμπρα, Σατίλα, ναυτικός αποκλεισμός της Γάζας –είναι σχετικά πρόσφατο και το επεισόδιο με το Τουρκικό πλοίο Mavi Marmara που κατά δήλωσή των Τούρκων μετέφερε «βοήθεια»-, τείχος στην μεθόριο κ.ο.κ. Τελικά οι ακραίοι και από τις δύο πλευρές, πήραν το «πάνω χέρι» και οι κύκλοι αίματος κλείνουν μόνο και μόνο για να ανοίξουν οι επόμενοι.
Σήμερα, όμως, το Ισραήλ εμφανίζεται να ξεπερνά κάθε μέτρο και αυτή η στάση προκαλεί ερωτηματικά. Κατ’ αρχάς είναι αποδεδειγμένο ότι η βία τρέφει τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό της Παλαιστινιακής πλευράς. Όσο και αν αυτό είναι τελικά ατελέσφορη πρακτική, δεν πρέπει να υποτιμάται η οργή και το μίσος που προκαλεί η άσκηση βίας και ο θάνατος αμάχων και ειδικά παιδιών, έστω και αν κάποιοι προκάλεσαν την αντίδραση. Επομένως και με δεδομένο ότι οι Ισραηλινοί επιτελείς –πολιτικού και στρατιωτικού σχεδιασμού-, δεν είναι ούτε αμαθείς ούτε απληροφόρητοι ούτε πολύ περισσότερο ανόητοι, προκύπτει εύλογα το συμπέρασμα ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση το διακύβευμα για το Ισραήλ είναι κατά πολύ μεγαλύτερο. Τούτο, διότι, ναι μεν η σύγκρουση δεν είναι γενικώς με τους Παλαιστινίους, αλλά με την τρομοκρατική Χαμάς, οργάνωση η οποία, οραματίζεται Ισλαμικό Κράτος στα εδάφη του Ισραήλ, η βία της καταστολής δε, κατατείνει να υπερβαίνει τα ανθρωπίνως ανεκτά όρια.
Άραγε, γιατί ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός αποδέχεται το ρίσκο να στρέψει όλη την Διεθνή κοινή γνώμη εναντίον του Ισραήλ –την στιγμή μάλιστα που η απαγωγή και η δολοφονία των 4 εφήβων από την Χαμάς είχε προκαλέσει την κατακραυγή του πολιτισμένου κόσμου; Επίσης, τι ακριβώς εννοεί ο Κος Νετανιάχου όταν λέγει ότι, «θα διαλύσουμε την Χαμάς» σε μία περιοχή όπου ο πληθυσμός είναι με την οργάνωση αυτή σε ποσοστό άνω του 80%;
Ίσως, η απάντηση να βρίσκεται λίγο ανατολικότερα, προς την Τεχεράνη. Είναι γεγονός ότι, η Χαμάς έπληττε –όπως και η γειτονική Σιϊτική Hizbollah στον Λίβανο-, τις πόλεις του Ισραήλ με ρουκέτες Ιρανικής κατασκευής. Και μπορεί στο Ισραηλινό έδαφος να πέρναγαν υπογείως μέσω του δικτύου σηράγγων, όμως, δεν θα ήταν δυνατόν να φθάσουν εύκολα εκεί και μάλιστα σε επαρκή ποσότητα, δίχως συνδρομή εντός της Συρίας και του Ιράκ, χώρες που η αύρα χειρός Τεχεράνης είναι εντόνως αισθητή . Ακόμη, οι Ισραηλινοί είναι γνωστό, ότι πιέζουν τους Αμερικανούς για κτύπημα στο Ιράν, κάτι που ευτυχώς εκείνοι αρνούνται.
Δεν θα ήταν υπερβολή ή δίχως βάση η υπόθεση ότι, το Ισραήλ προκειμένου η πολεμική μηχανή του να είναι κατάλληλα προετοιμασμένη να καταφέρει πλήγμα εναντίον της θεοκρατικής Τεχεράνης, ξεκαθαρίζει τους τοπικούς λογαριασμούς του και καλύπτει τα νώτα του. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο θα το δούμε στο μέλλον –εγγύς ή απώτερο-, αλλά είναι σκέψη η οποία μόνο τρόμο δύναται να προκαλέσει.
Απαιτείται επομένως από την Διεθνή –σώφρονα- Κοινότητα, άμεση παρέμβαση καταλαγής της βίας και επιβολής μιας οριστικής και δίκαιης, βιώσιμης λύσης του Παλαιστινιακού. Διαφορετικά, κάθε εκδοχή είναι ανοικτή και καθόλου αισιόδοξη . . .