Προσέγγιση Μόσχας-Πεκίνου: διαμορφώνεται μία στρατηγική συμμαχία-απειλή για τα Δυτικά συμφέροντα στην Ευρασία;

Newsberg, 7, Φεβρουαρίου, 2022

Η τέλεση των Χειμερινών Ολυμπιακών αγώνων στην Κίνα, ήταν πρώτης τάξεως ευκαιρία προκειμένου ο Κινέζος ηγέτης Xi Jinping (Σι Τζιπίνγκ) να συναντηθεί με ομολόγους του από όλο τον κόσμο. Στο πλαίσιο αυτό, η συνάντηση με τον Vladimir Putin, συνάντηση η οποία προφανώς, βρισκόταν στην κορυφή της ατζέντας των δύο ηγετών καθώς οι Σινορωσικές σχέσεις και η ανάπτυξή τους είναι η μοναδική οδός για την ανάδειξη των δύο χωρών σε στρατηγικούς παίκτες, που θα απειλήσουν την παγκοσμιότητα της Αμερικανικής κυριαρχίας στην διεθνή σκηνή και τα συμφέροντα των ΗΠΑ στον ευρύτερο, ζωτικής σημασίας χώρο της Ευρασίας.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε ανήμερα της ενάρξεως των αγώνων, με φόντο, ένα μοτίβο το οποίο συντίθεται αφ’ ενός από το συνεχώς, επιδεινούμενο περιβάλλον των σχέσεων των δύο χωρών με την Δύση και αφ’ ετέρου, από την τεταμένη κατάσταση στην Ρωσο-Ουκρανική μεθόριο, με τα Ρωσικά στρατεύματα να συγκεντρώνονται μαζικά, με καθόλου ειρηνικές προθέσεις.

Ο Ρώσος Πρόεδρος βρέθηκε στο Πεκίνο, ενώ, πολλές Δυτικές κυβερνήσεις –μεταξύ αυτών οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, Ηνωμένου βασιλείου, Αυστραλίας-, έχουν κηρύξει μποϊκοτάζ στους αγώνες, εξ αιτίας της αντιμετώπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Κινεζικό καθεστώς.

Το τοπίο σήμερα, απέχει παρασάγγας από εκείνο των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, κατά την διάρκεια των οποίων εικόνες χαράς που παρουσίαζαν ηγέτες Δυτικών χωρών –μεταξύ αυτών ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κ. George W Bush- και την Κινεζική ηγεσία να επευφημούν δίπλα-δίπλα, τις εθνικές τους ομάδες.

Σήμερα, Κρεμλίνο και Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας με τις σχέσεις τους με την Δύση τεταμένες και ευρισκόμενες σε κρίσιμο σημείο, αντιλαμβάνονται ότι η μεθοριακή τους εγγύτητα, πρέπει να μεταφρασθεί και σε πολιτική προσέγγισης και συνεργασίας των δύο ισχυρών Ασιατικών δυνάμεων.

Η δια ζώσης συνάντηση Putin- Xi Jinping, είναι η πρώτη, προσωπική συνάντηση μεταξύ των δύο ηγετών σε περισσότερα από δύο χρόνια, αποκτά ευνοήτως ιδιαίτερη σημασία. Να σημειωθεί ότι, ο Πρόεδρος Xi Jinping δεν έχει βρεθεί εκτός Κίνας από τον Ιανουάριο του 2020, βασιζόμενος στην «διπλωματία του νέφους», πραγματοποιώντας ομιλίες σε μεγάλες διεθνείς εκδηλώσεις και συνομιλώντας με ξένους ηγέτες μέσω βιντεοκλήσεων. Ακόμη, κανείς Δυτικός αξιωματούχος δεν επισκέφθηκε την Κίνα, καθ’ όλο το 2021, αφού η Κίνα διατήρησε κλειστά σύνορα και την πολιτική της «μηδενικού Covid».

Οι τελευταίες γνωστές κατ' ιδίαν συναντήσεις του κ. Σι, ήταν με τον βασιλιά της Καμπότζης Norodom Sihamoni στο Πεκίνο τον Νοέμβριο του 2020, ενώ, προηγουμένως, είχε συνομιλίες –και πάλι στο Πεκίνο- με τον Πακιστανό Πρόεδρο κ. Arif Alvi τον Μάρτιο του ίδιου έτους.

Πεκίνο και η Μόσχα έχουν εξομαλύνει τις σχέσεις τους και έχουν αναβαθμίσει σημαντικά την συνεργασία τους στο εμπόριο, την τεχνολογία και τον συντονισμό των στρατιωτικών ασκήσεων, ενώ, έχουν ενταθεί οι συζητήσεις για το πώς μία ΣινοΡωσική συνεργασία, είναι ικανή να ανατρέψει μια δυτική παγκόσμια τάξη πραγμάτων που κυριαρχείται από αυτό που η Κίνα αναφέρει ως " δήθεν συμμαχίες και μικρές κλίκες».

Σε μια βιντεοκλήση με τον Πούτιν τον Δεκέμβριο, ο κ. Xi Jinping κάλεσε την Κίνα και τη Ρωσία «να ενισχύσουν τον συντονισμό και τη συνεργασία στις διεθνείς υποθέσεις» και να απορρίψουν «ηγεμονικές πράξεις και τη νοοτροπία του Ψυχρού Πολέμου».

Βέβαια, πρέπει να σημειωθεί το γεγονός ότι σύμφωνα με την όλη εικόνα, αλλά και απόψεις αναλυτών, το Πεκίνο διατηρεί αμφίθυμη στάση έναντι της Ουκρανικής κρίσεως, αν και η Σινική ηγεσία είδε με συμπάθεια το μήνυμα της Μόσχας προ το ΝΑΤΟ, με το οποίο η Ρωσία απαιτούσε εγγυήσεις για την μείωση της παρουσίας και της ανάμειξης της ΒορειοΑτλαντικής Συμμαχίας στα σύνορα της Ρωσίας.

Η Σινική υποστήριξη προς το αίτημα της Μόσχας κατέστη σαφώς δεδηλωμένη,  στην τηλεφωνική επικοινωνία του Αμερικανού επικεφαλής του State Department κ. Antony Blinken και του Κινέζου Υπουργού Εξωτερικών, κ. Wang, κατά την οποία ο τελευταίος ζήτησε από τον Αμερικανό ομόλογό του να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν οι Ρωσικές ανησυχίες για την ασφάλεια της χώρας.

Ας επιτραπεί η επισήμανση ότι, Ρωσία και Κίνα έχουν μακρά ιστορική αλληλοϋποστήριξη, όταν πρόκειται για αντιπαράθεση με την Δύση, ψηφίζοντας ως κοινό μέτωπο σε σχετικά ζητήματα που τίθενται προς ψήφιση στα Ηνωμένα Έθνη. Ακριβώς αυτό, συνέβη και κατά την διενέργεια ψηφοφορίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Ε., στο οποίο η Κίνα ήταν το μόνο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας που ψήφισε μαζί με τη Ρωσία για την απόρριψη της Αμερικανικής πρωτοβουλίας για μία συνεδρίαση του, προκειμένου νασυζητηθεί η συγκέντρωση ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων της Ρωσίας στα ουκρανικά σύνορα.

Ακόμη, ας σημειωθεί ότι Ρωσία και Κίνα έχουν μία μεθόριο συνολικού μήκους 4.000 χλμ. και τα καθεστώτα στις δύο χώρες έχουν πολλά κοινά σημεία, έχουν ενισχύσει –όπως προανεφέρθη- τους εμπορικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς δεσμούς τους, συνεπώς, οι παλαιότερες ευαισθησίες για ζητήματα ασφαλείας μεταξύ τους εκλείπουν και κατ’ αυτόν τον τρόπο διαγράφεται στον Ορίζοντα μία προοπτική συμμαχίας.

Βέβαια, δεν είναι ορατό –τουλάχιστον την στιγμή αυτή- η πραγματοποίηση βήματος που καταλήγει σε στρατιωτική συμμαχία, καθώς το Πεκίνο κατανοεί μεν τις Ρωσικές ευαισθησίες, πλην όμως, δεν προτίθεται να εμπλακεί σε μία αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ.

Αξίζει τέλος, να υπογραμμισθεί η στενή σχέση των δύο ηγετών, μεταξύ των οποίων ανιχνεύεται ένα στοιχείο «προσωπικής χημείας» και οι δύο ηγέτες τρέφουν εκτίμηση ο ένας για τον άλλο και προσωπική και για τα όσα έχει πετύχει να υλοποιήσει έκαστος. Άλλωστε το Κρεμλίνο, σχολίασε ως «πολύ ζεστή και εποικοδομητική και με ουσιαστικές διαπραγματεύσεις» την συνάντηση των δύο ηγετών.

Ο εκπρόσωπος του Ρώσου Προέδρου κ. Dimitri Peskov, κοινοποίησε σε συνέντευξη τύπου την κοινή δήλωση των δύο πλευρών: «Κατά τις συνομιλίες, δόθηκε έμφαση στις διμερείς σχέσεις και την εμπορική και οικονομική συνεργασία.

Η Ρωσία και η Κίνα επέμειναν στη σημασία του αγωγού φυσικού αερίου Soyuz Vostok, ο οποίος προορίζεται να αντλήσει ρωσικό αέριο στην Κίνα μέσω της Μογγολίας.

Ο κ. Peskov πρόσθεσε ότι μετά το τέλος των συνομιλιών, οι δύο αρχηγοί κρατών μετέβησαν σε γεύμα εργασίας, όπου θα συζητήσουν, λεπτομερώς, για διεθνή θέματα και περιφερειακά προβλήματα».

Το μέλλον θα δείξει κατά πόσο η ειδυλλιακή προσέγγιση θα εξελιχθεί σε στρατηγική συμμαχία αυτή θα αποδώσει ουσιαστικά αποτελέσματα σε βάθος χρόνου, απειλώντας έτσι τα συμφέροντα της Δύσης και αλλάζοντας την γεωπολιτική στην διεθνή σκηνή.

Αραβοϊσραηλινές συγκρούσεις: μια ιστορία απ’ τα παλιά που συνεχίζεται ….

 Newsberg, Νοέμβριος, 2021

Η αντιπαράθεση μεταξύ Ισραηλιτών και Παλαιστινίων έχει πολλαπλές παραμέτρους, οι οποίες έχουν κοινό τόπο την ωμή βίακαι κοινή κατάληξη τον θάνατο αμάχων, αθώων πολιτών και από τις δύο πλευρές.

Στην χώρα μας συνηθίζουμε να παίρνουμε θέση και να καθορίζουμε την στάση μας απέναντι σε διάφορες καταστάσεις είτε με βάση ελλιπή γνώση είτε με βάση το θυμικό είτε -και αυτό αποτελεί την χειρότερη εκδοχή-, με συνδυασμό αυτών των δύο.

Από αυτό δεν θα εξέφευγε  και η διαμόρφωση της στάσης μας έναντι του Παλαιστινιακού. Βεβαίως, είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης σε περιπτώσεις σφοδρών συγκρούσεων να υποστηρίζει κάποιος, αυθορμήτως, τον αδύνατο.

Ως εκ τούτου, δεκαετίες τώρα, συνεπικουρούσης και της … αριστερής οπτικής μας, σε κάθε κρίση στην περιοχή η συμπάθειά μας στρέφεται προς την Παλαιστινιακή πλευρά. Λες και είναι αριστερό να ανατινάζεται κάποιος σε ένα λεωφορείο με εφήβους ή μέσα στους δρόμους του Τελ Αβίβ στέλνοντας αθώους πολίτες στον άλλο κόσμο. Φυσικά, υπάρχει και το επιχείρημα ότι κανείς Ισραηλινός δεν είναι αθώος…

Η μεγάλη ευκαιρία για καταλαγή και ειρήνευση χάθηκε στο Καμπ Ντέϊβιντ με την άρνηση Αραφάτ να βάλει την τελική υπογραφή μαζί με τον Γιτζάκ Ράμπιν στην Συμφωνία η οποία προέκυψε από τις διαπραγματεύσεις του Όσλο και βέβαια την δολοφονία του Ισραηλινού Πρωθυπουργού στο Τελ Αβίβ από φανατικό νεαρό Εβραίο.

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά τους.

Το σύγχρονο Κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε στην Παλαιστίνη την 14^η Μαΐου 1948 -μία ημέρα πριν την εκπνοή της Βρετανικής Εντολής-, όταν ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόνανέγνωσε στο Μουσείο του Τελ Αβίβ παρουσία 250 εκπροσώπων του Εθνικό Εβραϊκό Συμβούλιο και το Παγκόσμιο Σιωνιστικό Κογκρέσο, την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, επισημαίνοντας: «Στο πλαίσιο μιας πρότασης για την ειρήνη και των καλών γειτονικών σχέσεων δίνουμε χέρι φιλίας σε όλα τα γειτονικά κράτη και τους λαούς τους και τους καλούμε να δημιουργήσουν δεσμούς συνεργασίας και αλληλοβοηθείας με τον κυρίαρχο εβραϊκό λαό, που έχει εγκατασταθεί στη δική του γη». Αυτό ήταν μία ειλικρινής δήλωση, μιας και το Ισραήλ είχε απολύτως συμφωνήσει στο γράμμα και το πνεύμα της απόφασης την οποία έλαβε η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών την 29^η Νοεμβρίου 1947, βάσει της οποίας η Παλαιστίνη θα διαιρείτο σε δύο Κράτη με το Ισραήλ να λαμβάνει το 55,5% του εδάφους και απέδιδε στους Άραβες της περιοχής το 45,5% και την Ιερουσαλήμ να τελεί υπό Διεθνή εποπτεία για την επόμενη 10ετία, ενώ, για το τελικό καθεστώς υπαγωγής της σε ένα εκ των δύο κρατών θα αποφάσιζαν οι κάτοικοί της μετά από δημοψήφισμα.Ο δρόμος που άνοιξε η διακήρυξη Μπάλφουρ την 2^α Νοεμβρίου 1917, έφθανε στο τέρμα.

Η Ισραηλινή πλευρά απεδέχθη και συνετάχθη, πλήρως, με την απόφαση, η οποία -κατά το μάλλον ή ήττον- διασφάλιζε την ειρήνη στην περιοχή, η Αραβική πλευρά απέρριψε ασυζητητί το σχέδιο.

Οι ΗΠΑ αναγνώρισαν την επόμενη ημέρα το νέο Κράτος, με την Σοβιετική Ένωση να ακολουθεί δύο ημέρες μετά.

Η άρνηση αυτή εξελίχθηκε στην ανάληψη ενεργού, ενόπλου αντιδράσεως και την επόμενη ημέρα ο Αραβικός Κόσμος κήρυξε τον πόλεμο στο νεοσύστατο κράτος, θεωρώντας το εύκολη λεία και ένοπλες δυνάμεις από την Αίγυπτο, την Ιορδανία, το Ιράκ, τη Συρία και τονΛίβανο εισέβαλαν στα εδάφη του. Η υποστήριξη, όμως, της Σοβιετικής Ένωσης απέτρεψε την ήττα των Ισραηλινών και διατήρησε την εδαφική ακεραιότητα του κράτους. Το Ισραήλ κέρδισε τον πόλεμο και κάπως, έτσι, ξεκίνησε η αντιπαράθεση, η οποία κοστίζει αίμα, νεκρούς, κατεστραμμένες ζωές και για πάνω από 7 δεκαετίες, αποτελεί μία χαίνουσα πληγή της ανθρωπότητας.

Η δεκαετία του 1950, είναι η περίοδος που ο Αραβικός Εθνικισμός βρίσκεται στο Ζενίθ και οδηγεί στην αποαποικιοποίηση. Προφανώς, οι Άραβες μετά την πρώτη ήττα, αναζητούσαν την ρεβάνς. Η κρίση του Σουέζ (1956) φέρνει τις δυνάμεις της Τζαχάλ στο πλευρό των Βρετανών και Γάλλων και πραγματοποιείται η εισβολή στο Σινά, προλαμβάνοντας ενδεχόμενη ανάληψη, εκ μέρους των Αράβων, επιθετικών κινήσεων εναντίον του Ισραήλ.

Το επόμενο ραντεβού για τις δύο πλευρές γίνεται το 1967, όταν το Ισραήλ αντιμετωπίζει και πάλι τις ενωμένες Αραβικές ένοπλες δυνάμεις της ΗΑΔ (Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία), την οποία αποτελούσαν η Αίγυπτος, η Ιορδανία και η Συρία, οι οποίες είχαν και την ενεργό υποστήριξη με άνδρες ή οπλισμόαπό το Ιράκ, την Σαουδική Αραβία και το Κουβέϊτ).

Τον Μάϊο του 1967, η Αίγυπτος διώχνει από το Σινά τις δυνάμεις των Η.Ε., οι οποίες μετά την Ισραηλινή εισβολή στάθμευαν εκεί, προκειμένου να διασφαλίζουν μία ευρύτατη «πράσινη ζώνη» και συγκεντρώνει στην μεθόριο περί τους 100.000 στρατιώτες και 100 άρματα μάχης, ενώ, ταυτοχρόνως αποκλείει τα στενά του Τιράν για τα Ισραηλινά πλοία. Τα μηνύματα σαφή και οι Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες πρόλαβαν τις εξελίξεις δίνοντας προβάδισμα στις δυνάμεις της Τζαχάλ. Το καίριο πλήγμα εναντίον της Αιγυπτιακής αεροπορίας και η καταστροφή του αεροπορικού πολεμικού στόλου της Αιγύπτου στο έδαφος, ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για την εκτεταμένη ήττα των Αραβικών δυνάμεων και το Ισραήλ εντός έξι ημερών πέτυχε μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές νίκες. Χερσόνησος Σινά, υψίπεδα του Γκολάν στην Συρία, η Λωρίδα της Γάζας και η Υπεριορδανία, πέρασαν στην κατοχή και τον έλεγχο του Τελ Αβίβ και έκτοτε αποτελούν αγκάθι στις διαπραγματεύσεις γιατί αφ’ ενός το Ισραήλ επιθυμεί μία ικανή ζώνη ασφαλείας στα σύνορά του και αφ’ ετέρου οι Συρία, Αίγυπτος και Ιορδανία διεκδικούν τα απωλεσθέντα εδάφη τους και τα σύνορά προ του 1967.

Η επόμενη μεγάλη αναμέτρηση έγινε το 1973 με τον Πόλεμο του ΓιομΚιπούρ (εορτή της Ημέρας του Εξιλασμού), όπου η ρεβάνς ανήκε στου Άραβες και το Ισραήλ αιφνιδιάστηκε απολύτως. Σε αυτή την περίπτωση, αρχικά, κινδύνεψε ακόμη και αυτή η ύπαρξη του Κράτους του καθώς οι Συριακές δυνάμεις προήλαυναν στα εδάφη του για τις πρώτες 48 ώρες. Η εμπλοκή ΕΣΣΔ και ΗΠΑ προσέδωσε διαστάσεις σοβαρότατης διεθνούς κρίσης και εν τω μεταξύ οι ισραηλινές δυνάμεις συνερχόμενες από τον αιφνιδιασμό ανέκαμψαν και απώθησαν του μεν Σύριους στο Γκολάν, τους δε Αιγυπτίους πέραν της Σιναϊκής Χερσονήσου.

Η διαδικασία ειρήνης που ακολούθησε μετά την παρέμβαση και των Ηνωμένων Εθνών, οδήγησε στις συμφωνίες του Καμπ Ντέϊβιντ και στην αναγνώριση του Ισραηλινού Κράτους από την Αίγυπτο, γεγονός που την κατέστησε το πρώτο Αραβικό Κράτος που αναγνώρισε το Ισραήλ.

Η λήξη του πολέμου, αυτού και η Συνθήκη Ειρήνης υπεγράφη στην Γενεύη τον Μάϊο του 1974. ΑΝ και το Ισραήλ είχε και πάλι κερδίσει, τελικά, τον πόλεμο, το ηθικό των Αράβων αναπτερώθηκε γεγονός που οφείλεται στις πρώτες στρατιωτικές νίκες των δυνάμεών τους.

Η συνέχεια έρχεται με την επιχείρηση Έντεμπε (1976), την επίθεση στον πυρηνικό αντιδραστήρα του Ιράκ (1981), τους πολέμους Λιβάνου (1982-2000) και την πρώτη Ιντιφάντα.

Αναλύοντας τα ιστορικά δεδομένα, διαπιστώνει κανείς το γεγονός ότι το Παλαιστινιακό είναι απότοκο του Αραβικού Εθνικισμού, της υπεροψίας, ματαιοδοξίας και πολυπραγμοσύνης Αράβων ηγετών όπως ο Νάσερ και οι Άσαντ. Αυτό γιατί όπως καταγράφει η Ιστορία, οι Παλαιστίνιοι Άραβες χρησιμοποιήθηκαν -και σήμερα ακόμη, αλλά, από άλλες δυνάμεις-, ως δικαιολογία για την επίθεση εναντίον του Ισραήλ. 

ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ: ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΑΙΜΑΤΟΣ, ΜΙΑ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΚΡΑΙΩΝ ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ

"Εμείς που σας πολεμήσαμε, σας λέμε σήμερα με δυνατή και ξεκάθαρη φωνή: Φθάνει πια με το αίμα και τα δάκρυα. Αρκετά!".

Γιτζάκ Ράμπιν, δολοφονημένος Πρωθυπουργός του Ισραήλ

Newsberg, Οκτώβριος, 2021

Η εποχή που το όραμα για ειρήνευση στην Μέση Ανατολή, βρέθηκε πολύ κοντά στο να γίνει πραγματικότητα·η εποχή που δύο ηγέτες έκαναν την προσωπική τους υπέρβαση απομονώνοντας τις φωνές των φανατικών και έθεσαν προτεραιότητα την πρόοδο και την ευημερία των πολιτών τους,μοιάζει πολύ μακρινή. Η αισιοδοξία που προκλήθηκε από  την Συμφωνία του Όσλο,το 1993, όταν οι Γιτζάκ Ράμπιν και Γιάσερ Αραφάτ έβαλαν την πρώτη υπογραφήστον Λευκό Οίκο διαπέρασε όλον τον πλανήτη και πολλοί θεώρησαν ότι ήρθε η ώρα να τεθεί τέλος στην αιματηρή διένεξη τόσων ετών,.

Όμως, οι σφαίρες που έφυγαν από το όπλο του νεαρού Εβραίου εξτρεμιστή ΤζιγκάλΑμίρ, και δολοφόνησαν τον Ισραηλινό ηγέτη, εγκλώβισαν Παλαιστινίους και Ισραηλινούς για τα επόμενα 25 χρόνια μέχρι σήμερα σε μία κατάσταση ακινησίας με τους ακραίους των δύο πλευρών να έχουν πάρει τα ηνία των εξελίξεων και να οδηγήσουν τα πράγματα σε ένα σημείο, όπου και οι δύο έχουν δίκιο, αλλά, κανείς δεν βρίσκει Δίκαιο.

Επί δεκαετίες, η βίαιη αντιπαράθεση σοβεί, μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων και μεταφέρεται στις δυτικές χώρες, όχι μόνον μέσω των κατά καιρούς τρομοκρατικών ενεργειών, αλλά και μέσω της αντιπαράθεσης εκείνων οι οποίοι υποστηρίζουν τα δίκαια των Παλαιστινίων και εκείνων οι οποίοι ισχυρίζονται ότι το Ισραήλ βρίσκεται σε «νόμιμη άμυνα», δίνει έναν συνεχή αγώνα επιβίωσης -τόσο ως έθνος, όσο και ως κρατική υπόσταση-, εξ ου και θεωρούν δικαιολογημένη την επιθετικότητα και την βίαιη απάντηση των Ισραηλινών.

Κατά την κρίση του συντάκτη του παρόντος, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση. Και το Ισραηλινό ιστορικό επιχείρημα έχει βάση, δηλαδή οι σύγχρονοι Ισραηλίτες έχουν κάθε δικαίωμα να ζήσουν στην Γη των Πατέρων τους, αλλά και οι Παλαιστίνιοι Άραβες δικαιούνται να σταματήσουν να ζουν ως «μη λαός» και να ανακτήσουν το συναίσθημα ασφάλειας, ειρηνικής συνύπαρξης και αξιοπρέπειας. Δυστυχώς, όμως, για τους ανθρώπους και των δύο εθνοτήτων, η κατάσταση έχει περιέλθει -εδώ και πολύ καιρό-,σε τραγικό αδιέξοδο.

Εκ των πραγμάτων και των εξελίξεων, αποδεικνύεται άστοχη και μοιραία η άρνηση του Αραφάτ να υπογράψει με τον Ράμπιν την τελική συνθήκη στο Καμπ Ντέϊβιντ, με παρόντα και εγγυητή τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ BillClinton. Προφανώς ο Παλαιστίνιος Πρόεδρος υποχώρησε σε πιέσεις (κάποιοι μιλούν και για εκβιασμό) της Χαμάς και υπαναχώρησε την τελευταία στιγμή. Εκ συμπτώσεως, λίγο αργότερα, ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ έπεφτε νεκρός από τα πυρά του φανατικού Αμίρ, στην πλατεία των Βασιλέων (πλέον πλατεία Ράμπιν), στην Ισραηλινή Πρωτεύουσα. Ο αείμνηστος Ράμπιν είχε μόλις ολοκληρώσει την ομιλία του σε εκδήλωση με την συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων Ισραηλινών, για την υποστήριξη της ειρήνης.

Η δεξιά πολιτική πτέρυγα επέρριπτε την ευθύνη για τις επιθέσεις στον Ραμπίν. Κάθε εβδομάδα διαδηλωτές φώναζαν "θάνατο στο Ραμπίν". Αργότερα ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ΜπέντζαμινΝετανιάχου κατηγορήθηκε ότι δεν έκανε τίποτα για να αποκλιμακώσει την κατάσταση.

Έχει ιδιαίτερη σημασία ότι η ειρηνευτική διαδικασία στο Όσλο είχε έντονη την σφραγίδα του Γιτζάκ Ράμπιν αν αναλογισθεί κάποιος ότι αυτός, έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1948 ως διοικητής σχηματισμού, ενώ αργότερα διετέλεσε αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Περί τα μέσα της δεκαετίας του 1980, αναλαμβάνει καθήκοντα Υπουργού Άμυνας και εφαρμόζει πολιτική «σιδηράς πυγμής»στακατεχόμενα, ενώ και στην Ιντιφάντα αντιδρά με«βία, ισχύ και πλήγματα».

Επίσης, αντίστοιχου μεγέθους ήταν η υπέρβαση που έκανε ο Παλαιστίνιος ηγέτης Αραφάτ -ασχέτως αν τελικά για αδιευκρίνιστους λόγους υπαναχώρησε- καθώς μία ολόκληρη ζωή βρισκόταν σε ένοπλο αγώνα με τις δυνάμεις της Τζαχάλ, υπερασπιζόμενος τα δίκαια του λαού του. Για 2-3 δεκαετίες ο Γιάσερ Αραφάτ και η οργάνωσή του («Φατάχ»), βρίσκονταν στις λίστες τρομοκρατών και ήσαν απομονωμένοι από την διεθνή κοινότητα.

Αντιδράσεις στην επικείμενη συμφωνία υπήρξαν και από παλαιστινιακής πλευράς. Τη συμφωνία του Όσλο  ακολούθησε, σαν μία πράξη αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης προς τους ακραίους της άλλης πλευράς, μια σειρά αιματηρών τρομοκρατικών επιθέσεων της Χαμάς και του Ισλαμικού Τζιχάντ στο Ισραήλ με επιθέσεις αυτοκτονίας σε εστιατόρια, κλαμπ και λεωφορεία…

Σήμερα, το κενό των δύο αυτών προσωπικοτήτων είναι έντονο. Ούτε στην Ισραηλινή πλευρά θα βρεθεί ηγέτης τόσο διορατικός και με πίστη στην ειρηνική συνύπαρξη να τολμήσει το μεγάλο βήμα ούτε στην Παλαιστινιακή πλευρά υπάρχει αρχηγός ισχυρός που να έχει την εμπειρία της προηγούμενης περιόδου και να αντιλαμβάνεται ότι η συνέχιση αυτής της κατάστασης, μόνο τους καταλόγους των θυμάτων εμπλουτίζει και πόσο επιβεβλημένη είναι η ειρήνευση στην περιοχή.

Μέχρι να βρεθούν οι διάδοχοί τους, η Χαμάς με τον ηγέτη της να καθοδηγεί τον … αγώνα των Παλαιστινίων από την ασφαλή και άνετη κατοικία του στο Κατάρ, θα συνεχίσει να στέλνει ρουκέτες εναντίον αμάχων πολιτών στις πόλεις του Ισραήλ, διευκολύνοντας της φυγή από αδιέξοδα των Ισραηλινών φανατικών και το Ισραήλ να απαντά με -ενίοτε υπέρμετρη- βία, μη υπολογίζοντας τις απώλειες αθώων και παιδιών, παρέχοντας απλόχερη στήριξη στους φανατικούς -και σε περιπτώσεις κινουμένους εντός των ορίων της τρομοκρατίας-, υποστηρικτές και μέλη της Χαμάς.

Μέχρι η σκέψη και ο λόγος προσωπικοτήτων όπως οι αείμνηστοι Γιτζάκ Ράμπιν και ΆμοςΟζ και φωνές όπως αυτές τωνΝταβίντΓκρόσμαν και ΆβρααμΓέσουα να ακουστούν πιο δυνατά από τις κραυγές των ακραίων φανατικών στην Ισραηλινή πλευρά·μέχρι να αναδειχθούν αντίστοιχης προσέγγισης προσωπικότητες στην Παλαιστινιακή πλευρά·μέχρι να σταματήσουν και οι δύο πλευρές να θεωρούν προδότη όποιον τολμά να μιλά για ειρηνική συνύπαρξη, το αίμα θα σχηματίζει ποτάμια στην Παλαιστίνη. Οι Ισραηλινοί πολίτες θα ζουν με τον εφιάλτη των σειρήνων της αντιπυραυλικής άμυνας και τα παιδιά των Παλαιστινίων θα μεγαλώνουν μέσα στην βία, τον τρόμο και την αβεβαιότητα για την ζωή τους, τροφοδοτώντας τον κύκλο θανάτου στην περιοχή.

Η Δύση οφείλει να κατανοήσει ότι μία βιώσιμη επίλυση του Παλαιστινιακού είναι το κλειδί για την καταλαγή και τον περιορισμό του φανατισμού στην ευρύτερη περιοχή και τον Αραβικό Κόσμο. Η λύση στο πρόβλημα συνιστά sinequanonόρο για την διασφάλιση της ακύρωσης των ερεισμάτων των τρομοκρατών οι οποίοι καπηλεύονται τον πόνο των Παλαιστινίων για την στρατολόγηση και την εκμετάλλευση της απελπισίας των ανθρώπων.

ΑΝΑΚΑΜΠΤΕΙ το ISIS;-Αύξηση της δραστηριότητας των τζιχαντιστών στα Συριακά εδάφη

 Newsberg, 7/2/2022

Ένα θέμα, το οποίο προ τριών ετών, βρισκόταν στα πρωτοσέλιδα έχει ξεχαστεί. Η δραστηριότητα των φανατικών του ISIS, μετά την ήττα του «Χαλιφάτου» από τις Κουρδικές δυνάμεις, είχε περιοριστεί και πολλοί στον κόσμο θεωρούν ότι η απειλή από αυτή την τρομοκρατική  οργάνωση εξαλείφθηκε, οριστικά.

Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.  Περί τα μέσα του Ιανουαρίου, δυνάμεις του ISIS εξαπέλυσαν επίθεση και κατέλαβαν συγκρότημα φυλακών Ghweran στην πόλη Hasakah της ΒορειοΑνατολικής Συρίας.

Μία, περίπου, εβδομάδα μετά, Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), με την υποστήριξη της αεροπορίας των ΗΠΑ αντεπιτέθηκαν και μετά από μία εβδομάδα σφοδρών μαχών και αεροπορικών επιδρομών, ανέκτησαν τον έλεγχο της περιοχής.

Η επιχείρηση που πραγματοποίησαν οι 100 ένοπλοι μαχητές του ISIS θεωρείται ως η πιο οργανωμένη και άρτια σχεδιασμένη, από την πτώση του αυτοαποκαλούμενου χαλιφάτου και την απώλεια εδαφών σε Ιράκ και Συρία. Η επίθεση στο συγκρότημα των φυλακών, ευνοήτως, προκαλεί φόβους για την ανάκαμψη της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Ο εκπρόσωπος τύπου των SDF, κ. Siyamend Ali, δήλωσε στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN ότι, η επίθεση είχε συντονιστεί και προγραμματιστεί κατά τη διάρκεια έξι μηνών. «Αυτή η επιχείρηση είναι μια από τις μεγαλύτερες στοχευμένες επιχειρήσεις που εκτέλεσε το Da'esh (ISIS)», είπε ο κ. Ali. «Σύμφωνα με τους συλληφθέντες που ανακρίναμε τις πρώτες στιγμές της επιχείρησης, η επιχείρηση προετοιμάστηκε και σχεδιάστηκε για έξι μήνες».

Οι μαχητές του ISIS εξαπέλυσαν την επίθεση, πυροδοτώντας τρία παγιδευμένα αυτοκίνητα προτού εισβάλουν στο συγκρότημα σε μια προσπάθεια να απελευθερώσουν χιλιάδες συντρόφους τους, πολλοί από τους οποίους συνελήφθησαν και κρατούνται μετά την ήττα, το 2019.

Εκπρόσωπος του Πενταγώνου, δήλωσε την Τρίτη ότι ο συνασπισμός, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, χρησιμοποίησε θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς (ΤΟΜΠ) Bradley για να υποστηρίξει τις SDF, αφήνοντας να εννοηθεί ότι, οι χερσαίες δυνάμεις των ΗΠΑ έλαβαν ενεργό μέρος στη μάχη. Τα Bradley χρησιμοποιήθηκαν για να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας εσωτερικής και μιας εξωτερικής περιμέτρου γύρω από τις εγκαταστάσεις της φυλακής, ενώ οι SDF έκλεισαν τους μαχητές του ISIS, σύμφωνα με αξιωματούχους του αμερικανικού στρατού.

«Παρέχουμε περιορισμένη χερσαία υποστήριξη, στρατηγικά τοποθετημένη για να βοηθάμε την ασφάλεια στην περιοχή», δήλωσε σε συνέντευξη τύπου, στην Ουάσιγκτων, ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Τζον Κίρμπι.

Οι δυνάμεις του συνασπισμού υποστήριξαν, επίσης, την επιχείρηση με αεροπορικές επιδρομές, συμπεριλαμβανομένης της στόχευσης ακριβείας των μαχητών του ISIS που επιτέθηκαν σε θέσεις των SDF από την κάλυψη κοντινών κτιρίων. Κανένας στρατιωτικός των ΗΠΑ δεν τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια των μαχών, δήλωσε αξιωματούχος της άμυνας, αν και οι SDF υπέστησαν κάποιες απώλειες. Από την πλευρά του ISIS οι απώλειες εκτιμάται ότι ήταν πολλαπλάσιες.

Αξιωματούχοι της Operation Inherent Resolve (OIR) -η αποστολή του Συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ για την αντιμετώπιση του ISIS-, αναφέρουν ότι η πρόσφατη απόπειρα διαφυγής μελών του ISIS από τις φυλακές, «δεν θα αποτελέσει σημαντική απειλή για το Ιράκ ή την περιοχή». Πρόσθεσε ότι οι αξιολογήσεις συνεχίζονται για να διαπιστωθεί εάν το ISIS σχεδιάζει μελλοντικές επιθέσεις στο Ghweran ή σε άλλες φυλακές σε ολόκληρη τη Συρία ή το Ιράκ.

«Λόγω της σοβαρά υποβαθμισμένης ικανότητάς του, η μελλοντική επιβίωση του Daesh εξαρτάται από την ικανότητά του να πυκνώσει τις τάξεις του μέσω σχεδιασμένων προσπαθειών όπως η επίθεση στη Χασάκα», δήλωσε ο υποστράτηγος John W. Brennan, Jr., ο διοικητής του OIR Combined.

Να σημειωθεί ότι περίπου 11.000 έως 12.000 μαχητές του ISIS κρατούνται στη βόρεια Συρία σε φυλακές και στρατόπεδα κράτησης που διαχειρίζονται οι SDF.

Αν και υπάρχει φόβος ότι το ISIS θα ανακτήσει τμήματα από τα εδάφη της πρώην επικράτειάς του -η οποία, στο αποκορύφωμά της, εκτεινόταν από τα περίχωρα της Βαγδάτης έως τη δυτική Συρία και περιλάμβανε πληθυσμό περί τα 10 εκατομμύρια-, η τρομοκρατική ομάδα αποπειράται να κινητοποιήσει χιλιάδες από τους εναπομείναντες μαχητές της το τελευταίο διάστημα. χρόνια.

Το 2019, τη στιγμή που οι δυνάμεις που ανακατέλαβαν το τελευταίο προπύργιο του ISIS στη Συρία, και μόλις ένα χρόνο αφότου το Ιράκ κήρυξε την λήξη του πολέμου και την ήττα της οργάνωσης, πηγές πληροφοριών και διεθνείς παρατηρητές, είχαν επισημάνει την  αύξηση της δραστηριότητας και των επιθέσεων του ISIS στην περιοχή.

Ακόμη, αναλυτική έκθεση της Ομάδας Παρακολούθησης του ΟΗΕ, η οποία παρακολουθεί την παγκόσμια τρομοκρατική απειλή των τζιχαντιστών, προειδοποίησε το 2020 ότι, το ISIS άρχιζε να επικρατεί εκ νέου στο Ιράκ και τη Συρία. Ανέφερε ότι η ομάδα «διοργανώνει ολοένα και πιο τολμηρές επιθέσεις ανταρτών, καλεί και σχεδιάζει να απελευθερώσει μαχητές της από εγκαταστάσεις κράτησης και εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες στο περιβάλλον ασφαλείας και των δύο χωρών (Ιράκ & Συρίας)».

Τους τελευταίους μήνες, οι ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας και οι διοικητές έχουν επίσης προειδοποιήσει ότι θύλακες του ISIS συνεχίζουν να πραγματοποιούν επιθέσεις. Την σοβαρότητα των εξελίξεων, έρχεται να επιβεβαιώσει ανάρτηση στο Twitter του Ιρακινού Προέδρου κ. Μπάρχαμ Σάλεχ, ο οποίος προειδοποιεί: «Σίγουρα, οι προσπάθειες αναβίωσης της τρομοκρατίας στην περιοχή δεν μπορούν να υποτιμηθούν».

Αναλυτές αναφέρουν ότι η ασπίδα της παγκόσμιας κοινωνίας, έναντι του φανατισμού και της παραφροσύνης των τζιχαντιστών, θα ενισχυθεί αποτελεσματικά με την δημιουργία Κουρδικής κρατικής οντότητας στην Συρία, κατά τα πρότυπα του Ανεξάρτητου Κουρδιστάν στο Β. Ιράκ, ενώ η ενίσχυση και υποστήριξη των Συριακών δυνάμεων ασφαλείας θα έχει επίσης σημαντικό ρόλο στην αποτροπή επανάκαμψης των τρομοκρατών.

ΡΙΠΕΣ ΑΝΕΜΟΥ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ - Ποιο είναι το Rafale και γιατί στην Άγκυρα βγάζουν αφρούς;

Newsberg, 24/01/2022

Η έλευση των Rafale έχει προκαλέσει αισθήματα αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης στην συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Βέβαια, υπάρχουν πάντοτε εκείνοι, ο οποίοι θα μεμψιμοιρούν, εκείνοι οι οποίοι θα προσπαθούν να χλευάσουν μία σημαντική επιτυχία. Και για να διευκρίνσουμε, η επιτυχία δεν είναι το ότι αγοράσθηκαν τα γαλλικά μαχητικά, αλλά, ότι παρελήφθησαν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και μάλιστα με τον πλήρη οπλισμό τους.

Το Rafale, δημιούργημα της Dassault Aviation, προέκυψε από την ανάγκη εκσυγχρονισμού της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας καθώς τα  F-8 Crusader και SEPECAT Jaguar, ήταν πεπαλαιωμένα και υστερούσαν σημαντικά έναντι των Σοβιετικών Mig-23 και των Su-27, τα οποία εξέλισσε η Σοβιετική πολεμική βιομηχανία.

Αρχικά οι Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία και Γερμανία ανέπτυξαν το πρόγραμμα Future European Fighter Aircraft, το οποίο στη συνέχεια θα εξελισσόταν στο Eurofighter Typhoon. Όμως, η Γαλλική πλευρά στα μέσα της 10ετίας του 1980, αποχώρησε από το πρόγραμμα, εφ’ όσον o σχεδιασμός του Eurofighter, αφορούσε σε ένα μαχητικό αεράμυνας, ενώ η Γαλλία επιλέγοντας να αναπτύξει έναν τύπο αεροσκάφους και όχι δύο καθώς χρειαζόταν ένα αεροσκάφος που να μπορεί να επιχειρεί και από αεροπλανοφόρο.

Η Dassault Aviation ανέλαβε το project αφού το 1985 παρουσίασε το Rafale, το οποίο ουσιαστικά ξεκίνησε την επιχειρησιακή του «καριέρα» το 2004, στο Αφγανιστάν όπου επιχειρούσε αποστολές προστασίας των επίγειων δυνάμεων.

Συνοπτικά, να πούμε ότι πρόκειται για ένα δικινητήριο μαχητικό πολλαπλού ρόλου. Δηλαδή, έχει την δυνατότητα να εκτελεί, ταυτόχρονα, αποστολές διαφορετικού τύπου, όπως εναέριας υπεροχής, κρούσης, αναγνώρισης κλπ.

Έχει πτέρυγες τύπου Δέλτα σε συνδυασμό με πτερυγίων ελιγμών (canards), πράγμα που αυξάνει σε πολύ μεγάλο βαθμό την ικανότητα ελιγμών καθώς  που του δίνει εξαιρετική ευελιξία και παράλληλα διατηρεί τη σταθερότητα κατά τη διάρκεια της πτήσης, ενώ, ταυτοχρόνως, σημαντικό πλεονέκτημα  αποτελούν και τα +9g/-3.2g, όρια επιταχύνσεών του. Μπορεί δε να απογειωθεί από μικρούς αεροδιαδρόμους της τάξης των 400 μέτρων, κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο στα νησιωτικά αεροδρόμια, όπως επίσης και από αεροπλανοφόρο

Το σχήμα και τα υλικά κατασκευής πετυχαίνουν να εμφανίζει πολύ χαμηλό ίχνος στα εχθρικά RADAR, κάτι που επίσης, αποτελεί πλεονέκτημα –αν και δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως stealth. Διαθέτει σύστημα αυτοπροστασίας και ηλεκτρονικού πολέμου SPECTRA της εταιρείας Thales, της οποίας δημιουργία είναι επίσης, είναι και το ραντάρ RBE2 της Thales, το οποίο είναι ικανό να ιχνηλατεί ταυτόχρονα πολλαπλούς στόχους στον αέρα.

Παράλληλα μπορεί να δημιουργεί τρισδιάστατους χάρτες εδάφους για πλοήγηση ή στοχοποίηση σε πραγματικό χρόνο. Επίσης, το Rafale έχει την ικανότητα να ιχνηλατήσει ένα στόχο και να εξαπολύσει πύραυλο αέρος-αέρος χωρίς να χρειαστεί να αποκαλύψει τη θέση του, χάρη στο σύστημα OSF της Thales. Το συγκεκριμένο σύστημα είναι πλήρως ενσωματωμένο στο αεροσκάφος και λειτουργεί με τεχνολογία υπέρυθρης ακτινοβολίας.

Τέλος, το Rafale κινούν δύο στροβιλοπροωθητήρες SCECMA M88-2 με μετάκαυση και δύναμη ώθησης 150 kN.

Το πλέον σημαντικό είναι ότι τα Rafale στο Αιγαίο θα βρίσκονται στα χέρια των αξεπέραστων Ελλήνων Ικάρων, οι οποίοι έχουν την εμπειρία, την τόλμη και την ικανότητα να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις δυνατότητες που δίνει αυτό το καταπληκτικό εργαλείο. Αν δεν, προστεθούν οι Γαλλικές φρεγάτες –με τις οποίες τα αεροσκάφη αυτά συνεργάζονται απόλυτα- και τα αναμενόμενα F-35 τότε δεν είναι παράδοξο το γεγονός ότι η Άγκυρα έχει περιέλθει σε εξαιρετικά δυσχερή κατάσταση, κάτι που είναι προφανές από τις δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων, οι οποίοι με φρίκη βλέπουν τα αποτελέσματα και τις πρώτες επιπτώσεις από την ΕλληνοΓαλλική Αμυντική Συμφωνία.

Βεβαίως, η Τουρκία παραμένει, πάντοτε, μία υπολογίσιμη δύναμη και δεν πρέπει κανείς να υπεραπλουστεύει. Πρέπει, όμως, να αναγνωρίσουμε ότι η ταυτόχρονη διπλωματική κινητικότητα της Αθήνας που αποδίδει αποτελέσματα και η τολμηρή απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης για αύξηση των αμυντικών δαπανών, ήταν αυτό που χρειαζόταν προκειμένου να μπει ένα όριο στην ασυδοσία του Τούρκου Σουλτάνου, ο οποίος –μαζί με το επιτελείο του και τους στρατιωτικούς της χώρας του-, βλέπει ανίκανος να αντιδράσει –τουλάχιστον προς στιγμή-, την Ελλάδα να εκσυγχρονίζει  το οπλοστάσιό της και να αποκτά σημαντικό πλεονέκτημα ισχύος.

Απεβίωσε ο Αρχιεπίσκοπος Desmond Tutu

Newsberg, 27/12/2021

Οι καμπάνες στον καθεδρικό ναό της Πόλεως του Ακρωτηρίου (Cape Town), σήμαναν σήμερα το μεσημέρι Δευτέρας 28^ης Δεκεμβρίου 2021, κτύπησαν πένθιμα, σημαίνοντας την έναρξη της εβδομάδας πένθους για τον Αγγλικανό Αρχιεπίσκοπο Desmond Tutu, ο οποίος απεβίωσε την Κυριακή, ανήμερα των Χριστουγέννων, στα 90 του χρόνια.

Ο Αρχιεπίσκοπος Tutu, κάτοχος Νόμπελ Ειρήνης, διεκρίνετο για το καλό χιούμορ, το εμπνευσμένο κήρυγμα και την ευσυνείδητη εργασία για τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, στοιχεία τα οποία τον κατέστησαν σεβαστό ηγέτη κατά τη διάρκεια του αγώνα για τον τερματισμό του απαρτχάιντ στη γενέτειρά του τη Νότια Αφρική.

Ο Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Σίριλ Ραμαφόσα, επιβεβαίωνοντας τον θάνατό του εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια του εκλιπόντος, αποκαλώντας τον «πατριώτη χωρίς όμοιο» λέγοντας: «Ένας άνθρωπος με εξαιρετική διάνοια, ακεραιότητα και ακατάβλητος ενάντια στις δυνάμεις του απαρτχάιντ, ήταν επίσης τρυφερός και ευάλωτος, γεμάτος συμπόνια για εκείνους που είχαν υποστεί καταπίεση, αδικία και βία υπό το απαρτχάιντ και τους καταπιεσμένους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο».

Αυτό, άλλωστε είναι και ο λόγος που μαζί με τους ΝοτιοΑφρικανούς, την απώλεια του Desmond Tutu πενθούν σε όλον τον κόσμο LGBTQ κοινότητες, οι Παλαιστίνιοι, οι υποστηρικτές της κλιματικής δικαιοσύνης και προστασίας του περιβάλλοντος κ.ά.

Η κατάσταση της υγείας του Τούτου ήταν πολύ κακή επί σειρά ετών. Το 2013, υποβλήθηκε σε εξετάσεις για επίμονη λοίμωξη και εισήχθη στο νοσοκομείο αρκετές φορές κατά τα επόμενα χρόνια.

Για έξι δεκαετίες, ο Τούτου -γνωστός στοργικά ως «η Αψίδα»- ήταν μια από τις κύριες φωνές που παρότρυνε την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής να τερματίσει το απαρτχάιντ, την επίσημη πολιτική φυλετικού διαχωρισμού της χώρας. Μετά το τέλος του απαρτχάιντ στις αρχές της δεκαετίας του '90 όταν ο επί πολλά έτη φυλακισμένος Νέλσον Μαντέλα έγινε πρόεδρος της χώρας, ο Τούτου διορίστηκε πρόεδρος της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης της Νότιας Αφρικής.

Το ίδρυμα Νέλσον Μαντέλα χαρακτήρισε την απώλεια του Τούτου «απροσμέτρητη» και εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«Ήταν μεγαλύτερος από τη ζωή και για τόσους πολλούς στη Νότια Αφρική και σε όλο τον κόσμο η ζωή του ήταν μια ευλογία», ανέφερε το ίδρυμα σε δήλωση. «Οι συνεισφορές του στους αγώνες ενάντια στην αδικία, σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, ταιριάζουν μόνο με το βάθος της σκέψης του για τη δημιουργία ελεύθερου μέλλοντος για τις ανθρώπινες κοινωνίες».

Το έργο του Tutu για τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα οδήγησε σε εξέχουσες διακρίσεις από όλο τον κόσμο. Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα του απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας το 2009. Ο κ. Ομπάμα αποκάλεσε τον Τούτου «μέντορα, φίλο και ηθική πυξίδα» σε μια δήλωση μετά τον θάνατό του.

«Ο Αρχιεπίσκοπος Τούτου ήταν προσγειωμένος στον αγώνα για απελευθέρωση και δικαιοσύνη στη χώρα του, αλλά επίσης ανησυχούσε για την αδικία παντού. Ποτέ δεν έχασε την αίσθηση του χιούμορ και την προθυμία του να βρει ανθρωπιά στους αντιπάλους του», είπε ο Ομπάμα.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, κ. Τζο Μπάιντεν θρήνησε επίσης τον Τούτου την Κυριακή. «Το θάρρος και η ηθική του διαύγεια βοήθησαν να εμπνεύσουμε τη δέσμευσή μας να αλλάξουμε την αμερικανική πολιτική απέναντι στο κατασταλτικό καθεστώς του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Η κληρονομιά του ξεπερνά τα σύνορα και θα αντηχεί στους αιώνες», δήλωσε ο πρόεδρος σε κοινή δήλωση με την πρώτη κυρία Τζιλ Μπάιντεν.

Το 2012, ο Τούτου έλαβε επιχορήγηση 1 εκατομμυρίου δολαρίων από το Ίδρυμα Mo Ibrahim για τη «διά βίου δέσμευσή του να λέει την αλήθεια στην εξουσία». Το επόμενο έτος, έλαβε το βραβείο Templeton για τη «δια βίου εργασία του στην προώθηση πνευματικών αρχών όπως η αγάπη και η συγχώρεση που βοήθησε στην απελευθέρωση των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο».

Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης το 1984, 24 χρόνια μετά από τον συμπατριώτη του, Albert Lutuli, ο οποίος έλαβε το βραβείο το 1960.

Το Νόμπελ εδραίωσε την ιδιότητα του Τούτου ως βασική προσωπικότητα της Νοτίου Αφρικής, μια θέση που κέρδισε στον απόηχο των διαδηλώσεων κατά του απαρτχάιντ. Παρά την διεθνή κατακραυγή για την πολιτική του apartheid, και την παγκόσμια αποδοκιμασία -η χώρα είχε αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1964 έως το 1988-, η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής διέλυσε την αντιπολίτευση, κηρύσσοντας  παράνομο το κόμμα του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και φυλακίζοντας τους ηγέτες του, συμπεριλαμβανομένου του Νέλσον Μαντέλα.

Ήταν η στιγμή να μπει μπροστά ο κλήρος. «Φτάσαμε στο στάδιο όπου η εκκλησία ήταν προστάτης του λαού, που ήταν η φωνή του λαού», είπε ο αιδεσιμότατος Frank Chikane, πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Εκκλησιών της Νότιας Αφρικής σε συνέντευξή του, στο CNN.

Ο σημερινός αρχιεπίσκοπος του Κέιπ Τάουν και μητροπολίτης της Αγγλικανικής Εκκλησίας της Νότιας Αφρικής, Thabo Makgoba, είπε ότι η εκκλησία θα προγραμματίσει την κηδεία και τα μνημόσυνα του Tutu.

«Η κληρονομιά του Ντέσμοντ Τούτου είναι η ηθική δύναμη, το ηθικό θάρρος και η διαύγεια», ανέφερε ο Μακγκόμπα σε δήλωση. «Καταλάβαινε τον κόσμο. Δημόσια και μόνος, έκλαιγε γιατί ένιωθε τον πόνο των ανθρώπων. Και γέλαγε -- όχι, όχι απλά γέλαγε, έλαμπε από χαρά όταν μοιραζόταν τη χαρά τους»

Στη Βρετανία, ο Πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον και ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τζάστιν Γουέλμπι εξέδωσαν ανακοινώσεις επαινώντας τον Τούτου για την ευφυΐα και τη μεταδοτική του θετικότητα.

«(Αυτόν) θα τον θυμόμαστε για την πνευματική του ηγεσία και το ακατάσχετο καλό του χιούμορ», είπε ο Βρετανός Πρωθυπουργός, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Γουέλμπι αποκάλεσε τον Τούτου «έναν προφήτη και ιερέα, έναν άνθρωπο που με λόγια και πράξεις  ενσάρκωσε την ελπίδα και τη χαρά, που ήταν τα θεμέλια της ζωής του. Ακόμη και στη βαθιά μας θλίψη ευχαριστούμε για μια τόσο καλή ζωή», είπε.

Ο δρόμος του Tutu ήταν δύσβατος και τραχύς

Στη δεκαετία του 1950, ο Τούτου είχε παραιτηθεί από την θέση δασκάλου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους κυβερνητικούς περιορισμούς στην εκπαίδευση για τα μαύρα παιδιά, τον νόμο για την εκπαίδευση Μπαντού. Χειροτονήθηκε το 1960 και πέρασε τη δεκαετία του '60 και τις αρχές της δεκαετίας του '70 εναλλάσσοντας μεταξύ Λονδίνου και Νότιας Αφρικής. Το 1975 διορίστηκε κοσμήτορας του καθεδρικού ναού της Αγίας Μαρίας στο Γιοχάνεσμπουργκ και χρησιμοποίησε αμέσως τη νέα του θέση για να κάνει πολιτικές δηλώσεις.

«Όταν διοριστήκαμε είπαμε...Λοιπόν, θα ζήσουμε στο Soweto», είπε στην Academy of Achievement, αναφερόμενος στους μαύρους δήμους του Γιοχάνεσμπουργκ. «Και έτσι ξεκινάμε πάντα κάνοντας μια πολιτική δήλωση, ακόμη και χωρίς να την αρθρώνουμε με λόγια».

Από μικρή ηλικία είχε εμπνευστεί από τον Trevor Huddleston, έναν ιερέα και πρώιμο ακτιβιστή κατά του απαρτχάιντ που εργάστηκε σε μια παραγκούπολη του Γιοχάνεσμπουργκ τη δεκαετία του 1950. Ξεκινώντας σε αυτό το μονοπάτι, ενέπνευσε χιλιάδες συμπατριώτες του -- και περισσότερους σε όλο τον κόσμο.

«Ο Ντέσμοντ Τούτου δεν είχε κανέναν λόγο να ενεργήσει όπως έπραξε εκτός από τη βαθιά του αίσθηση της κοινής μας ανθρωπιάς που εργαζόταν για έναν κόσμο στον οποίο η δικαιοσύνη και η ευημερία όλων είναι έκφραση της ηθικής του ηγεσίας της συμπόνιας», έγραψε ο επισκοπικός ιερέας Robert V. Taylor στο CNN το 2011.

Ο Τούτου πίστευε ότι δεν είχε άλλη επιλογή, ακόμα κι αν το μονοπάτι ήταν τραχύ. Στην ομιλία την ημέρα της βράβευσής του από την Academy of Achievementνείπε χαρακτηριστικά:

«Πραγματικά θα θύμωνα με τον Θεό. Θα έλεγα, "Δηλαδή, πώς στο όνομα όλων των καλών μπορείς να επιτρέψεις να συμβεί αυτό ή εκείνο» «Αλλά δεν αμφέβαλα ότι τελικά η καλή, σωστά, θα επικρατούσε δικαιοσύνη».

Ταραγμένοι καιροί

Ο Desmond Mpilo Tutu γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1931 στο Klerksdorp, μια πόλη στην επαρχία Transvaal της Νότιας Αφρικής. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και η μητέρα του οικιακή βοηθός και ο νεαρός Τούτου είχε σχέδια να γίνει γιατρός, εν μέρει χάρη σε μια παιδική περίοδο φυματίωσης, που τον έβαλε στο νοσοκομείο για περισσότερο από ένα χρόνο. Είχε προκριθεί ακόμη και για ιατρική σχολή, αλλά οι γονείς του δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στα δίδακτρα, έτσι υποχρεωτικά, για βιοποριστικούς λόγους, στράφηκε στην διδασκαλία.

«Η κυβέρνηση έδινε υποτροφίες σε ανθρώπους που ήθελαν να γίνουν δάσκαλοι», είπε στην Academy of Achievement. «Έγινα δάσκαλος και δεν το έχω μετανιώσει».

Ωστόσο, ήταν τρομοκρατημένος με την κατάσταση των μαύρων σχολείων της Νότιας Αφρικής, και ακόμη περισσότερο τρομοκρατήθηκε όταν ο νόμος για την εκπαίδευση Μπαντού ψηφίστηκε το 1953 που χώριζε φυλετικά το εκπαιδευτικό σύστημα του έθνους. Παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Λίγο αργότερα, ο Επίσκοπος του Γιοχάνεσμπουργκ τον δέχθηκε στους κόλπους της Εκκλησίας και τον χειροτόνησε.

Οι δεκαετίες του 1960 και του 1970 ήταν ταραχώδεις στιγμές στη Νότια Αφρική. Τον Μάρτιο του 1960, 69 άνθρωποι σκοτώθηκαν στη σφαγή του Σάρπβιλ, όταν η αστυνομία της Νότιας Αφρικής άνοιξε πυρ εναντίον πλήθους διαδηλωτών. Ο Λουτούλι, ηγέτης του ANC (African National Congress) που κήρυττε τη μη βία, τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης αργότερα το ίδιο έτος -ενώ του απαγορεύτηκε να φύγει από τη χώρα. (Η κυβέρνηση τελικά τον άφησε να φύγει για λίγες μέρες για να παραλάβει το βραβείο του.)

Ο Μαντέλα -που τότε ηγούνταν μιας ένοπλης πτέρυγας του ANC-, συνελήφθη, δικάστηκε και το 1964, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Στις αρχές της δεκαετίας του '70, η κυβέρνηση ανάγκασε εκατομμύρια Μαύρους να εγκατασταθούν σε αυτό που ονομάζονταν «πατρίδες».

Ο Τούτου πέρασε πολλά από αυτά τα χρόνια στη Μεγάλη Βρετανία, παρακολουθώντας από μακριά, αλλά τελικά επέστρεψε οριστικά το 1975, όταν διορίστηκε κοσμήτορας του καθεδρικού ναού της Αγίας Μαρίας στο Γιοχάνεσμπουργκ. Τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε Επίσκοπος Λεσότο. Κέρδισε φήμη για μια επιστολή του Μαΐου 1976 που έγραψε στον πρωθυπουργό, προειδοποιώντας για αναταραχή.

«Η διάθεση στους δήμους ήταν τρομακτική», είπε στην Academy of Achievement.Ένα μήνα αργότερα στο Σοβέτο εξερράγη η βία. Πάνω από 600 σκοτώθηκαν στην εξέγερση.

 

Καθώς η κυβέρνηση γινόταν όλο και πιο καταπιεστική – κρατούμενοι -- κράτηση Μαύρων ανθρώπων, θέσπιση επαχθών νόμων -- Ο Τούτου γινόταν όλο και πιο ειλικρινής.

«Ήταν ένας από τους πιο μισητούς ανθρώπους, ιδιαίτερα από τη Λευκή Νότια Αφρική, λόγω της στάσης που κράτησε», δήλωσε στο Αμερικανικό  δίκτυο CNN, το πρώην μέλος της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης Άλεξ Μπορέιν.

Ο αιδ. Chikane, συνάδελφος του στο Νοτιοαφρικανικό Συμβούλιο Εκκλησιών, είπε: «Η ηθική του εξουσία (ήταν) και το όπλο και η ασπίδα του, που του επέτρεψε να αντιμετωπίσει τους καταπιεστές του με μια σπάνια ατιμωρησία».

Η Νότια Αφρική γινόταν μια χώρα παρίας. Οι διαδηλωτές στις Ηνωμένες Πολιτείες διαμαρτυρήθηκαν για τις εταιρικές επενδύσεις στην Νότιο Αφρική και το Κογκρέσο υποστήριξε τη στάση αυτή, με την τροποποίηση Rangel του 1987. Τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν ένα πολιτιστικό μποϊκοτάζ. Δημοφιλή τραγούδια, όπως το "Free Nelson Mandela" του Special AKA και το "Sun City" του Artists United Against Apartheid, αποδοκίμασαν την πολιτική της χώρας.

Με τα κόκκινα άμφια του, ο Τούτου έκοψε μια χαρακτηριστική φιγούρα -ίσως ποτέ περισσότερο από την ομιλία του για το Νόμπελ το 1984- καθώς κήρυττε από τον άμβωνα: «Θεέ μου, δεν με πειράζει αν πεθάνω τώρα»

Αφού απομάκρυνε τις προκαταλήψεις και τις ανισότητες του συστήματος του απαρτχάιντ, ο Τούτου συνόψισε τις σκέψεις του. «Με λίγα λόγια», είπε, «αυτή η γη, πλούσια προικισμένη με τόσους πολλούς τρόπους, δυστυχώς στερείται δικαιοσύνης».

Το 1988, δύο χρόνια αφότου ονομάστηκε Αρχιεπίσκοπος του Κέιπ Τάουν, έγινε ο πρώτος Μαύρος επικεφαλής της Αγγλικανικής Εκκλησίας στη Νότια Αφρική, ο Τούτου συνελήφθη ενώ υπέβαλε αίτημα κατά του απαρτχάιντ στο κοινοβούλιο της Νότιας Αφρικής.

Τον επόμενο χρόνο, ο Τούτου ηγήθηκε μιας πορείας 20.000 ατόμων στο Κέιπ Τάουν. Το 1989, ένας νέος πρόεδρος, ο F.W. de Klerk, άρχισε να χαλαρώνει τους νόμους για το απαρτχάιντ. Τελικά, στις 11 Φεβρουαρίου 1990, ο Μαντέλα αποφυλακίστηκε μετά από 27 χρόνια. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1994, ο Μαντέλα θα εκλεγόταν πρόεδρος. Ο Τούτου συνέκρινε το δικαίωμα να ψηφίσει για πρώτη φορά με το «ερωτεύομαι» και με την γέννηση του πρώτου του παιδιού.-- η παρουσίαση του Μαντέλα ως νέου προέδρου της χώρας ήταν η μεγαλύτερη στιγμή της ζωής του.

«Είπα πραγματικά στον Θεό, δεν με πειράζει αν πεθάνω τώρα», δήλωσε, τότε, στο CNN.

Το 1995 ο Μαντέλα τον διόρισε πρόεδρο της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης για να αντιμετωπίσει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα χρόνια του απαρτχάιντ. Ο Tutu χάλασε στην πρώτη ακρόαση του TRC το 1996. Το TRC έδωσε την έκθεσή του στην κυβέρνηση το 1998. Η Tutu ίδρυσε το Desmond Tutu Peace Trust την ίδια χρονιά.

Επέστρεψε στη διδασκαλία, έγινε επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Emory στην Ατλάντα για δύο χρόνια και αργότερα διδάσκοντας στο Episcopal Divinity School στο Cambridge της Μασαχουσέτης. Εξέδωσε αρκετά βιβλία, μεταξύ των οποίων τα «No Future Without Forgiveness» (1999), «God Is Not a Christian» (2011) και ένα παιδικό βιβλίο, «Desmond and the Very Mean Word» (2012).

Αποσύρθηκε από τη δημόσια υπηρεσία το 2010, αλλά δεν σταμάτησε να εκφράζει τις απόψεις του δημόσια. Κάλεσε σε μποϊκοτάζ του Ισραήλ το 2014 και είπε ότι ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους και ο πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Τόνι Μπλερ πρέπει να «απολογηθούν» στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τις ενέργειές τους γύρω από τον πόλεμο στο Ιράκ.

Παρά τους επαίνους και τη φήμη, όπως έλεγε, δεν ένιωθε «σπουδαίος άνθρωπος».

«Τι είναι σπουδαίος άνθρωπος;» αναρωτιόταν. «Ξέρω απλώς ότι είχα απίστευτες, απίστευτες ευκαιρίες... Όταν ξεχωρίζεις μέσα σε ένα πλήθος, είναι πάντα μόνο επειδή σε φέρνουν στους ώμους άλλων».

Για όλα τα καλά του έργα, πρόσθεσε, μπορεί να υπήρχε ένας άλλος λόγος που είχε τόσους πολλούς οπαδούς.

«Με πήραν μόνο επειδή έχω αυτή τη μεγάλη μύτη», είπε. «Και έχω αυτό το εύκολο όνομα: Τούτου».

Ο Tutu έμεινε με την σύζυγό του Nomalizo Leah Tutu, για περισσότερα από 60 χρόνια, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά, τον Trevor, την Theresa, τη Naomi και τον Mpho.

Έμπειρος και ικανός διπλωματικός καριέρας ο νέος επικεφαλής στην CIA

 Newsberg, 21/10/2021

 

Τον κ. WilliamBurns, έμπειρο διπλωματικό καριέρας επέλεξε ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος των ΗΠΑ ως επικεφαλής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, της γνωστής C.I.A.

Ο κ. Burns ήταν από εκείνους οι οποίοι κατηγορούσαν δημοσίως τον τέως Πρόεδρο Trump για τους χειρισμούς του στις διεθνείς υποθέσεις και διεκήρυττε με δυνατή φωνή ότι «η Αμερικανική Διπλωματία έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα στην περίοδο της Διοίκησης Trump».

Οκ. Burnsέχει πλούσιο βιογραφικό επιτυχιών στην διάρκεια της σταδιοδρομίας του στην Αμερικανική Διπλωματική Υπηρεσία και ήταν ο επικεφαλής της Αμερικανικής αντιπροσωπείας κατά την διενέργεια των συνομιλιών με την Τεχεράνη σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και από τους αρχιτέκτονες της συμφωνίας, η οποία είχε τότε επιτευχθεί, ενώ, είχε δεχθεί σφοδρή κριτική από τον Trump γιατί κατά τους ισχυρισμούς του απερχόμενου Προέδρου ήταν ήπιος στην αντιμετώπιση των Ιρανών.

Πάντως, οι κ.κ. Baidenκαι Burns δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουν προβλήματα στην συνεργασία τους. Οι δύο άνδρες γνωρίζονται από παλιά, καθώς βρίσκονταν σε στενή συνεργασία από την περίοδο κατά την οποία οεκλεγείς Πρόεδρος ήταν επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας και, βεβαίως, όταν κατά την διάρκεια της Προεδρείας Obama, εργάσθηκαν μαζί για την επίτευξη της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Εκτός αυτών, ενισχυτικό της καλής προοπτικής είναι το γεγονός ότι ο κ. Burnsσυνέβαλλε σημαντικά στην εξέλιξη της καριέρας του νέου Συμβούλου Ασφαλείας κ. JakeSulivan, με τον οποίο είχε, επίσης, στενή και παραγωγική συνεργασία.

Με την τοποθέτηση του κ. Burnsστην θέση αυτή, ο επόμενος ένοικος του Λευκού Οίκου εκπέμπει ένα σαφές και καθαρό μήνυμα ότι η πολιτική δεν πρόκειται να επηρεάσει την λειτουργία των ευαίσθητων αυτών, Υπηρεσιών. Είναι, άλλωστε απολύτως περιγραφική η δήλωση το πρωί της Δευτέρας (χθες), του κ. Baiden ότι: «ο κ. Μπερνς συμμερίζεται τη βαθιά μου πεποίθηση ότι οι Υπηρεσίες πληροφοριών πρέπει να μένουν μακριά από την πολιτική και ότι οι αφοσιωμένοι επαγγελματίες των υπηρεσιών πληροφοριών που εξυπηρετούν το έθνος μας αξίζουν την ευγνωμοσύνη και τον σεβασμό μας»[1].

Σε όσους προβάλλουν αιτιάσεις ότι ο νέος επικεφαλής της CIA δεν κατέχει ειδικές γνώσεις του αντικειμένου και ότι είναι «καταναλωτής» και όχι «παραγωγός» πληροφοριών, απαντούν οι ίδιοι οι αξιωματούχοι της Υπηρεσίας. Αρκετά υψηλόβαθμα διευθυντικά στελέχη της δήλωσαν ότι «η πιο σημαντική ποιότητα σε έναν διευθυντή δεν είναι η εξειδίκευση στηνσυλλογή πληροφοριών και την επεξεργασία τους, αλλά η σχέση με τον πρόεδρο, που έχει ο κ. Μπερνς»[2].

Επί του παρόντος, ο κ. Μπερνς είναι πρόεδρος του CarnegieEndowment for International Peace, ένα μη κομματικά εντεταγμένο thinktank,το οποίο έχει έδρα στην Ουάσιγκτων και γραφεία σε πολλές σημαντικές Πρωτεύουσες όπως, Μόσχα, Βηρυτό, Βρυξέλλες, Νέο Δελχί κ.ά.

Μία νέα αισιόδοξη, λειτουργική και παραγωγική περίοδος διαφαίνεται να ξεκινά για την Αμερικανική Υπηρεσία. Είναι αυτονόητη η βαρύτητα του ρόλου μιας λειτουργικής και ικανής υπηρεσίας πληροφοριών στο διεθνές, απολύτως ανταγωνιστικό διεθνές «παιχνίδι». Συνεπώς, μία εύρωστη και αποτελεσματική υπηρεσία πληροφοριών είναι sinequanonόρος προκειμένου να ανακάμψει η Αμερικανική διπλωματία και να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, προκειμένου να επανέλθει η Αμερική και πάλι στο προσκήνιο.

Δεν πρέπει να λησμονείται ότι κατά την περίοδο της διοικήσεως Trump, οι αλλοπρόσαλλες παρεμβάσεις του ιδιόρρυθμου τέως Προέδρου ήταν απολύτως βλαπτικές και -δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί-, σε κάποιο βαθμό υπονομευτικές. Ο απερχόμενος Πρόεδρος είχε καταφερθεί επανειλημμένα εναντίον των στελεχών των Υπηρεσιών Πληροφοριών των ΗΠΑ και μάλιστα είχε απολύσει ικανούς αξιωματούχους χαρακτηρίζοντάς τους ως «παθητικούς» και «αφελείς» («passive» and«naive»).

Αποκορύφωμα δε αυτής, της απαξιωτικής και άκρως ελεγχόμενης αντιμετώπισης την οποία επεφύλασσε προς τις Υπηρεσίες της χώρας του υπήρξε η περίφημη oncameraδήλωσή του κατά την κοινή εμφάνισή του με τον Ρώσο Πρόεδρο στο Ελσίνκι. Τότε ο Trump, υπό την πίεση της έρευνας για την ανάμειξη της Ρωσίας στις Αμερικανικές εκλογές, είχε συμφωνήσει δημόσια με τον κ. Πούτιν στο ότι «δεν υπήρξε συνομωσία» και ότι όλο το θέμα ήταν ένα «κυνήγι μαγισσών» για να καταλήξει: «εμπιστεύομαι περισσότερο τον Πρόεδρο Πούτιν, παρά τις υπηρεσίες της χώρας μου», μία φράση η οποία προκάλεσε οργή στην Ουάσιγκτων. Στελέχη και υψηλόβαθμοι παράγοντες της πολιτικής σκηνής των ΗΠΑ, προερχόμενα και από το Δημοκρατικό και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα είχαν απευθύνει πολύ βαρείς χαρακτηρισμούς για την στάση του Αμερικανού Προέδρου.

Από τους πρώτους χειρισμούς και τις επιλογές στελεχών για την νέα Αμερικανική Διοίκηση, διαφαίνεται ότι ο κ. Baiden είναι αποφασισμένος, η φράση του «America is back» να μην μείνει ως ένα εύηχο φραστικό πυροτέχνημα, αλλά να μετουσιωθεί σε πράξη

---

[1]«Mr. Burns shares my profound belief that intelligence must be apolitical and that the dedicated intelligence professionals serving our nation deserve our gratitude and respect».

[2]«the most important quality in a director is not expertise in intelligence, but a relationship with the president, which Mr. Burns has».